Στα πλαίσια των προσυνεδριακών διαδικασιών, ξεκίνησε ο διάλογος ανταλλαγής και κατάθεσης προτάσεων με θέματα την ιδεολογική - πολιτική φυσιογνωμία του ΔΗΚΚΙ, καθώς, επίσης και την οργανωτική του ανασυγκρότηση.

Συγκεκριμένα, η Επιτροπή Ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού συνεδριάζει τη Δευτέρα 11.12.06, και η Επιτροπή Οργανωτικού - Καταστατικού την Τετάρτη 13.12.06.

• Τη συνταγματική αναθεώρηση
• Τα εθνικά θέματα

Καλούμε τους πολίτες και τα μέλη του Κινήματος να συμμετέχουν ενεργά στον Προσυνεδριακό Διάλογο καταθέτοντας τις θέσεις τους. Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να επικοινωνούν μαζί μας στα τηλέφωνα 210 5234288, 210 5234289, στο Fax 210 5239856, στα email info@dikki.org, press@dikki.org καθώς και μέσω της ιστοσελίδας μας www.dikki.org. H διεύθυνση των γραφείων όπου θα πραγματοποιηθούν οι παραπάνω συνεδριάσεις είναι Μεγάλου Αλεξάνδρου 25, Αθήνα.

Στην πρόταση για την εκκίνηση των διαδικασιών συγκρότησης του Μετώπου των ριζοσπαστικών, πατριωτικών και αριστερών δυνάμεων ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών, με την διεύρυνση της Πολιτικής Συνεργασίας των τοπικών εκλογών (ΚΚΕ, ΔΗΚΚΙ, Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών, Κομμουνιστική Ανανέωση) κατέληξε η Κεντρική Επιτροπή του ΔΗΚΚΙ που συνήλθε στην 7η Σύνοδό της στο ξενοδοχείο OSCAR στην Αθήνα. Αυτό είναι το μήνυμα των πρόσφατων τοπικών εκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων κρίθηκε από το σώμα θετικό, τόσο για το ΔΗΚΚΙ όσο και για την Συνεργασία.

Η Κ.Ε. σημειώνει πως στις τοπικές εκλογές το ΔΗΚΚΙ έκανε ευρύτερα γνωστή την παρουσία του και εξέλεξε, σε όλη την Ελλάδα, αιρετούς εκπροσώπους, περισσότερους από τις εκλογές του 2002.

Η Κ.Ε. προκήρυξε το 3° Συνέδριο του Κινήματος για τις αρχές της Άνοιξης του 2007 με στόχο το Συνέδριο αυτό να αποτελέσει την ανοιχτή ενωτική πρωτοβουλία συσπείρωσης των δυνάμεων του σοσιαλιστικού και πατριωτικού χώρου, αλλά και όλων όσων προσβλέπουν στην υπόθεση του Μετώπου και συμφωνούν στην εκκίνηση των διαδικασιών του με την ισότιμη Συμπαράταξη, μπροστά στη κρίσιμη μάχη των εθνικών εκλογών.

Τέλος η Κ.Ε. αποφάσισε τις διαδικασίες δημιουργίας επιτροπών προσυνεδριακού διαλόγου, ενέκρινε την εισήγηση του Πολιτικού Συμβουλίου ως βάση για τον διάλογο, στον οποίο καλεί να συμμετάσχει κάθε προοδευτικό πολίτη, όλους όσους πιστεύουν πως ήρθε η ώρα να πυροδοτηθούν εξελίξεις ανόδου του λαϊκού κινήματος και αναστροφής της πορείας των πολιτικών πραγμάτων του τόπου.

Η πρόσφατη διολίσθηση της κυβέρνησης προς τον αυταρχισμό και η ταυτόχρονη συμπαιγνία κυβέρνησης-αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κορυφαίο θέμα του άρθρου 16 του Συντάγματος, υποδεικνύουν το μίγμα συκυβέρνησης και αυταρχισμού με το οποίο το νεοταξικό πολιτικό κατεστημένο θα επιχειρήσει να κάμψει το λαϊκό κίνημα και να πορευτεί προς τις εκλογές. Αντισταθείτε.

Αθήνα 20/1/2007

Εισήγηση Ιδεολογικών-Πολιτικών Θέσεων στην ΚΟΕΣ για το 3ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ

Τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών απέδειξαν ότι η αρνητική πορεία του ΔΗΚΚΙ το 2000-2004, ήταν απόρροια εσωτερικών αιτιών,αιτιών που σχετίζονταιμε την μετέπειτα αποστασία της τότε ηγεσίας του και δεν αφορούν την πολιτική του δυναμική.
Το εμπάργκο κατά του ΔΗΚΚΙ έσπασε! Κατέρρευσε πριν από τις εθνικές εκλογές. Χαρακτηριστικά, γνωστό έντυπο του εκδοτικού κατεστημένου, μετά τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογών έγραφε: «Φαίνεται πως η ελληνική κοινωνία χρειάζεται ένα ΔΗΚΚΙ ζωντανό, και όχι νεκρό, όπως το θέλει ο πρώην αρχηγός του.»

Συνεχίζουμε και θα νικήσουμε! επειδή: Απέναντι στον μονόδρομο της βαρβαρότητας και της Νέας Τάξης, απέναντι στην σημερινή, σύγχρονη έκφραση του ιμπεριαλιστικού συστήματος, ο πραγματικός Δημοκρατικός Σοσιαλισμός, η πρόταση του Σοσιαλισμού του 21^ου Αιώνα η οποία χαιρετίζει δειλά σήμερα την ανθρωπότητα από τις χώρες της Αμερικανικής ηπείρου, αποδεικνύεται περισσότερο επίκαιρη ποτέ!

Το 3^ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ ολοκληρώνοντας τις θέσεις του 1^ου και 2^ου Συνεδρίου εκτιμά ότι: Η πρόταση του Σοσιαλισμού του 21^ου Αιώνα, διαχωρισμένη απόλυτα από την σοσιαλοδημοκρατία, και απαλλαγμένη από τις αρνητικές εμπειρίες της πορείας των ανατολικών χωρών, μπορεί να κατακτήσει το επίκεντρο της προοδευτικής συνείδησης και σκέψης, μπορεί να εμπνεύσει και να προσφέρει την ώθηση που χρειάζεται για την ανάταξη του Ελληνικού και Παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος!

Το 2^ο Συνέδριο τόνιζε πως: «Η χρησιμοποίηση των επιστημονικών επιτευγμάτων των καιρών μας και των νέων τεχνολογιών, για τη παραγωγή «απασχολήσιμων δουλοπάροικων» και το «τέλος της εργασίας», αντί για την αξιοποίησή τους στην απελευθέρωση των δυνατοτήτων και του ελεύθερου χρόνου του ανθρώπου, αναγγέλλει το τέλος της «νέας εποχής». Αναγγέλλει το τέλος της επιβολής του «στρατοπέδου της αγοράς» και της στρατηγικής με τον ψευδώνυμο όρο παγκοσμιοποίηση. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν τέτοιας έκτασης και βάθους φαινόμενα κοινωνικού απόκλεισμού, με την παράλληλη συσσώρευση - σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα - ασύλληπτων μεγεθών πλούτου και υπερκερδών.

Η περιθωριοποίηση ακόμη και των πλέον στοιχειωδών θεσμών της «παραδοσιακής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», η μετατροπή της πολιτικής σε απλό άλλοθι των κατεστημένων οικονομικών κύκλων και η αναστροφή γενικότερων αστικών αρχών, όπως του τεκμηρίου της αθωότητας και του προσωπικού απορρήτου, απαντούν κατηγορηματικά στο πολιτικό ερώτημα για το μέλλον: Το νεοταξικό-νεοφιλελεύθεροσύστημα, το πολιτικό πρότυπο των μητροπολιτικών κέντρων της Δύσης - από τη φύση του - αδυνατεί να παράγει μία εναλλακτική προοπτική.

Γενικότερα, η θεοποίηση των δυνάμεων της αγοράς, η αναγωγή τους σε νόμους της πολιτείας και πρότυπα του πολιτισμού και η καταστροφή των πραγματικών παραγωγικών δυνάμεων της Οικονομίας, το Οικολογικό ολοκαύτωμα και η εξάντληση των αποθεμάτων του πλανήτη, αλλά και η επιδρομή και η γενοκτονία που συντελείτε στον τρίτο κόσμο, δεν αποτυπώνουν παρά την μία μόνο πλευρά της πραγματικότητας.
Περιγράφουν τα ορατά αποτελέσματα της πλασματικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας του Νεοφιλελευθερισμού και της αδιέξοδης συσσώρευσης κεφαλαίων από τους «πολυεθνικούς» κολοσσούς. Η άλλη πλευρά αποτυπώνεται στην πορεία της Οικονομίας της χώρας η οποία από το 1990 αποτελεί την μόνη υπερδύναμη στον πλανήτη.

Η Οικονομία των ΗΠΑ παρά το ρόλο της «ατμομηχανής της παγκόσμιας Οικονομίας», και τις ελπίδες για ανάκαμψη που εναποθέτουν τα δύο άλλα διεθνή οικονομικά κέντρα (Ε.Ένωση, Ιαπωνία) σε αυτήν, παραμένει η Οικονομία με το υψηλότερο εξωτερικό χρέος στον κόσμο, αλλά και μία απ' τις Οικονομίες με τα υψηλότερα δημοσιονομικά ελλείμματα και το υψηλότερο έλλειμμα ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών.
Η πορεία του χρηματιστηρίου της Ν. Υόρκης, η πορεία του στυλοβάτη της Οικονομίας των ΗΠΑ, αναγκάζει τον πρόεδρο της Κεντρικής τράπεζας να δηλώνει «αβέβαιος για το μέλλον των αγορών». Στην ίδια πόλη, στην πρόσοψη του δυτικού κόσμου, 1.500.000 πολίτες συντηρούνται σήμερα με συσσίτιο... Το σύνδρομο της Νέας Ορλεάνης του 2005, δεν είναι η μόνη εσωτερική παθογένεια που κατατρέχει τις ΗΠΑ!

Αναπόφευκτα, η «νέα αυτοκρατορία» ακολουθεί την μοίρα κάθε αυτοκρατορίας. Διεκδικεί ρόλο κοσμοκράτορα και καταφεύγει στη «πολιτική των κανονιοφόρων» για τον έλεγχο περιοχών "ζωτικών συμφερόντων", ενεργειακών αποθεμάτων, παλιών και νέων αγορών που αναδύθηκαν μετά την κατάρρευση των ανατολικού συστήματος.
Η βαθειά εσωτερικήκρίση, και κυρίως η «ανάγκη» να δεσμεύσει υπό την κατοχή της γεωστρατηγικά σημεία επιρροής, προτού επέλθει στον πλανήτη ένας πολυπολικός κόσμος, αντικαθιστούν τις ισορροπίες της περιόδου του διπολισμού, με στρατηγικές κατασκευής προτεκτοράτων, με σχεδιασμούς εκτεταμένων μετακινήσεων πληθυσμών και με προτεραιότητες «προσάρτησης και ολικής κατοχής»! Επομένως:

Η κατάργηση του «εθνικού κράτους» στην περιφέρεια, που επιχειρεί η Νέα Τάξη με πρόσχηματα ανθρώπινα δικαιώματα και την τρομοκρατία, αποτελεί την πιο επικίνδυνη συνέπεια του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος, αποτελεί την πιο προωθημένη αιχμή του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού». Εκεί σε κάθε χώρα και ενιαία περιοχή ξεχωριστά θα κριθεί η τύχη της παγκοσμιοποίησης και η «νέα εποχή».

Πρωταρχικό στοιχείο του Σοσιαλισμού είναι ο Διεθνισμός, η παγκόσμια κοινότητα αλληλεγγύης και συνεργασίας των εθνών. Ο Διεθνισμός εξ΄ ορισμού προϋποθέτει την ύπαρξη των εθνών, άρα απορρίπτει την κατάργησή τους. Χωρίς τον ανυποχώρητο αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, ο Διεθνισμός γίνεται συνώνυμο του κοσμοπολιτισμού και της συνολικής υποταγής στο «δίκαιο και την υπεροχή του ισχυρού», και κατά συνέπεια συνώνυμο της ενσωμάτωσης στην Νέα Τάξηκαι τον Ιμπεριαλισμό.
Η «πολυπολιτισμική κοινωνία», το ιδεολογικό πρότυπο της «παγκοσμιοποίησης», δεν αφορά την σύζευξη των πολιτισμών. Τοποθετείται στον αντίποδα του Διεθνισμού και επιδιώκει, στην θέση των εθνικών πολιτισμών να εγκαθιδρύσει «τα γκετο και το πρότυπο του πολίτη των ΗΠΑ», επιδιώκει να εγκαταστήσει παντού το ιδεολογικό πρότυπο του πολίτη-υπηκόου των «πολυεθνικών» κολοσσών.

Το έθνος χρειάζεται να διασυρθεί ως ο «εν δυνάμει τρομοκράτης της »νέας εποχής», να υβρισθεί ως από τη φύση του εθνικιστικό, να συκοφαντηθεί ως καταπατητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και να καταστεί ανυπόληπτο στην συνείδηση των λαών.
Με την «πολυπολιτισμική κοινωνία» η ΝέαΤάξη επιδιώκει την απονεύρωση της ιστορικής μνήμης, της γλώσσας, και της συνέχειας των πολιτισμών, με σκοπό την εκθεμελίωση των συλλογικών συνειδήσεων, δικαιωμάτων και κατακτήσεων των λαών.
Οι εκτεταμένες μετακινήσεις πληθυσμών μετά το ΄90, εκτός από τον κίνδυνο ανάσυρσης του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, θα αξιοποιηθούν τελικά στην ίδια κατεύθυνση και δεν πρέπει να ταυτίζονται με τα μεταναστευτικά ρεύματα άλλων εποχών.

Οι ΗΠΑ, μετά την κατάρρευση του ανατολικού συστήματος και την ήττα στην οποία υποχρεώθηκε το Παγκόσμιο προοδευτικό κίνημα, δεν περιορίζονται απλά και μόνο στην απόλυτη κυριαρχία των αγορών. Θέλουν να καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα.
Επιχειρούν να συντρίψουν τις μήτρες των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών κατάκτήσεων του 20^ου Αιώνα, με μια συνολική, στρατιωτική και πολιτική ρεβάνς! Κάτω από αυτή την διαλεκτική διατάσσεται σήμερα η Νέα Τάξη, δηλαδή η επικρατούσα εκδοχή του Ιμπεριαλισμού.

Στις χώρες της Περιφέρειας, ο κοινωνικός Μεσαίωνας του προπερασμένου Αιώνα και η βίαιη ενοποίηση των αγορών, προϋποθέτουν την κατάργηση του «εθνικού κράτους» και την επιστροφή στις «κοινότητες» του ιδίου Αιώνα. Προϋποθέτουν χώρες προτεκτοράτα των «πολυεθνικών», χώρες «περιορισμένης ευθύνης», με μοναδική αποστολή την φύλαξη, την καταλήστευση και την καταστολή των λαών. Άρα:

Ο αγώνας για την κοινωνική και εθνική-δημοκρατική άμυνα και απελευθέρωση, δεν διαχωρίζεται, και ενοποιεί σήμερα όλους όσους θέτουν την εργασία και τον άνθρωπο πάνω από την ιδεολογία του κέρδους και των αγορών, όσους ανταγωνίζονται έμπρακτα την ζοφερή προοπτική που επιφυλάσσει η «παγκοσμιοποίησης» και η «νέαςεποχή». Το ΔΗΚΚΙ, εδώ θεμελιώνει την πολιτική του στρατηγική.

Το ΔΗΚΚΙ προτείνοντας μια πολιτική αυτοδιάθεσης και ισότιμης συνεργασίας στον ενιαίο γεωπολιτικά χώρο της Βαλκανικής και της Α. Μεσογείου, απορρίπτοντας συγχρόνως κάθε μορφής μεγαλοϊδεατισμό ή εθνικισμό, δηλώνει την αντίθεσή του στο σοβινιστικό-στρατιωτικό καθεστώς της Άγκυρας το οποίο αναγνωρίζεται μαζί με το Ισραήλ - μετά και από τον στρατιωτικό άξονα που συνομολόγησαν οι δύο αυτές χώρες το 1995 - σαν «περιφερική υπερδύναμη» και οργανικό μέρος των στρατηγικών ανακατατάξεων της Νέας Τάξης στην περιοχή.

Το ΔΗΚΚΙ συντάσσει την πολιτική του με βάση ότι το μέτωπο Ελλάδα-Κύπρος-Μεση Ανατολή, είναι ενιαίο. Ο καίριος ρόλος που διαδραμάτισαν οι νεοταξίτικες βάσεις της Κύπρου στην πρόσφατη επίθεση κατά του Λιβάνου επιβεβαιώνει κατηγορηματικά την προηγούμενη θέση. Η ενίσχυση της επίθεσης του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ εναντίον των λαών της Μ. Ανατολής από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, απομονώνει την χώρα μας από τους φυσικούς συμμάχους της στην περιοχή.
Απομονώνει την Ελλάδα από τους παραδοσιακά φίλους αραβομουσουλμανικούς πληθυσμούς που συγκροτούν τον εν΄ δυνάμει ισχυρό πόλο ο οποίος θα κρίνει τελικά τις εξελίξεις σε ολόκληρη την περιοχή. Και, η διαφαινόμενη ήττα της Νέας Τάξης στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ενισχύει την τελευταία εκτίμηση.

Οι ΗΠΑ θεωρούν μέρος των σχεδιασμών τους, με επίκεντρο την Κεντρική Ασία, την διάσπαση των συνόρων στη Βαλκανική. Σχεδιάζουν την αποσταθεροποίηση της Βαλκανικής, τη μετατροπή της σε μία μάζα καντονιών και «κοινοτήτων», δορυφόρων του στρατιωτικού καθεστώτος της Τουρκίας, στο έδαφος της οποίας, και συγκεκριμένα στη Σμύρνη, εμπιστεύονται ένα από τα κύρια Στρατηγεία μελλοντικών στρατιωτικών τους επιχειρήσεών με ορίζοντα ανερχόμενες δυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία.
Η θέση την οποία εξέφρασαν ταυτόχρονα τον Μάιο του 2005, ταυτόχρονα η πρόεδρος της Βουλής και ο εκπρόσωπος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης περί «πορείας ακύρωσης των συνόρων», σε αυτόν τον χάρτη της Βαλκανικής ομνύει.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Τουρκικό στρατιωτικό καθεστώςεπιδιώκει τη διάσπαση του ενιαίου γεωπολιτικά χώρου Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, αξιοποιώντας την Ελληνική ενδοτικότητα και συγκεκριμένα: την αλλαγή του στρατιωτικού αμυντικού δόγματος της χώρας και την συμμετοχή της στη νέα δομή και τις εξοπλιστικές επιλογές του ΝΑΤΟ, τις συμφωνίες του Ελσίνκι και την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης, τον δήθεν ελληνοτουρκικό διάλογο, καθώς και την έμμεση επαναφορά του σχεδίου Αναν. 

Η αποσταθεροποίηση στα Βόρεια σύνορά μας η οποία δρομολογήθηκε με την διάλυση της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας που αποτελούσε ασπίδα για την Βαλκανική, και συνεχίζεται με τα σχέδια τύπου «μεγάλης Αλβανίας», τον άξονα Άγκυρας-Τιράνων και την ενίσχυση των διαλυτικών βλέψεων του «κράτους θρυαλλίδας» των Σκοπίων σε βάρος της χώρας μας, συμπληρώνει το παζλ. Επιχειρώντας μια φάρσα της ιστορίας, η Νέα Τάξη, επιδιώκει να επαναφέρει την Βαλκανική στην προ των συμφωνιών της Λοζάνης και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εποχή!

Επιπρόσθετα, η μεθοδευόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ε. Ένωση, η οποία διαθέτει και την απαραίτητη Ελληνική συναίνεση, επενδύει στην διασπαστική δράση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά μας σύνορα την δυνατότητα τεχνητών μετακινήσεων πληθυσμών, και υπονομεύει την υπόσταση της χώρας μας και ολόκληρης της Βαλκανικής. Ο ρόλος τον οποίο μέσω του αρμοδίου Επιτρόπου της διαδραμάτισε η Ε. Ένωση στο σχέδιο Αναν συνεχίζεται, και υποδηλώνει την συνηγορία της σε αυτήντην εκδοχή.
Συμπερασματικά: Η συμμετοχή της χώρας μας στην νέα δομή του ΝΑΤΟ και γενικότερα η υποταγή της στην «ιερά συμμαχία ΗΠΑ-Βρυξελλών»,καταλήγουν στην υποθήκευση της ίδιας της εθνικής της κυριαρχίας και του μέλλοντός της.

Το καθεστώς «χώρας περιορισμένης ευθύνης», ο οικονομικός δοσιλογισμός που καθιερώνεται με την εκχώρηση των «εθνικών επιχειρήσεων», και η συμμετοχή στις «σταυροφορίες» της Νέας Τάξης ανά τον κόσμο, συνθέτουν το αντίτιμο για την εμπορική πρωτοκαθεδρία της ελληνικής μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης στο τοπικό μέρισμα της «παγκοσμιοποίησης». Αποτελούν το πολιτικό αντίτιμο της οικονομικής επικράτησής της στην: υπό την αρμοστεία των ΗΠΑ, και τους στρατοκράτες της Άγκυρας «λέσχη ενοποίησης και συνδιαχείρισης των αγορών της Βαλκανικής!». Αυτή είναι η αναπτυξιακή πρόταση του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου μετά την στροφή της Ε. Ένωσης προς την ενσωμάτωση των πρώην ανατολικών κρατών! και, η ένταξη τηςΤουρκίας, αλλά και της Βουλγαρίας, και της Ρουμανίας στην Ε. Ένωση, την δημιουργία ενός τέτοιου μορφώματος υπηρετούν.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο σύσσωμο το οικονομικό κατεστημένο και το πολιτικό του προσωπικό, προβάλλουν την διχοτόμηση του Αιγαίου στο δικαστήριο της Χάγης ως «νέα εθνική στρατηγική»! στηρίζουν την ένταξη και την ισχυροποίηση του φασιστικού καθεστώτος της Άγκυρας στην Ε. Ένωση! και εργάζονται - αντίθετα με τη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας - για την επαναφορά του σχεδίου Αναν!
Η αγορά της Τουρκικής τράπεζας Φινασμπακ από την Εθνική με κεφάλαια ισοδύναμα σχεδόν με τα συνολικά δικά της κεφάλαιά! και η ταυτόχρονη πώληση της δεύτερης στις ΗΠΑ, αποτελεί κορυφαία πράξη του Ελληνικού κατεστημένου που τεκμηριώνει την προηγούμενη διαπίστωση. Η αθρόα μεταφορά επιδοτούμενων, κερδοφόρων Ελληνικών βιομηχανικών μονάδων σε χώρες της Βαλκανικής επαληθεύει την ίδια πορεία.

Το ΔΗΚΚΙ επιβεβαιώνει την ιδρυτική του θέση πως η μετά το 1990 ενίσχυση των υπερεθνικών σχηματισμών και των ενιαίων αγορών, δεν αφορά κάποια ουδέτερη εξελικτική διαδικασία της οικονομίας και τη δημιουργία φυσικών οικονομικών υπερεθνικών συνόλων. Εκφράζει το πεδίο της ενδυνάμωσης και εξομάλυνσης των αντιθέσεων των ισχυρών κέντρων της Δύσης, με δεδομένη μεσοπρόθεσμα την ηγεμονία των ΗΠΑ και στόχο την ακύρωση του «εθνικού κράτους» στην περιφέρεια, όπως ακριβώς το προβλέπει για τις χώρες της Ε. Ένωσης, η Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη.
Εκφράζει την, μετά την πτώση του ανατολικού συστήματος, πολιτική βούληση της Νέας Τάξης, δηλαδή της νέας «ιεράς συμμαχίας», της συμμαχίας ΗΠΑ-Ε. Ένωσης, για πλήρη και μόνιμη προσάρτηση των χωρών της περιφέρειας και των αγορών τους.

Η πορεία της Ε. Ένωσης με την δρομολόγησή της στις κατευθύνσεις του Μάαστριχτ και της Λισσαβόνας, την συμμετοχή της στις επιδρομές της Νέας Τάξης και την επιμονή στο αντιδραστικό μανιφέστο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης και το συνοδό Μνημόνιο, που αποδίδουν την βαθύτερη φιλοσοφία της, είναι χαρακτηριστική.
Το ΔΗΚΚΙ εκτιμά ότι ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία, που διεξάγεται σε κάθε χώρα ξεχωριστά, χρειάζεται σήμερα να συνδεθεί με τον στόχο για μια άλλη Ευρώπη, για την Ευρώπη της αλληλεγγύης των εθνών και των λαϊκών κινημάτων, την Ευρώπη του Σοσιαλισμού στην θέση της Ευρώπης των «πολύεθνικών» και του Ευρωατλαντισμού.

Στην χώρα μας, το μέτωπο κυβέρνησης-αξιωματικής αντιπολίτευσης-Βρυξελλών ηγείται της αντιμεταρρύθμισης και της γενικότερης αντιδραστικής στροφής. Ηγείται της εκχώρησης των «εθνικών επιχειρήσεων», της καθήλωσης των Δημοσίων Επενδύσεων, της δημιουργίας των όρων εκποίησης του ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού περιβάλλοντος, και της σύνθλιψης του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της παραγωγής και της αγροτικής Οικονομίας». Ηγείται της εκποίησης εκείνων ακριβώς των πυλώνων οι οποίοι καθόρισαν την όποια μεταπολεμική ανάπτυξη του τόπου. Επιπλέον.
Πρωτοστατεί στην κατάργηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, στην κατάργηση του οκτάωρου, του πενθήμερου και της μόνιμης εργασίας, στην παραγωγή Ανεργίας, στο ξήλωμα του ΕΣΥ και του Κοινωνικού κράτους, και στην άγρια λιτότητα για τον λαό.

Η ΟΝΕ και η απώλεια Συναλλαγματικής πολιτικής λόγω της εισαγωγήςτου ΕΥΡΩ, αντί για «σύγκλιση με τις οικονομίες της Β. Ευρώπης» και την είσοδο της χώρας στον «σκληρό πυρήνα των χωρών της Ένωσης», οδήγησαν σε μεγαλύτερη απόκλιση και στην υπαγωγή της στην τάξη μιας νέας διεθνούς περιθωριοποίησης. Συνοπτικά:
Στον μονόδρομο της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης που χαράσσεται από τον «αυτόματο πιλότο» της ΟΝΕ και το Διευθυντήριο της Ε. Ένωσης, διασταυρώνονται σήμερα, και ορίζουν την βαθειά διαχωριστική ιδεολογική γραμμή, όλες οι παλιές και οι νεότερες αιτίες της κρίσης της Ελληνικής Οικονομίας.

Η ανάπτυξη που ανακοινώνεται, εκτός από το τέχνασμα της πρόσθεσης στο ΑΕΠ μεγεθών όπως ο υψηλός πληθωρισμός, τα έσοδα από εκχωρήσεις «εθνικών επιχειρήσεων», και ο υπερδανεισμός των ελληνικών νοικοκυριών, είναι και στην ουσία πλασματική και δεν σχετίζεται με λαϊκές ανάγκες ή με κάποια πρόοδο στη παραγωγή.
Η ανάπτυξη που ανακοινώνεται, υποδηλώνει την ραγδαία μονοπωλιακή συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων στην Οικονομία, και κυρίως τη συσσώρευση κεφαλαίων από την λειτουργία της Ελληνικής μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης ως κατεξοχήν: χρηματιστικού-τραπεζικού κερδοσκόπου, αναδόχου μεγάλων δημοσίων έργων-μεγαλοπρομηθευτή του δημοσίου και εμπορικού αντιπρόσωπου ξένων επιχειρηματικών οίκων. Η ίδια η σύνθεση του ΣΕΒ το αποδεικνύει, και ταυτόχρονα αποκαλύπτει την βαθύτερη ανατομία της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνικοοικονομικής πραγματικότητας!

Η εισαγωγή της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ που επισφράγισαν την πορεία των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων στην χώρα, συνέτειναν καθοριστικά στην προηγούμενη διαμόρφωση της Οικονομίας. Εκτός από την δραματική μείωση των ξένων επενδύσεων και την παγίωση των απαγορευτικών επιπέδων στα επιτόκια δανεισμού, εξέλιξη η οποία ανατρέπει πλήρως τα επιχειρήματα των κάθε λογής υποστηρικτών της Ευρωπαικής ολοκλήρωσης, συνοδεύτηκαν και από μία γενικότερη στροφή εναντίον της παραγωγής. Συνοδεύτηκαν από στόχους όπως η τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η γνωστή χρηματιστηριακή «απογείωση» του 1999-2000!

Ουσιαστικά, η εφαρμογή της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ οδήγησαν στην επικράτηση του «εμπορίου του χρήματος» σε βάρος της παραγωγής, διαδικασία η οποία επιβεβαιώνεται και από την άνοδο και επικράτηση του τραπεζικού καρτελ, που συμβολίζει με τον πλέον παραστατικό τρόπο τον αρπακτικό-παρασιτικό και ταυτόχρονα ισχυρό-ταξικό χαρακτήρα του Ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου.
Τα κέρδη των τραπεζών τα τελευταία χρόνια αποδεικνύουν πως το Ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο έχει πάψει πλέον να είναι ο μικρομεσαίος της Ευρωπαϊκής Οικονομίας.

Παρά την δημιουργική "Λογιστική" η οποία έχει αναχθεί σε επίσημη πρακτική τόσο του ελληνικού κράτους όσο και των Βρυξελλών, οι αριθμητικοί δείκτες επιμένουν ότι:
Η νεοφιλελεύθερη «εξυγίανση της Οικονομίας» είναι το ταξικό πρόσχημα για τη γιγαντιαία ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, και της παραγωγής. Ωστόσο, οι «θριαμβολογίες των αριθμών» έπαψαν πλέον να συνοδεύονται από την μόνιμη επωδό για το «φως στην άκρη του τούνελ» και την δήθεν ανάκαμψη που θα επακολουθήσει.

Αλλά και η "δημιουργική Λογιστική" είναι μια απάτη η οποία δεν κρατάει για πολύ. Τα λογιστικά αδιέξοδα που προκάλεσε η διαρκής χρήση της, τους εξανάγκασαν να επαναπροσδιορίσουν το ΑΕΠ, συνυπολογίζοντας τώρα και ένα υπαρκτό μέρος της παραοικονομίας. Με τον νέο υπολογισμό, ο οποίος απέχει λιγότερο από την πραγματικότητα, το εξωτερικό χρέος μετρούμενο ως ποσοστό του ΑΕΠ, κατεβαίνει κάτω από τα επίπεδα τα οποία υποτίθεται πως πρέπει να τηρεί μία υγιής Οικονομία!

Αποδεικνύεται έτσι πως η δήθεν υπερχρέωση της χώρας, η οποία μάλιστα «επεκτεινότανε μέχρι τις μεθεπόμενες γενεές!» και επάνω στην οποία από το 1990 η ΝΔ και νέο ΠΑΣΟΚ οικοδόμησαν ολόκληρη επιχείρηση ιδεολογικής τρομοκρατίας για να δικαιολογήσουν την άγρια διαρκή λιτότητα εναντίον του λαού και την επιβολή των κατευθύνσεων του Μάαστριχτ και της ΟΝΕ, δεν ήταν παρά ένα ευτελές ιδεολόγημα.
Αποδεικνύεται επίσης πως η θεωρία ότι την τετραετία 1981-1985 «είχαμε κοινωνική πολιτική και παροχές προς το λαό με δανεικά!» και ότι τάχα «εκεί βρίσκεται η αιτία για την μετέπειτα εκτροπή της Οικονομίας», ήταν ένα και πάλι ένα άθλιο ιδεολόγημα της ΝΔ και του νέου ΠΑΣΟΚ, για να εξασφαλισθεί η ιδεολογική ηγεμονία του Νέοφιλελευθερισμού και η πιο δεξιά πολιτική που εφαρμόσθηκε από την μεταπολίτευση.

Το τραπεζικό καρτελ διευθύνει την όλη διαδικασία. Με όρους νόμιμης τοκογλυφίας κατατρώγει και αποτελειώνει ό,τι εναπομένει από την παραγωγική προσπάθεια του λαού. Συγκεντρώνει σε εθνική κλίμακα το τελικό προϊόν της εκμετάλλευσης, και συγχρόνως επαίρεται πως επενδύει «με την ίδρυση νέων υποκαταστημάτων και τις προσλήψεις προσωπικού! »Η δράση του τραπεζικού καρτέλ, γύρω από το οποίο συνενώνεται σήμερα και ισχυροποιείται όλο το παλαιό και το νέο αρπακτικό-παρασιτικό κατεστημένο που λυμαίνεται τον τόπο, καταφέρνει τα τελειωτικά πλήγματα στην μικρή και μεσαία Παραγωγή με ανυπολόγιστη ζημία για την χώρα.

Οι αποδοχές των εργαζομένων βρίσκονται στο ύψος των τριών πέμπτων των χωρών της Ε. Ένωσης ενώ ο τιμάριθμος και ο πληθωρισμός είναι πολύ υψηλότερος των ιδίων μεγεθών αυτών των χωρών, και η ανεργία με τη μία ή την άλλη μορφή πλήττει κάθε λαϊκή οικογένεια. Η «μαύρη εργασία», έμμεσα, προστατεύεται από το επίσημο κράτος και ουσιαστικά ακυρώνει την διαπραγματευτική ισχύ της εργατικής τάξης.
Την ίδια στιγμή, η κερδοφορία των μεγαλύτερων Ελληνικών επιχειρήσεων βρίσκεται σε μια από τις υψηλότερες θέσεις στον κόσμο, ενώ ο παρασιτισμός, ο πρωτοφανής υπερπλουτισμός και η προκλητική χλιδή, συνυπάρχουν με τον υπερδανεισμό και την εξώθηση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού σε καθεστώς φτώχειας. Η δυαδική κοινωνία γίνεται πλέον στη χώρα μας ορατή.

Τελικά, με την επικράτηση των αρχών της πλασματικής-χρηματοπιστωτικής οικονομίας του Νεοφιλελευθερισμού επάνω στη πραγματική Παραγωγή, και την σύνθλιψη του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής και του αγροτικού τομέα», των αληθινών κινητήριων δυνάμεων της Ελληνικής Οικονομίας σταδιακά η χώρα: μετατρέπεται σε χώρο υπηρεσιών και εισαγωγών, και παράδεισο παρασιτισμού και υπερκερδών του μεγάλου Ελληνικού και ξένου κεφαλαίου.

Συμπερασματικά, η νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση τροφοδοτείται από την υπερεκμετάλλευση του λαού και από την εκποίηση της παραγωγικής βάσης και του μέλλοντος του τόπου. Τηρουμένων των αναλογιών, από το 1990 η Ελλάδα υπέστη καταλήστευση αντίστοιχη με αυτήν της Α. Ευρώπης μετά την πτώση των καθεστώτων της, με πρώτα θύματα τους εργαζόμενους, τη Περιφέρεια, και το φυσικό Περιβάλλον.
Η ισχυροποίηση του Ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου από την παρασιτική δράση του επάνω στην παραγωγή, την υπερεκμετάλλευση της προσπάθειας του λαού και τη θέση του ως εμπορικού αντιπροσώπου των «πολυεθνικών» στην Βαλκανική, δεν απότελεί αναπτυξιακή διαδικασία και πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να αποτιμάται ως τέτοια.

Η μαζική διεύρυνση της Ε. Ένωσης καταδεικνύει πως ακόμη και η γνωστή εκδοχή μιας υποτυπώδους σύγκλησης των οικονομιών των χωρών-μελών, ώστε να διευκολυνθεί η λειτουργία της ενιαίας αγοράς, έχει υποκατασταθεί απότην εκδοχή μιας «περί την Γερμανία Ευρώπης» με κριτήρια καθαρά γεωπολιτικά. Η πλήρης ταύτιση της ισοτιμίας του ΕΥΡΩ με το «πρώην» Γερμανικό μάρκο, γίνεται μόνιμο καθεστώς.
Οι ζημίες στις χώρες της περιφέρειας από το υπερτιμημένο ΕΥΡΩ, από την αναθεωρημένη ΚΑΠ, και την ανεξέλεγκτη εισαγωγή προϊόντων από τρίτους μέσω της Ε.Ε., δεν μπορούν πλέον να αντισταθμιστούν από κοινοτικούς πόρους οι οποίοι προορίζονται τώρα για την ενσωμάτωση ανατολικών χωρών και την ενίσχυση της Τουρκίας.
Στην Ελλάδα το υπερτιμημένο ΕΥΡΩ, αρκεί για να εγγυηθεί την αποβιομηχάνιση και μία πορεία «τύπου Αργεντινής» στην Οικονομία της χώρας.

Στην χώρα μας, από το 2007, οι εισροές από τα Κοινοτικά Ταμεία θα υπολείπονται - ακόμη περισσότερο από ότι έως τώρα - των αντίστοιχων εισφορών της προς την Ε. Ένωση. Η στρατηγική του οικονομικού κατεστημένου για την θυσία της παραγωγικής βάσης της χώρας με αντάλλαγμα την ιδιοποίηση των Κοινοτικών πόρων και οι ελπίδες πως έτσι θα προέκυπτε και κάποια έμμεση τόνωση της Οικονομίας, ναυαγούν. Ενώπιον της επερχόμενης κρίσης το νεοταξικό καθεστώς δεν διαθέτει καμιά ορατή διέξοδο ή στρατηγική.

Στην χώρα μας, λόγω της περιφερικής της θέσης, οι επιπτώσεις των Νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων επιδρούν πολλαπλασιαστικά. Ταυτόχρονα με την ενδυνάμωση του μεγάλου κεφαλαίου, προκαλούν μόνιμες διαρθρωτικές στρεβλώσεις στην Οικονομία, εγκαθιστούν την ταξική «κοινωνία των δύο τρίτων» και κάνουν την ανάγκη της ανατροπής επείγουσα και επιτακτική!

Το ΔΗΚΚΙ, χωρίς τις αυταπάτες μιας αυτόνομης πορείας, επιμένει στην «επανεθνικοποίηση» της διεύθυνσης της Ελληνικής Οικονομίας, με παράλληλη ισότιμη διεθνή συνεργασία, απορρίπτοντας κάθε δογματική πρόσδεση στον «αυτόματο πιλότο» ενός κέντρου διεθνούς ισχύος. Επιμένει στον «δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα των στρατηγικών τομέων και κλάδων της Οικονομίας κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του λαού, στην ενίσχυση - σε νέες βάσεις - του συνεταιριστικού κινήματος και στην ενίσχυση του αυτόνομου μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής.».

Το ΔΗΚΚΙ προσβλέπει στην ανάταξη του ελληνικού κοινωνικού κινήματος και στην ανάκτηση της ιστορικής δυνατότητάς του να επιβάλει ένα εκ΄ βάθρων ανασυγκροτημένο-δημοκρατικό, παραγωγικό για τον λαό κράτος. Εκεί, στην έγερση ενός ισχυρού λαϊκού ρεύματος, επενδύει τη πολιτική του προοπτική! Η απελευθέρωση του εργατικού και γενικότερα του συνδικαλιστικού κινήματος, από την συμβιβασμένη πολιτική-επαγγελματική γραφειοκρατία που το χειραγωγεί στην υποταγή και τον εκφυλισμό, είναι δυνατόν, με την προϋπόθεση της «άμεσης δημοκρατίαςτης βάσης», να συμβάλλει και στην απελευθέρωση αυτής της δυναμικής.

Η πολιτιστική παρακμή, η κρίση των αξιών, η απαξίωση και ο καθολικός στιγματισμός των θεσμών, είναι το υπόβαθρο και μαζί το αποτέλεσματης αναγωγής των νόμους της αγοράς σε νόμους της ελληνικής κοινωνίας και πρότυπα του Πολιτισμού και συνέχονται στενά με την «έφοδο κατά του μοναδικού ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού Περιβάλλοντοςτης χώρας μας».

Το «νέο» οικονομικό κατεστημένο με τον αρπακτικό χαρακτήρα και τον κοσμοπολίτικο-παρασιτικό προσανατολισμό, μέσω του απόλυτου ελέγχου αρχικά της Πληροφόρησης και των ΜΜΕ, και στην συνέχεια της πολιτικής, της πολιτιστικής και γενικότερα της δημόσιας ζωής, επέδρασε καταλυτικά, αλλά και εργάσθηκε μεθοδικά, για την μεταφορά στοιχείων και προτύπων της κρίσης σε μεγάλα τμήματα του λαού.
Παράλληλα, νευραλγικά τμήματα της διανόησης τα οποία εντάχθηκαν ενεργά στους νεοταξικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς, κυρίως μέσα από την διαδικασία ενσωμάτωσης του νέου ΠΑΣΟΚ, ενίσχυσαν αποτελεσματικά την όλη διεργασία.

Χαρακτηριστικά, στον τόπο που γέννησε τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες η αντιμεταρρύθμιση στην Παιδεία που ξεκινάει από την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την εμπορευματοποίηση των ΑΕΙ, και επεκτείνεται ως την παραχάραξη της Ιστορίας στα σχολικά βιβλία, γίνεται η νέα «μεγάλη ιδέα», και το επίσημο «επιχειρηματικό και πολιτιστικό ιδανικό!» που συνεγείρει όλες τις πτέρυγες του οικονομικού κατεστημένου και του πολιτικού του προσωπικού!

Η Αθήνα, με το 2% πράσινο, και οι σχεδιασμένες, εκτεταμένες βλάβες παντού στην περιφέρεια, αποτυπώνουν την γενική «έφοδο στο φυσικό Περιβάλλον της χώρας!». Το Τραμ και το τμήμα του Προαστιακού μέσα στην πρωτεύουσα, δεν περιγράφουν μόνο την εκποίηση κάθε χωροταξικού περιθωρίου και κάθε υπολείμματος πρασίνου.
Συμβολίζουν την «πάλη κατά του λαού» στην οποία, στο όνομα της χωρίς όρια εξασφάλισης υπερκερδών επιδίδονται και την οποία τολμούν να παρουσιάζουν ως ιδεολογική πρόταση, ονομάζοντας την ΑΝΑΠΤΥΞΗ,ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ και ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ. Εδώ συμπυκνώνεται η ελληνική έκδοση της «νέαςεποχής».

Με την επίσης δικομματική αναθεώρηση του άρθρου 24, και τον νόμο για τα Τουριστικά Ακίνητα που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ και εφαρμόζει η ΝΔ, απελευθερώνουν και θεσμικά την εκποίηση του ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού περιβάλλοντος ευνοώντας και μη αναστρέψιμες βλάβες, που έχουν αποτραπεί επί χιλιετίες σε αυτόν τον τόπο.
Συνολικά,η επιβολή του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» απειλεί τον παραγωγικό ιστό, αλλά και ό,τι πιο ακριβό διαθέτει η χώρα ιστορικά. Απειλεί την ίδια την πολιτιστική συνέχεια και βάση της Ελληνικής κοινωνίας! Απειλεί την συνοχή του λαού. Αποτελεί την βαθύτερη αιτία της «γενικότερης κρίσης θεσμών και αξιών» που μαστίζει σήμερα τον τόπο!

Οργανικό στοιχείο του Σοσιαλισμού, οργανικό στοιχείο του αγώνα για την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την επίτευξη του τελικού στόχου μιας κοινωνίας «αυτοδιεύθυνσης των συνεταιρισμένων παραγωγών», αποτελεί η Δημοκρατία. Από τη φύση της ιδεολογίας του, δεν μπορεί να υπάρξει κόμμα το οποίο επαγγέλλεται τον Σοσιαλισμό εάν δεν εδραιώνεται στην εσωκομματική δημοκρατία.
Το πρότυπο εξουσίας που επαγγέλλεται ένας πολιτικός σχηματισμός, δεν αντανακλά παρά τα πρότυπα της ίδιας της εσωτερικήςτου λειτουργίας.

Η εισαγωγή στοιχείων και αρχών «ανάκλησης και άμεσης δημοκρατίας της βάσης» στην θέση της εκφυλισμένης από τη Νέα Τάξη « παραδοσιακής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», συνιστά όρο για την ανόρθωση και τον ριζικό εκδημοκρατισμό των θεσμών. Αποτελεί όρο για την εκ΄ βάθρων ανασυγκρότηση του Ελληνικού κράτους, το οποίο, εκτός από την εκ΄ κατασκευής παθολογία του, έχει εκπέσει και στην τύχη της «λείας της εξουσίας» και του παρασιτισμού της μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης και της κάθε είδους επαγγελματικής-κομματικής γραφειοκρατίας που την εκπροσωπεί.
Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει ότι ο αγώνας για την κοινωνική και εθνική άμυνα και απελευθέρωση ταυτίζεται σήμερα όσο ποτέ με τον αγώνα για την δημοκρατία και τον Πολιτισμό.

Επιγραμματικά η σύζευξη του κοινωνικού-ταξικού αιτήματος με το δημοκρατικό-πατριωτικό αίτημα, μέσα από θεσμούς «αυτόοργάνωσης, ανακλητότητας και άμεσης δημοκρατίας», συγκροτούν τη στρατηγική της «λαϊκής δημοκρατικής ενότητας και εξουσίας», την προγραμματική πρόταση του ΔΗΚΚΙ προς την Ελληνική κοινωνία.
Το ΔΗΚΚΙ θεμελιώνει την ιδεολογία του στον επιστημονικό Σοσιαλισμό και στις διαχρονικές αξίες και αρχές της λαϊκής κυριαρχίας και της γνήσιας πολυκομματικής δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της ισονομίας-ισοπολιτείας, της συλλογικότητας και του σεβασμού της ξεχωριστής προσωπικότητας του ατόμου.

Το ΔΗΚΚΙ δεν ιδρύθηκε ως ιδιοκτησία και δεν μετεβιβάσθηκε ποτέ στην κυριότητα κανενός. Δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί απόσχιση, διάσπαση, συνέχεια ή άρνηση ενός καθεστωτικού σχηματισμού. Δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί απλά τον καρπό ανεκπλήρωτων κοινωνικών επιταγών.

Ιδρύθηκε ως πολιτική πρωτοβουλία δημοκρατικής-πατριωτικής άμυνας και αντεπίθεσης στην διάσπαση του «έθνους-κράτους» και της ιστορικής συλλογικής συνέχειας και μνήμης, που προωθεί από το 1990 η Νέα Τάξη, στην χώρα μας και στην περιοχή.
Ιδρύθηκε στον αντίποδα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού όπως εξειδικεύονται από την Ε. Ένωση για την χώρα μας με την συνθήκη του Μάαστριχτ.
Ιδρύθηκε ως αναγκαία, σύγχρονη συμβολή ανόρθωσης της «μισθωτής εξαρτημένης εργασίας» και του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής και της αγροτικής οικονομίας» δηλαδή του συνόλου των παλιών και νέων εκμεταλλευόμενων ταξικά στρωμάτων και κύριων αναπτυξιακών δυνάμεων της Ελληνικής Οικονομίας.
Ιδρύθηκε ως απάντηση στην κατάργηση των κατακτήσεων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στην εμπορευματοποίηση της πολιτικής, και στην «γενικότερη κρίση θεσμών και αξιών» που προκαλεί το νεο ταξικό καθεστώς στην Ελληνική κοινωνία.

Το ΔΗΚΚΙ ιδρύθηκε ως αναγκαία ενωτική συνέχεια, για την επεξεργασία επίκαιρης σοσιαλιστικής πρότασης εξουσίας απέναντι στις μεγάλες διεθνείς ανακατατάξεις, που επέδρασαν και επιδρούν ισχυρά στην γεωπολιτική θέση, στην οικονομία, στην κοινωνική διάρθρωση και βάση της χώρας, αλλάζοντας τα μεταπολιτευτικά δεδομένα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θεωρούμε ότι το ΔΗΚΚΙ μπορεί να συσπειρώσει, να συνδεθεί στέρεα και να συνενώσει, παλιές και νέες ανάγκες, παλιά και νέα καταπιεζόμενα ταξικά στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από προηγούμενη κοινωνική ένταξη, προηγούμενες ιδεολογικοπολιτικές αναζητήσεις ή διαδρομές.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ΔΗΚΚΙ καλείται σήμερα να κατακτήσει τον ρόλο της ενοποίησης και της αναγέννησης του ιστορικού σοσιαλιστικού χώρου. Καλείται να συμβάλλει ιδρυτικά, να πυροδοτήσει την έγερση ενός νέου ισχυρού σοοσιαλιστικού-πατριωτικού ρεύματος η απουσία του οποίου λειτουργεί ανασταλτικά και αρνητικά και αποτελεί την κύρια αιτία υστέρησης του λαϊκού κινήματος της χώρας.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το ΔΗΚΚΙ καλείται αλληλένδετα, και υπό την προηγούμενη στρατηγική του, να συμβάλλει ως σημείο σταθερής συνέχειας και ταυτόχρονης δημιουργικής τομής, επάνω στο οποίο μπορεί να ευοδωθεί η πρόταση για το κοινωνικοπολιτικό Μέτωπο των αριστερών, πατριωτικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων, η πρόταση που αποτελεί υποθήκη για την έξοδο του τόπου από τη κρίση.
Και αυτό, - σε ένα βαθμό - μπορεί να προωθηθεί ανεξάρτητα και από το σημερινό, συγκυριακό μέγεθός του. Να γιατί, ακόμα και μετά από το χτύπημα της αποστασίας «το ΔΗΚΚΙ έπρεπε οπωσδήποτε να κλείσει!»

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν παγιωθεί οριστικά σε επαγγελματικούς-γραφειοκρατικούς μηχανισμούς διαχείρισης της Νέας Τάξης. Αποβλέπουν αποκλειστικά στην ιδιοποίηση της κυβερνητικής εξουσίας, στη παραγωγή επικοινωνιακών τεχνικών ενσωμάτωσης και στην δημιουργία τεχνητών μεταξύ τους διενέξεων, ώστε να εμφανίζονται σαν διαφορετικοί πόλοι και να εγκλωβίζουν ριζοσπαστικές δυνάμεις του λαού.

Με την επιτυχή παρουσία του στις τοπικές εκλογές το ΔΗΚΚΙ έσπασε τον αποκλεισμό, επανέκαμψε καταρχήν στη κεντρική πολιτική σκηνή, και έδωσε ευρύτερα το μήνυμα της αισιοδοξίας για το σοσιαλιστικό-πατριωτικό ρεύμα και για το Μέτωπο.
Το ΔΗΚΚΙ προχώρησε την ανασυγκρότησή του σε όλη τη χώρα, και εξέλεξε περισσότερους εκπροσώπους στην Τ.Α. από ότι στην αντίστοιχη αναμέτρηση του 2002.

Ωστόσο, ο πρώτος κύκλος της νέας πορείας του ΔΗΚΚΙ θα κλείσει νικηφόρα μόνο με την δυναμική παρουσία και την ισχυρή καταγραφή του στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, τις εκλογές οι οποίες θεωρούμε ότι θα καθορίσουν μακροπρόθεσμα τις πολιτικές εξελίξεις, όπως και την ίδια την υπόσταση του προοδευτικού χώρου. Εκτιμάμε συγχρόνως, πως η πολιτική συγκυρία είναι έτσι διαμορφωμένη, ώστε η μάχη των βουλευτικών εκλογών, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει, μπορεί να μετατραπεί σε:
αφετηρία για την ανασύσταση του συνεπή σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου, και κατ΄ επέκταση, αφετηρία για την έναρξη των διαδικασιών του Μετώπου. Το αποτέλεσμα των τοπικών εκλογών καταγράφηκε σαν μία ισχυρή παρακαταθήκη της Πολιτικής Συνεργασίας για τις βουλευτικές εκλογές. Περιέχει όμως ένα επείγον μήνυμα. Περιέχει την απαίτηση συγκρότησης του Μετώπου.

Η λιτότητα, οι ανειλημμένες δεσμεύσεις στις ΗΠΑ, και η έλλειψη στρατηγικής διεξόδου, οδηγούν - με απόλυτη ακρίβεια - στο ξέσπασμα της κρίσης! Η Πολιτική Συνεργασία των τοπικών εκλογών αποτελεί το σημαντικό βήμα το οποίο, σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τις εθνικές εκλογές, πρέπει να ενισχυθεί τόσο στο μαζικό λαϊκό κίνημα όσο και με πολιτικές πρωτοβουλίες σε κεντρικά ζητήματα αιχμής.
Το ΔΗΚΚΙ θα είναι οπωσδήποτε παρόν στην εκλογική μάχη. Το ερώτημα είναι εάν θα ενεργοποιηθεί και η προοπτική για την δημιουργία του «αντίπαλου δεους» που θα θέσει στον λαό την πρόταση τηςλαϊκής δημοκρατικής εξουσίας. Εάν θα τεθεί στον λαό η πρόταση του ριζοσπαστικού-λαϊκού Μετώπου, και εδώ, οι εκλογές αποτελούν την πρόκληση, προσφέρουν το καίριο πεδίο!

Στο διάστημα από το 2^ο Συνέδριο έγιναν βήματα και κυρίως η Πολιτική Συνεργασία των τοπικών εκλογών με το ΔΗΚΚΙ, το ΚΚΕ, την Κομμουνιστική Ανανέωση, την Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών, Οικολόγους κ.ά. με θετική απήχηση στον λαό.
Στο ίδιο διάστημα, δεν προέκυψαν, όπως αναμενόταν, και νέοι πολιτικοί σχηματισμοί με ανάλογη κατεύθυνση, πράγμα που ίσως δυσχεραίνει, αλλά δεν αναιρεί αντίθετα επιβάλλει την ενεργοποίηση της συνολικής δυναμικής αυτού του εγχειρήματος.
Οι τοπικές εκλογές ανέδειξαν ένα εν΄ δυνάμει ρεύμα ανένταχτων κοινωνικών αγωνιστών, πολιτικών στελεχών του ευρύτερου προοδευτικού χώρου που επιζητούν έκφραση μέσα από το Μέτωπο. Εκεί αποκλειστικά διακρίνουμε και τις δυνατότητες για μια νέα δυναμική.

Το 3^ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ, εκτιμώντας ότι το αίτημα του λαϊκού-ριζοσπαστικού Μετώπου αποκτά σήμερα χαρακτηριστικά στρατηγικού στόχου για το λαϊκό κίνημα, ολοκληρώνει την πρωτοβουλία την οποία είχαν αναλάβει το 1^ο και το 2^ο Συνέδριό του.
Καταρχήν επιβεβαιώνει την θέση του Κινήματος ότι το «κλειδί» για την προώθηση των ενωτικών διαδικασιών βρίσκεται στην συμφωνία όλων όσων ενδιαφέρονται για την υπόθεση αυτή επάνω σε ένα ελάχιστο πολιτικό πλαίσιο.

Για τον σκοπό αυτό το 2^ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ είχε επεξεργασθεί πρόταση «εννέα σημείων για ισότιμη πολιτική συνεργασία», με την οποία το ΔΗΚΚΙ απευθύνθηκε στις ηγεσίες όλων ανεξαιρέτως των προοδευτικών πολιτικών σχηματισμών που διατυπώνουν αντίθεση στον δικομματισμό. Από αυτήν την διαδικασία προέκυψε η Πολιτική Συνεργασία των τοπικών εκλογών με την γνωστή θετική απήχηση στο λαό.

• οφείλει να διαχωρίζεται από εγνωσμένες πολιτικές «κυβερνητισμού και κεντροαριστεράς» που εκθέτουν, αποδυναμώνουν και ναρκοθετούν τον χώρο τηςαριστεράς.
• οφείλει να αποκλείει κάθε ανάγκη προγραμματικής σύγκλησης, και επιπλέον να διασφαλίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους της αυτοτέλειας των συνιστωσών του.
  Η ιδεολογική,πολιτική, και οργανωτική αυτοτέλεια των πολιτικών σχηματισμών πουσυνεργάζονται, και η ανάδειξη της φυσιογνωμίας τους, σε όλα τα επίπεδα,αποτελεί την αναγκαία συνθήκη για την τελική επιτυχία του Μετώπου.

1. Η ριζική αλλαγή της δημοσιονομικής της εισοδηματικής πολιτικής και της πολιτικής των Δημοσίων Επενδύσεων, η μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος και η ανατροπή του χρηματοπιστωτικού καθεστώτος, για την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος υπέρ της αύξησης των μισθών, ημερομισθίων, και συντάξεων, και του επιδόματος ανεργίας, στα επίπεδα των σημερινών αναγκών. Η αποφασιστική ενίσχυση της δημόσιας ενιαίας δωρεάν Παιδείας, της δημόσιας και χωρίς διακρίσεις δωρεάν Υγείας, του Κοινωνικού Κράτους, και των μέτρων για την αντιμετώπιση της ανεργίας.
   Η στήριξη στην οργάνωση και ανάπτυξη του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος και των αγώνων του ευρύτερου λαϊκού κινήματος
2. Η επανατοποθέτηση της χώρας απέναντι στο ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ, και ο δημόσιος-κοινωνικός χαρακτήρας των στρατηγικών τομέων και κλάδων της Οικονομίας. Η εκ΄ βάθρων δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους, για να εφαρμοστεί πρόγραμμα πραγματικής Ανάπτυξης, στηριγμένο στην εργασία και στο «μικρό και μεσαίο μεγεθος της παραγωγήςκαι της αγροτικής Οικονομίας». Πρόγραμμα ανάπτυξης σε όφελος του λαού, με κατεύθυνση την προτεραιότητα της Περιφέρειας, και την εγγύηση του ιστορικού-πολιτιστικού και ταυτόχρονα τού φυσικού Περιβάλλοντος της χώρας.
3. Η επανατοποθέτηση απέναντι στην αναθεωρημένη ΚΑΠ, στην ΓΚΑΤ, και στην πολιτική των μεταλλαγμένων, ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις χάραξης μιας Αγροτικής Πολιτικής σε εθνική βάση, στηριγμένης στα αγροτικά, στα εδαφοκλιματολογικά και ποιοτικά πλεονεκτημάτα της χώρας, στην ανάπτυξη σε νέες βάσεις του συνεταιριστικού κινήματος, στον αγρότη και την ανάκαμψη της Ελληνικής Υπαίθρου.
4. Η κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων, το σταθερό 35/ωρο-5/νθήμερο-7/ωρο, η προστασία της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους εργασίας. Η υγειονομική ασφάλεια των εργαζομένων στους ίδιους χώρους.
   Οι θεσμοί εκρίζωσης κάθε είδους «μαύρης εργασίας» με τον αποφασιστικό έλεγχο των συνδικαλιστικών οργάνων στην εργοδοσία. Η θέσπιση μεταναστευτικών κανόνων με πανελλαδικό και τοπικό προγραμματισμό των αναγκών, Κάρτα Εργασίας, και εγγύηση ίσων δικαιωμάτων σε όσους εντάσσονται στο εγχώριο εργατικόδυναμικό.
   Η θεσμοθετημένη υποχρέωση του κράτους στην στήριξη των οικογενειών με τρία η περισσότερα παιδιά, των νέων ζευγαριών, καθώς και των μονογονεϊκών οικογενειών.
5. Η πρόταξη δημοκρατικού-πατριωτικού αμυντικού δόγματος, στην Εξωτερική Πολιτική, την Άμυνα, την Παιδεία, την Εργασία και τον Πολιτισμό και η δραστήρια πολιτική συνεργασίας με χώρες φυσικούς συμμάχους μας στη περιοχή. Η υπεράσπιση των πολιτιστικών-μορφωτικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού σε όλο τον κόσμο.
6. Ο απεγκλωβισμός από τις επιχειρήσεις της Νέας Τάξης. Η υπεράσπιση του Αιγαίου και των σημερινών συνόρων της Βαλκανικής και ο αγώνας για Κύπρο Ενιαία-Ανεξάρτητη, με την άμεση απεμπλοκή μας από την νέα δομή και τα εξοπλιστικά προγράμματα του ΝΑΤΟ και από δεσμεύσεις υπονόμευσης της εθνικής κυριαρχίας όπως ο Ελληνοτουρκικός διάλογος, οι συμφωνίες του Ελσίνκι και η προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης. Η ανατροπή του σχεδίου Νίμιτς, της ενδιάμεσης συμφωνίας για τα Σκόπια, και της αποσταθεροποίησης στα βόρεια σύνορά μας κ.λ.π.
7. Η εισαγωγή θεσμών συμμετοχής, «ανάκλησης και άμεσης δημοκρατίας της βάσης» για τον συλλογικό-λαϊκό έλεγχο του κράτους, των φορέων της Πληροφόρησης και του Πολιτισμού. Η υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών, δημοκρατικών και πολιτικών δικαιωμάτων και η κατάργηση ολόκληρου του πλέγματος των αντιδημοκρατικών νόμων. Η μη εφαρμογή των αποφάσεων της Ε. Ένωσης, καθώς και των διμερών ή άλλων διεθνών συμβάσεων παραβίασης των προσωπικών δεδομένων.
8. Η πρόταξη επιθετικής Οικολογικής πολιτικής σε όλους τους τομείς της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής, η απαγόρευση των μεταλλαγμένων και η προστασία της υγείας των πολιτών από χημικά ή πυρηνικά - κατά βάση - προϊόντα.
9. Η Θέσπιση της γνήσιας απλής Αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος.

Αθήνα 22/1/2007

Στις 21-22 Απριλίου το 3ο έκτακτο συνέδριο του ΔΗ.Κ.ΚΙ.

Συνεδρίασε το Σαββατοκύριακο η Οργανωτική Επιτροπή Συνεδρίου (ΟΕΣ) του ΔΗΚΚΙ με θέματα:

1. Πολιτική εκτίμηση της τρέχουσας πολιτικής κατάστασης.
2. Έγκριση των ιδεολογικών - πολιτικών θέσεων στα πλαίσια έναρξης του προσυνεδριακού διαλόγου.
3. Ορισμός τόπου και χρόνου για την διεξαγωγή του 3ου έκτακτου Συνεδρίου.

• η ΟΕΣ εκτιμά ότι παρά την φαινομενική συγκράτηση δυνάμεων από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, το δικομματικό σύστημα υπόκειται καθημερινά σε σημαντική φθορά.
  Άλλωστε αυτό καταμαρτυρεί η αγωνία για πρόωρες εκλογές από τη Ν.Δ. αλλά και η συζήτηση για αλλαγή του εκλογικού νόμου.
  Σε ένα τέτοιο πολιτικό τοπίο το ΔΗΚΚΙ μπορεί να αποτελέσει τον πόλο συσπείρωσης όλων εκείνων των πατριωτικών, προοδευτικών αριστερών δυνάμεων που αρνούνται να υπαχθούν στους υπάρχοντες κομματικούς σχηματισμούς και σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις αποτελούν το 30% του εκλογικού σώματος.
• Το κείμενο ιδεολογικοπολιτικών θέσεων έχει κεντρικό ιδεολογικό πυρήνα τη δημιουργία πατριωτικού - σοσιαλιστικού πόλου προκειμένου να συγκροτηθεί μέτωπο των αριστερών - προοδευτικών δυνάμεων στη πατρίδα μας.
• Η διεξαγωγή του 3ου εκτάκτου Συνεδρίου του ΔΗΚΚΙ ορίστηκε το Σαββατοκύριακο 21-22 Απριλίου 2007, στο Ξενοδοχείο STANLEY στην Αθήνα.

Αθήνα 20/1/2007

Οργανωτική και καταστατική εισήγηση στην Κ.Ο.Ε.Σ. για το 3ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ

Ανυποχώρητοι και Ασυμβίβαστοι, είμαστε όλοι εδώ και συνεχίζουμε με αίσθημα ευθύνης τον αγώνα της τιμής και των αρχών. Αρνούμαστε να ενδώσουμε στα κελεύσματα της Νέας Τάξης και της Παγκοσμιοποίησης.

Το ΔΗΚΚΙ διανύει το 11 έτος από την ίδρυση του και το 3 έτος από την ανεπιτυχή προσπάθεια διάλυσης του, και προς έκπληξη των εμπνευστών των υπόγειων σχεδιασμών, είναι όρθιο, αντιστέκεται καταφέρνει νίκες και ανοίγει προοπτική. Το ΔΗΚΚΙ βγήκε πολλαπλά κερδισμένο από την μάχη των εκλογών της Αυτοδιοίκησης και κυρίως πέτυχε την καταρχήν επάνοδό του στην κεντρική πολιτική σκηνή πριν από τις βουλευτικές εκλογές, τις εκλογές που θα καθορίσουν οριστικά το μέλλον του.

Στις επερχόμενες εθνικές εκλογές οι οποίες κατά γενική ομολογία είναι πολύ κοντά, το ΔΗΚΚΙ πρέπει να ολοκληρώσει τον πρώτο επιτυχή κύκλο της νέας πορείας του με μία μεγάλη νίκη. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο ήδη με απόφαση του Πολιτικού Συμβουλίου καταρτίζουμε Ψηφοδέλτια σε ολόκληρη την χώρα.

1. Να ολοκληρώσει τις ιδεολογικοπολιτικές θέσεις του ΔΗΚΚΙ σε κενά που αφορούν την πολιτική μας φυσιογνωμία και αναμφίβολα έπαιξαν καίριο ρόλο στην πορεία της ήττας του 2000-2004, κενά τα οποία αντικειμενικά δεν είχαμε την ευχέρεια να συζητήσουμε στο 2ο Συνέδριο.
2. Να καταλήξει τη στρατηγική των συνεργασιών με την οποία θα κατέβουμε στις εκλογές.
3. Να πάρει μέτρα για την καταστατική και οργανωτική θωράκισή μας για την ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ που έρχεται.

Το 3ο Συνέδριο φιλοδοξούμε να αποτελέσει την αφετηρία για την ώθηση του συνεπή σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου και κατά συνέπεια της υπόθεσης του λαϊκού-ριζοσπαστικού Μετώπου, του «αντίπαλου δέους» που θα αντιπαραθέσει στον δικομματισμό την πρόταση της λαϊκής δημοκρατικής εξουσίας. Και σε αυτό βοηθάει η πολιτική συγκυρία.

Το 3ο Συνέδριο φιλοδοξούμε επίσης να συσπειρώσει και όλους εκείνους τους συναγωνιστές μας που προβληματίσθηκαν αλλά δεν δραστηριοποιήθηκαν ενεργά μαζί μας, και σήμερα βλέπουν την πολιτική Αποστασία να ολοκληρώνεται. Κυρίως όμως το 3ο Συνέδριο αποτελεί μια εύστοχη, επίκαιρη, πρωτοβουλία συσπείρωσης δυνάμεων που αναμένεται να απεγκλωβισθούν από τον δικομματισμό πριν τις εκλογές, ιδίως από το σκέλος του ΠΑΣΟΚ που μπαίνει πρώτο σε κρίση. Αυτήν την αποστολή του ΔΗΚΚΙ έρχεται να υπηρετήσει το 3ο Συνέδριο.

Το ΔΗΚΚΙ δεν ιδρύθηκε ως ιδιοκτησία και δεν μετεβιβάσθηκε ποτέ στην κυριότητα κανενός. Δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί απόσχιση, διάσπαση, συνέχεια ή άρνηση ενός καθεστωτικού σχηματισμού.

Ιδρύθηκε ως πολιτική πρωτοβουλία δημοκρατικής-πατριωτικής άμυνας και αντεπίθεσης στην διάσπαση του «έθνους-κράτους» και της ιστορικής συλλογικής συνέχειας και μνήμης, που προωθεί από το 1990 η Νέα Τάξη, στην χώρα μας και στην ευρύτερη μας περιοχή.

Ιδρύθηκε στον αντίποδα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού όπως εξειδικεύονται από την Ε.Ένωση για την χώρα μας με την συνθήκη του Μάαστριχτ.

Ιδρύθηκε ως αναγκαία, σύγχρονη συμβολή ανόρθωσης της «μισθωτής εξαρτημένης εργασίας» και του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής και της αγροτικής οικονομίας» δηλαδή του συνόλου των παλιών και νέων εκμεταλλευόμενων ταξικά στρωμάτων και κύριων αναπτυξιακών δυνάμεων της Ελληνικής Οικονομίας και κοινωνίας.

Ιδρύθηκε ως απάντηση στην κατάργηση των θεσμικών κατακτήσεων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στην εμπορευματοποίηση της πολιτικής, και την «γενικότερη κρίση θεσμών και αξιών» που προκαλεί το νεοταξικό καθεστώς στον τόπο.

Καταθέτουμε σήμερα, τις αναγκαίες συμπληρωματικές αλλαγές του καταστατικού μας ώστε να γίνουν αντικείμενο δημοκρατικού διαλόγου και είμαστε σίγουροι ότι και οι δικές σας προτάσεις θα συμβάλλουν για τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις, για ένα ΔΗΚΚΙ: ΙΣΧΥΡΌ-ΜΑΖΙΚΟ-ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ για ένα ΔΗΚΚΙ: ΜΑΧΗΤΗ-ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Πριν από τις προτάσεις επαναλαμβάνουμε τις Οργανωτικές αρχές μας.

Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει πως: Οργανικό στοιχείο του Σοσιαλισμού, οργανικό στοιχείο του αγώνα για την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την επίτευξη μιας κοινωνίας «αυτοδιεύθυνσης των συνεταιρισμένων παραγωγών», αποτελεί η Δημοκρατία. Από τη φύση της ιδεολογίας του, δεν μπορεί να υπάρξει κόμμα που επαγγέλλεται τον Σοσιαλισμό εάν δεν εδραιώνεται στην εσωκομματική δημοκρατία. Τα πρότυπα που επαγγέλλεται κάθε πολιτικός σχηματισμός, δεν αντανακλούν παρά τα πρότυπα της ίδιας της εσωτερικής του λειτουργίας.

Με άξονα την Άμεση Δημοκρατία με ένα κόμμα ιδεολογικά συγκροτημένο, κινηματικά και οργανωτικά δυνατό, μπορούμε να συνεχίσουμε δυναμικά και να αγωνισθούμε πιο αποτελεσματικά για την προώθηση της στρατηγικής μας. Μπορούμε να νικήσουμε!

Καθοριστικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή θα αποτελέσει η Αυτοοργάνωση-Οργανωτική Ανάπτυξη με δυναμική οργανωτική λειτουργία, με σεβασμό και αλληλεγγύη σε κάθε μέλος μας, και με θεμέλιο λειτουργίας τις πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες .Εκεί θα κριθεί η οργανωτική μάχη του ΔΗΚΚΙ, η πλέον σημαντική μάχη για την πορεία του.

Με την Αυτοοργάνωση στην βάση, με διαδικασίες Άμεσης Δημοκρατίας σε κάθε κομματική βαθμίδα, και με Συλλογική-Διάφανη Λειτουργία και Ηγεσία θα προχωρήσουμε. Έτσι μόνο θα έχουμε οργανωτική και πολιτική ενδυνάμωση και επομένως προοπτική.

Με καθιερωμένη και θεσμικά από το 2Ο Συνέδριο μας στην θέση του προέδρου ένα ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ την Διοικούσα Επιτροπή, αποδεικνύουμε τις πραγματικές δημοκρατικές διαδικασίες μέσα στο κόμμα, μετατρέποντας το ΔΗΚΚΙ σε κίνημα ρήξης και ανατροπής κάθε σκουριασμένου που έβαζε τροχοπέδη στην πορεία μας .Αφήνοντας πίσω το παρελθόν και με τις θεσμικές επιλογές νέου τύπου χαράσσουμε την νέα μας πορεία θέτοντας προβληματισμό και ερεθίσματα ενεργοποίησης στο λαό, δίνοντας τη νέα προοπτική αγώνων.

Επικεντρώνουμε λοιπόν την οργανωτική στρατηγική μας που περιλαμβάνεται στο τρίπτυχο: ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ. Και πρέπει να τονίσουμε ότι παρά το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης και τον αγώνα Δαυίδ προς Γολιάθ που δώσαμε μέχρι την πρώτη μεγάλη νίκη, την νίκη των τοπικών εκλογών, δεν αποκλίναμε από αυτές τις αρχές τον σπόρο των οποίων είχε θέσει το 2ο Συνέδριο. Καλούμαστε τώρα να ανασυγκροτηθούμε επάνω σε αυτόν τον δρόμο, να διαχειριστούμε επαρκώς ό,τι κερδίσαμε στις τοπικές εκλογές για να επιτύχουμε στο επόμενο, κρίσιμο, άλμα.

1. Το Συνέδριο γίνεται υποχρεωτικά με απόφαση του μέχρι τώρα ανώτατου οργάνου που είναι το 2ο Συνέδριό μας. Τότε, επειδή λόγω της έκτακτης κατάστασης αναγκασθήκαμε να επιταχύνουμε τις διαδικασίες, το Συνέδριο είχε δεσμευτεί να γίνει νέο έκτακτο Συνέδριο μέσα στην επόμενη διετία και οπωσδήποτε πριν τις βουλευτικές εκλογές ώστε:
   Να συζητηθούν με μεγαλύτερη ευχέρεια και άνεση οι ιδεολογικοπολιτικές μας θέσεις σε σημαντικές πτυχές τους αλλά και η κρίσιμη πολιτική των συνεργασιών μας στις βουλευτικές εκλογές, και να δοθεί η δυνατότητα σε συντρόφους που ήταν μαζί μας αλλά είχαν προβληματισμούς για το εγχείρημα της συνέχισης, να είναι τώρα υποψήφιοι για τα Όργανα.
2. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι «και να μην προβλεπότανε αυτό το Συνέδριο, έπρεπε πάσει θυσία να το ανακαλύψουμε». Το Συνέδριο δίνει μία χρυσή ευκαιρία προβολής αλλά και οργανωτικού άλματος στην δύσκολη και κρίσιμη περίοδο που μεσολαβεί ανάμεσα στην
   μάχη των τοπικών εκλογών και στην μεγάλη μάχη των Βουλευτικών εκλογών. Είναι το ενδιάμεσο όχημα για να μείνουμε στην κεντρική πολιτική επικαιρότητα, να εκτοπίσουμε την έτοιμη προβοκάτσια εναντίον μας (η οποία θα αναμηρυκάσει την κρίσιμη στιγμή πως τάχα κλείσαμε), και κυρίως να πετύχουμε την παραπέρα απήχησή μας στον λαό.
   Το Συνέδριό επίσης συμπίπτει με την χρονική στιγμή όπου το ΠΑΣΟΚ με τον γνωστό θεαματικό τρόπο (Συνέδριο ΠΑΣΟΚ) θα επιχειρήσει να ολοκληρώσει την αποστασία, και να ανακόψει την πορεία μας προς τις εκλογές. Η διεξαγωγή του Συνεδρίου μας δίνει ένα μεγάλο επικοινωνιακό όπλο για να αναστρέψουμε τα σχέδιά τους, να τα μετατρέψουμε σε μπούμερανγκ εναντίον τους, φέρνοντας στην κεντρική επικαιρότητα το εκλογικό σύνθημα: ΨΗΦΟ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ! ΨΗΦΟ ΣΤΟ ΔΗΚΚΙ!

Το ΔΗΚΚΙ έχει Καταστατικό, και υπήρξαν και παρεμβάσεις συμπλήρωσής του στο 2ο Συνέδριο. Το 3ο Συνέδριο είναι έκτακτο Συνέδριο, και υποχρεωτικά μέσα στον επόμενο ενάμιση περίπου χρόνο θα γίνει το 4ο Τακτικό Συνέδριο. Επομένως θα ήταν αδόκιμο τώρα που ήδη βρισκόμαστε στην τελική ευθεία της των βουλευτικών εκλογών και ετοιμαζόμαστε για πιθανή αυτόνομη κάθοδο, να ανοίξουμε το τεράστιο κεφάλαιο των συνολικών οργανωτικών αλλαγών και να ομφαλοσκοπούμε, την ώρα της συγκρότησης Ψηφοδελτίων.

Το ίδιο αδόκιμο θα είναι να εκλέξουμε π.χ. από την αρχή Κεντρική Επιτροπή ή Διοικούσα Επιτροπή όταν δεν έχει ακόμη λήξει η θητεία των ήδη υπαρχόντων οργάνων. Επομένως οι αλλαγές πρέπει να επικεντρωθούν στις πολιτικά και οργανωτικά απόλυτα αναγκαίες και σε ό,τι άλλο κορυφαίο πολιτικοοργανωτικό θέμα μπορεί και πρέπει παράλληλα να προωθηθεί και αξίζει τον κόπο να αποσπάσει την προσοχή μας.

Να προχωρήσουμε δηλαδή χωρίς δισταγμούς σε ξεκάθαρες τομές που χρειάζονται για «να φύγουμε μπροστά» οργανωτικά και για να νικήσουμε στις εκλογές, αλλά να μην αποσπαστούμε από τα επείγοντα κρίσιμα θέματα, με άλλα θέματα που μπορούν να περιμένουν τη σειρά τους.

Ένα τέτοιο επείγον θέμα, είναι η Αυτοοργάνωση και η δημιουργία ενεργών πυρήνων του ΔΗΚΚΙ παντού. Είναι άλλωστε και ανέφικτο να διεκδικούμε σε έναν νομό την ψήφο του λαού σε βουλευτικές εκλογές χωρίς να λειτουργούμε πολιτικό πυρήνα ΔΗΚΚΙ.

Ένα άλλο μείζον θέμα που υπεισέρχεται σε όλα τα άλλα είναι η άμεση δημοκρατία και η απόλυτη διαφάνεια σε κάθε πολιτική μας δραστηριότητα, μέσα ή έξω από το κόμμα και σε όλα τα επίπεδα. Είναι ένα ζήτημα που δεν αντιμετωπίζεται σε ξεχωριστό κεφάλαιο, αλλά εμπεριέχεται και πρέπει ακόμη περισσότερο να εισαχθεί παντού.

1. Εάν σε ένα σημαντικό θέμα τελικής επιλογής σχετικό με τις συνεργασίες, χρειασθεί να συνέλθει μέσα σε μικρό διάστημα δύο ή τρεις φορές εκτάκτως η Κεντρική Επιτροπή, πως θα επιτευχθεί η ισχυρή πλειοψηφία που χρειάζεται για τέτοιες κρίσιμες αποφάσεις, την στιγμή που πέραν των φυσιολογικών κενών, και του οικονομικού, πάρα πολλά μέλη χρειάζεται να ζουν και να έχουν ανελαστικές επαγγελματικές υποχρεώσεις σε απομακρυσμένες περιοχές; Επομένως χρειάζεται το Συνέδριο να συμπληρώσει τα φυσιολογικά αλλά αρκετά κενά που υπάρχουν στο Όργανο. Αυτό μπορεί να γίνει στο Συνέδριο χωρίς αλλαγή στο Καταστατικό.
2. Γνωρίζουμε ότι πολλά από τα ζητήματα των διαπραγματεύσεων κρίνονται κυριολεκτικά «την τελευταία στιγμή» ανάλογα με την πορεία των πραγμάτων (τότε βγάζουν όλοι τα χαρτιά τους), το δε «κλείσιμο» των ψηφοδελτίων γίνεται αναγκαστικά «την τελευταία στιγμή».
   Έτσι, την στιγμή που θα χρειάζεται να παίρνονται έκτακτες κρίσιμες αποφάσεις σε εβδομαδιαία βάση από την ανώτατη συλλογική ηγεσία του Κινήματος, δηλαδή από το Πολιτικό Συμβούλιο, π.χ. για το αν θα επικυρώσουμε μια σημαντική, κρίσιμη, αλλά διιστάμενων απόψεων πρόταση Συνεργασίας, ή για το που θα είναι τελικά υποψήφιος ο καθένας μας, ή για το τι θα ψηφίσουν οι βουλευτές του ΔΗΚΚΙ σε καίρια ζητήματα την επόμενη ημέρα των εκλογών στην Βουλή, τότε θα μπορεί να επιτύχει πλήρη συνεχή απαρτία αυτό το όργανο; Εννοούμε μόνο όταν κρίνονται επείγοντα ή έκτακτα ζητήματα πράγμα το οποίο είναι δυστυχώς στις εκλογές το σύνηθες.
   Πως θα ξεπερασθεί το πρόβλημα; Θα λειτουργήσουμε λειψά ως «Πολιτικό Συμβούλιο Αθηνών»; ή θα αποφασίζει η Διοικούσα Επιτροπή υποκαθιστώντας την πραγματική συλλογική ηγεσία που είναι το Πολιτικό Συμβούλιο στο οποίο έχει αναθέσει η Κεντρική Επιτροπή στα ενδιάμεσα διαστήματα τις αρμοδιότητές της; Αλλά ακόμα και αν αποφασίζει η Διοικούσα Επιτροπή, πως θα γίνονται αποδεκτές παρακάτω κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν πρόσωπα; Παλαιότερα αποφάσιζε για αυτά ο αρχηγός, που ήταν θεσμικά κατοχυρωμένο όργανο.
   Καταλήγουμε στο ότι υπάρχει ανάγκη συμπλήρωσής του Πολιτικού Συμβουλίου με τρία αναπληρωματικά μέλη, που θα συμμετέχουν στις συνεδριάσεις του και θα αντικαθιστούν με δικαίωμα ψήφου ανά πάσα στιγμή τακτικό μέλος το οποίο λόγω ανελαστικών επαγγελματικών υποχρεώσεων ή τόπου διαμονής, στη συγκεκριμένη έκτακτη συνεδρίαση απουσιάζει.
   Το γεγονός ότι μέχρι τώρα πέραν της έλλειψης αναπληρωματικών μελών, υπήρχαν και δύο μόνιμα κενές θέσεις, συνέβαλε ώστε αυτό το νευραλγικό όργανο να μην συνεδριάζει τακτικά, και να μην μπορεί να παίξει πλήρως τον εξαιρετικά δύσκολο ρόλο του και έτσι να δημιουργείται μία αλυσίδα αδυναμιών παρακάτω. Εκεί εντοπίζουμε μια από τις κύριες αιτίες των μέχρι τώρα οργανωτικών προβλημάτων του Κινήματος.
   Με ένα ισχυρό 18/μελές Όργανο που θα συνεδριάζει σε 15νθήμερη βάση, και όλα τα μέλη του θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα, μπορούμε να προχωρήσουμε δυνατά την πολιτικοοργανωτική μας ανάπτυξη. Για την αποδοτικότερη λειτουργία του Π.Σ. μπορούμε να σκεφτούμε και την ανάθεση ειδικότερων αρμοδιοτήτων σε μέλη του. Σε αυτά τα πλαίσια προτείνεται να θεσμοθετηθεί - και να λειτουργήσει από τώρα - μια πενταμελής Διατομεακή Γραμματεία η οποία δεν θα αποτελεί όργανο και η οποία θα διαχειρίζεται και θα μεριμνά σε καθημερινή βάση για την υλοποίηση των καθηκόντων με κύριο προσανατολισμό την Αυτοοργάνωση-Οργανωτική Ανάπτυξη.
3. Συμφωνούμε όλοι ότι ο στόχος μας είναι να ολοκληρωθεί δυναμικά η επάνοδος του ΔΗΚΚΙ στην κεντρική πολιτική σκηνή, και αυτό σημαίνει την είσοδό του στην Βουλή.
   Στο κρίσιμο πρώτο διάστημα μιας πιθανής παρουσίας μας στην Βουλή, αλλά και στη συνέχεια, και με το ενδεχόμενο οι σύντροφοί μας βουλευτές να μην είναι μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου ή της Κεντρικής Επιτροπής, ή κάποιοι από αυτούς να είναι απλοί ψηφοφόροι του Κινήματος (κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά σε όλα τα κόμματα) τότε: Πως θα λειτουργεί συντεταγμένα και ενιαία μέσα στην Βουλή η ομάδα των βουλευτών ως ΔΗΚΚΙ;
   Προκύπτει το μεγάλο θέμα της λειτουργίας των βουλευτών του ΔΗΚΚΙ κάτω από τις αποφάσεις του Κινήματος, όπως αυτές εκφράζονται από την συλλογική ηγεσία του δηλαδή από το Πολιτικό Συμβούλιο. Και αυτό είναι ένα κρίσιμο ζήτημα δεδομένου ότι τότε αντικειμενικά η Βουλή θα αποτελεί την προμετωπίδα του Κινήματος.
   Άρα, πρέπει να προβλεφθεί ουσιαστικά θεσμοθετημένος και με καθορισμένες αρμοδιότητες Τομέας Κοινοβουλευτικού Έργου του ΔΗΚΚΙ στο Καταστατικό ώστε οι βουλευτές να συμμετέχουν και να καλύπτονται πολιτικά από ένα όργανο, και να μην αναπαράγουμε τις εκφυλιστικές διαδικασίες που απετέλεσαν μία από τις σοβαρότερες αιτίες της κρίσης της ευρύτερης Αριστεράς αλλά και της πορείας ενσωμάτωσης του ΠΑΣΟΚ και της ενσωμάτωσης της προηγούμενης ηγεσίας του ΔΗΚΚΙ.
   Πρέπει επίσης να θεσμοθετηθεί απόλυτα το ότι ο Τομέας Κοινοβουλευτικής Δραστηριότητας του ΔΗΚΚΙ αποτελεί Τομέα Εργασίας της Κεντρικής Επιτροπής - τον πιο σημαντικό Τομέα της - και την ευθύνη για αυτόν όπως και για τους βουλευτές του Κινήματος, και για κάθε Τομέα της Κεντρικής Επιτροπής, την φέρει η Κεντρική Επιτροπή, και στα ενδιάμεσα των συνεδριάσεων της το Πολιτικό Συμβούλιο. Πρέπει επίσης Καταστατικά να θεσμοθετηθεί ότι η βουλευτική αποζημίωση, και το προσωπικό το οποίο παρέχεται, ανήκουν στο Κίνημα. Το 1996-2000 όλα αυτά και πολλά άλλα «καλύπτονταν» επειδή λειτουργούσαμε με κανόνες αρχηγικού έως και προσωποπαγούς κόμματος.
4. Εάν κατέβουμε «μόνοι» μας ή με μικρότερους συμμάχους στις εκλογές, πράγμα το οποίο είναι πολύ πιθανό να γίνει, τότε αμέσως μπαίνει το ερώτημα:
   Θα διεκδικήσουμε την ψήφο του λαού σαν επίσημο θεσμικό, κοινοβουλευτικό κόμμα, χωρίς να υφίσταται - μέσα την συλλογική ηγεσία - ένας επικεφαλής; Πολύ περισσότερο εάν υπάρξουν και άλλα Ψηφοδέλτια του χώρου που προσδιορίζεται ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ, ξεχωριστά από εμάς (π.χ. Παπαθεμελής, Καραμπελιάς), τότε μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς να έχουμε λύσει αυτό το πρόβλημα;
   Έχουμε επιλέξει και επιμένουμε, να μην είμαστε ούτε προσωποπαγές ούτε αρχηγικό κόμμα, αλλά να έχουμε συλλογική ηγεσία. Η συλλογική ηγεσία λειτουργεί όμως πάντα με επικεφαλής που αλλάζει σε τακτό διάστημα και ανακαλείται, εάν χρειαστεί, από την Κεντρική Επιτροπή. Για αυτόν τον λόγο εκλέγεται από αυτήν και όχι από Συνέδριο. Αυτή είναι η διαφορά από το αρχηγικό κόμμα όπου η εκλογή γίνεται από Συνέδριο, και οι αρμοδιότητες είναι άλλες π.χ. νομική εκπροσώπηση, κατάθεση των Ψηφοδελτίων, εκπροσώπηση του κόμματος στα ΜΜΕ, οικονομική διαχείριση κ.ά. και υπάρχουν ακόμη μεγαλύτερες διαφορές σε ένα «προσωποπαγές κόμμα» που έτεινε να φτιάξει ο πρώην πρόεδρος του ΔΗΚΚΙ.
   Γενικότερα, τι εκλογική τύχη μπορούμε να έχουμε εάν κατέβουμε αυτοδύναμα χωρίς επικεφαλής σε αυτήν την κρίσιμη μάχη, και τι θα γίνει εάν συνεργαστούμε με άλλους χωρίς δικό μας επικεφαλής, οπότε ως αποκλειστική ηγεσία ντε φάκτο θα κατοχυρωθεί ο επικεφαλής της άλλης δύναμης; Και ποιος μπορεί να πεισθεί, όταν το ΔΗΚΚΙ αποδέχεται τους κοινοβουλευτική πρακτική, ότι αφήνουμε το θέμα ανοιχτό για λόγους ιδεολογίας, και δεν θα πέσει στην προπαγάνδα ή στην σκέψη του ότι «δεν έχουμε ακόμη στοιχειώδη συνοχή» άρα και προοπτική;
   Κυρίως όμως, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ποιος μπορεί να προσμετρήσει το ατού της αυτόνομης καθόδου του ΔΗΚΚΙ, εάν δεν υπάρχει - έστω τυπικά - ένας επικεφαλής; Υπάρχει το μείζον ζήτημα του ποιος θα συγκαλεί και θα έχει τα καθήκοντα του Συντονιστή στον Τομέα Κοινοβουλευτικής Δραστηριότητας, δηλαδή την ευθύνη της μεταφοράς των αποφάσεων του Πολιτικού Συμβουλίου και της Κεντρικής Επιτροπής για την ψήφο του Κινήματος στην Βουλή, ανεξάρτητα από το αν θα είναι βουλευτής. Τα νυν κόμματα της Βουλής έχουν πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και Διευθυντή Κοινοβουλευτικής Ομάδας με αρμοδιότητες θεσμοθετημένες από τον νόμο για τον σκοπό αυτό.
5. Με πιθανή είσοδο στην Βουλή η θέση του Εκπροσώπου Τύπου παίρνει άλλη διάσταση για το Κίνημα, και μπορεί προς τα έξω καθημερινά να καλύπτει και το κενό του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου, κάτι που αντικειμενικά δεν μπορούν να το κάνουν οι βουλευτές γιατί θα σηκώνουν το βάρος των Επιτροπών.
   Αναφέραμε πριν πως βουλευτές του ΔΗΚΚΙ μπορεί να εκλεγούν και απλά μέλη του Κινήματος. Ποιος θα έχει - ιδίως το πρώτο κρίσιμο διάστημα - αλλά και στην συνέχεια, την κεντρική ευθύνη των πολιτικών θέσεων, όπως και των δηλώσεών του Κινήματος από την Βουλή και την ευθύνη της εφαρμογής της επικοινωνιακής μας πολιτικής η οποία θα γίνεται πλέον μέσα από την καθημερινή παρουσία στην Βουλή;
   Από την Βουλή θα περνάει τότε η προώθηση του μεγαλύτερου μέρους της πολιτικής μας, και δεν μπορεί την ευθύνη για αυτή την ειδική δουλειά να την φορτώσουμε σε κάποιον που δεν γνωρίζει το αντικείμενο, επειδή έτυχε να εκλεγεί βουλευτής, ή να την εμπιστευθούμε σε ξένο επαγγελματία, ή να αφήσουμε στην πραγματικότητα την θέση κενή. Για να λειτουργήσει όμως η θέση αυτή πρέπει να θεσμοθετηθεί ολοκληρωμένα, διότι είναι λογικό να προκύψουν και διαφωνίες και παρανοήσεις και πρέπει οι ρόλοι να είναι πλήρως προκαθορισμένοι.
   Προτείνουμε ο Εκπρόσωπος Τύπου να μετατραπεί σε Εκπρόσωπο τύπου του Πολιτικού Συμβουλίου ώστε να έχει αντίκρισμα και ισχύ, να ενταχθεί ισότιμα στον Τομέα Βουλευτών του Κινήματος, ανεξάρτητα από το αν έχει εκλεγεί βουλευτής ή όχι, και να αποσαφηνισθούν απόλυτα οι ρόλοι Εκπροσώπου Τύπου - Βουλευτών.
   Συνοπτικά, ελλείψει αρχηγού, πρέπει να καλύψουμε το κενό της προς τα έξω εμφάνισης, και κυρίως να επιτύχουμε μια ισχυρή-ευέλικτη συλλογική ηγεσία, που δεν μπορεί να είναι άλλη από το Π. Σ., καθώς και την ενιαία έκφραση των Βουλευτών υπό το Π.Σ.. Όλα τα παραπάνω είναι μείζονα ζητήματα που τίθενται και πρέπει να συζητηθούν ανοιχτά!

Προτάσσουμε την Αυτοοργάνωση - Οργανωτική Ανάπτυξη. Το θέμα αυτό και το θέμα εισαγωγής στοιχείων Άμεσης Δημοκρατίας, προηγούνται όλων των άλλων ακόμη και της διεξαγωγής του Συνεδρίου. Όλα τα άλλα αυτό πρέπει τελικά και με απόλυτη προτεραιότητα να υπηρετούν ώστε να επιτύχουμε το «αναγκαίο οργανωτικό μέγεθος» που τόνισε η 7η Σύνοδος.

Τα μέλη μας δημιουργούν πυρήνες βάσης και μέσα από την Αυτοοργάνωση δημιουργούνται οι Π.Ο. των Νομών. Είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του κομματικού οικοδομήματος. Είναι το κύτταρο που χρειάζεται ένας ζωντανός οργανισμός. Οι Π.Ο. νομών εκλέγουν τις Συντονιστικές Γραμματείες των Νομών και τις Περιφερειακές Συντονιστικές Γραμματείες.

Με αφορμή το Συνέδριο και μέχρι το Συνέδριο, με ευθύνη του Πολιτικού Συμβουλίου πρέπει να ιδρυθούν και να λειτουργήσουν Π.Ο. ή πολιτικοί πυρήνες του ΔΗΚΚΙ σε όλους τους νομούς, και ανά μεγάλες περιοχές και διαμερίσματα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Θα γίνουν τέσσερες περιφερειακές προσυνεδριακές Συνδιασκέψεις (Β. Ελλάδα-Θεσσαλία, Ήπειρος, Ν. Πελοπόννησος, Αχαΐα-Αιτωλοακαρνανία-Ηλεία, περιοδείες στην Κρήτη, στην Κέρκυρα, Συνεντεύξεις της Διοικούσας στις μεγάλες πόλεις κ.ά.) και Προσυνεδριακές εκδηλώσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος και για το Μέτωπο, σε Αθήνα-Πειραιά. Χρειάζεται βέβαια τα προηγούμενα να συνδυασθούν με τη κατάρτιση των Ψηφοδελτίων.
Ήδη έχει ξεκινήσει πολύ πετυχημένα η προβολή του Συνεδρίου με αεροπανώ σε Αθήνα-Λάρισα-Θεσσαλονίκη-Πάτρα και ανακοινώσεις με καλή υποδοχή στον Τύπο, και θα επεκταθεί. Είναι έτοιμο το νέο δίφυλλο για μεγάλο τιράζ για όλη την Ελλάδα με θέμα ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ-ΜΕΤΩΠΟ-ΕΚΛΟΓΕΣ που πρέπει να πάει πόρτα-πόρτα ΠΑΝΤΟΥ. Σχεδιάζουμε και την έκδοση της Εισήγησης των Πολιτικών-Ιδεολογικών Θέσεων του Συνεδρίου σε ικανό τιράζ με την φιλοδοξία να αξιοποιηθεί ως ιδεολογικοπολιτικό Μανιφέστο προβληματισμού για όλα τα στελέχη του μαζικού κινήματος, στα οποία και πρέπει με αφορμή τον Προσυνεδριακό Διάλογο να απευθυνθούμε.

Όλα αυτά όμως ούτε φτάνουν, ούτε υποκαθιστούν την ευθύνη που έχει το Π.Σ. να πάρει την υπόθεση της Αυτοοργάνωσης-Οργανωτικής Ανάπτυξης στα χέρια του. Για τον σκοπό αυτό ήδη, με απόφαση της Ο.Ε.Σ. λειτουργεί και η Διατομεακή Γραμματεία.

1. Τα άρθρα τα οποία αφορούν την Διοικούσα Επιτροπή, αλλά και όλα τα υπόλοιπα άρθρα του ισχύοντος Καταστατικού παραμένουν ως έχουν.
2. Η Κεντρική Επιτροπή το ανώτερο - μεταξύ δύο Συνεδρίων - Όργανο του ΔΗΚΚΙ εκλέγει (και ανακαλεί όποτε το κρίνει) το Πολιτικό Συμβούλιο, ή και κάποιο μέλος του χωριστά.
   Το Πολιτικό Συμβούλιο αποτελεί τη ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΗΓΕΣΙΑ του ΔΗΚΚΙ. Είναι το ανώτερο εκτελεστικό-καθοδηγητικό όργανο και το όργανο πολιτικού σχεδιασμού ανάμεσα στις Συνόδους της Κεντρικής Επιτροπής. Έχει 18 μέλη, 15 τακτικά, και συμπληρώνεται με 3 αναπληρωματικά τα οποία συμμετέχουν πάντα στις συνεδριάσεις με δικαίωμα λόγου και αντικαθιστούν με δικαίωμα ψήφου τακτικά μέλη συην περίπτωση που απουσιάζουν.
   Το Πολιτικό Συμβούλιο έχει την ευθύνη της κατάρτισης των ψηφοδελτίων για τις βουλευτικές εκλογές σε όλη την Ελλάδα, την ευθύνη των πολιτικών θέσεων που εκφράζουν οι βουλευτές του ΔΗΚΚΙ στην Βουλή, και αποφασίζει σχετικά με την ένταξη του ΔΗΚΚΙ σε Κοινοβουλευτική Ομάδα και σε πια, ή εάν θα ενταχθεί στην Ομάδα Ανεξαρτήτων Βουλευτών.
   Για την αποδοτικότερη λειτουργία του το Π.Σ. ορίζει πενταμελή Διατομεακή Γραμματεία από τους υπευθύνους των μεγαλύτερων Τομέων (Οργανωτικό, Μαζικών Κινημάτων κ.λ.π.), η οποία δεν αποτελεί Όργανο και η οποία διαχειρίζεται σε συνεχή βάση την υλοποίηση των καθηκόντων, με κύριο προσανατολισμό της την προώθηση της Αυτοοργάνωσης-Οργανωτικής Ανάπτυξης. Στην Διατομεακή Γραμματεία δεν ανατίθενται αρμοδιότητες ή ευθύνες του Π.Σ.
3. Η Κεντρική Επιτροπή εκλέγει με πλήρες δικαίωμα ανάκλησης, ένα από τα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής ως Γραμματέα, για ορισμένο διάστημα. Ο Γραμματέας εκπροσωπεί το Κίνημα πολιτικά, και είναι ο Συντονιστής του Τομέα Κοινοβουλευτικού Έργου ανεξάρτητα από το αν είναι βουλευτής. Ο Γραμματέας δεν αποτελεί όργανο του Κινήματος και όπως όλα τα στελέχη της ηγεσίας, δεν δεσμεύει με αποφάσεις του, προς τα έξω το Κίνημα.
   Ο Γραμματέας του Πολιτικού Συμβουλίου που θεσμοθετείται στο υπάρχον Καταστατικό μετονομάζεται σε Συντονιστή του Πολιτικού Συμβουλίου. Ο Συντονιστής του Π.Σ. αναπληρώνει σε περίπτωση φυσικού κωλύματος (π.χ. λόγοι υγείας), μέλος της Διοικούσας Επιτροπής στην νομική εκπροσώπηση του Κινήματος (κατάθεση Ψηφοδελτίων, Άρειος Πάγος κ.ά.).
4. Δημιουργείται Τομέας Κοινοβουλευτικού Έργου του ΔΗΚΚΙ, ανεξάρτητα από το αν το Κίνημα συγκροτήσει Κοινοβουλευτική Ομάδα, με αρμοδιότητες ανάλογες των Τομέων Εργασίας της Κεντρικής Επιτροπής, οι οποίες θα συμπληρωθούν, όπου χρειασθεί, στον Εσωτερικό Κανονισμό του Κινήματος. Στον Τομέα εντάσσονται και συμμετέχουν υποχρεωτικά στις συνεδριάσεις του, όλοι οι βουλευτές του Κινήματος καθώς και στελέχη που με απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής έχουν αποσπαστεί στο κοινοβουλευτικό έργο. Συντονιστής του Τομέα ορίζεται ο Γραμματέας. Οι βουλευτές του Κινήματος υποχρεούνται να συμμετέχουν με δικαίωμα λόγου στις Συνόδους της Κ.Ε., και στις συνεδριάσεις του Π.Σ., ανεξάρτητα από το αν είναι μέλη των παραπάνω Οργάνων. Μέχρι την κατάρτιση του Εσωτερικού Κανονισμού, από την Κ.Ε. πιθανά ζητήματα που ανακύπτουν επιλύονται στο Π.Σ.
5. Το Γραφείο Τύπου μετατρέπεται σε Γραφείο Τύπου του Πολιτικού Συμβουλίου του ΔΗΚΚΙ, στο οποίο πλέον υπάγεται απευθείας. Το Πολιτικό Συμβούλιο ορίζει από τα μέλη του Εκπρόσωπο Τύπου, και από την Κεντρική Επιτροπή τον αναπληρωτή του. Ο Εκπρόσωπος Τύπου και ο αναπληρωτής του συμμετέχουν ισότιμα στον Τομέα Κοινοβουλευτικού Έργου. Ο Εκπρόσωπος Τύπου έχει την ευθύνη της εκπροσώπησης συνολικά στα ΜΜΕ, και σε όλα τα θέματα που εποπτεύει το Πολιτικό Συμβούλιο, και σε συνεργασία με τον Συντονιστή του Τομέα Κοινοβουλευτικού Έργου και τον βουλευτή της αντίστοιχης Επιτροπής της Βουλής, εισηγείται την θέση του Κινήματος επάνω στα θέματα ημερήσιας διάταξης.

Στην Ο.Ε.Σ. υποστηρίχθηκε και μία ακόμη πρόταση, η οποία διαφοροποιείται από τα προηγούμενα και την οποία παραθέτουμε όπως ακριβώς κατατέθηκε:

• Συντονιστής εσωτερικής οργάνωσης και λειτουργίας (π.χ. Συντονιστής Π.Σ., θεμάτων οργανωτικής πολιτικής κ.λ.π.)
• Συντονιστής Εξωτερικής Δράσης (π.χ. Μαζικά Κινήματα, οργάνωση εκδηλώσεων κινητοποιήσεων κ.λ.π.)
• Συντονιστής Ιδεολογικοπολιτικών Θεμάτων, Κοινοβουλευτικής Δράσης Επικοινωνίας και Τύπου κ.λ.π.

Τέλος, στην Ο.Ε.Σ υποστηρίχθηκε και η άποψη να μην γίνει καμία τροποποίηση στο ισχύον Καταστατικό.