Τα αποτελέσματα των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών απέδειξαν με τον πιο χειροπιαστό τρόπο ότι η αρνητική πορεία του ΔΗΚΚΙ των ετών 2000-2004 ήταν απόρροια εσωτερικών αιτιών, αιτιών που είχαν σχέση με την μετέπειτα πολιτική αποστασία της ηγεσίας του και δεν αφορούσαν την πραγματική του δυναμική.

Συνεχίζουμε επειδή:Απέναντι στο μονόδρομο της Νέας Τάξης και του Νεοφιλελευθερισμού, απέναντι στην σημερινή-σύγχρονη εξέλιξη του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, ο πραγματικός Δημοκρατικός Σοσιαλισμός, η πρόταση του Σοσιαλισμού του 21^ου Αιώνα η οποία δειλά χαιρετίζει σήμερα την ανθρωπότητα από τις χώρες της Αμερικανικής ηπείρου, αποδεικνύεται σήμερα περισσότερο επίκαιρη ποτέ! Μέσα από αυτήν την εκτίμηση το 3^ο Συνέδριο επαναδιατυπώνει την θέση του 2^ου Συνεδρίου πως: Η πρόταση του Σοσιαλισμού διαχωρισμένη πλήρως από την σοσιαλδημοκρατία, και απαλλαγμένη από τις αρνητικές εμπειρίες της πορείας των ανατολικών χωρών, μπορεί να κατακτήσει το επίκεντρο της προοδευτικής συνείδησης και σκέψης, μπορεί να εμπνεύσει και να προσφέρει την ώθηση η οποία απαιτείται για την ανάταξη του Ελληνικού και του Παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος!

Το 2^ο Συνέδριο τόνιζε πως: «Η χρησιμοποίηση των επιστημονικών επιτευγμάτων των καιρών μας και των νέων τεχνολογιών για τη παραγωγή «απασχολήσιμων δουλοπάροικων» και το «τέλος της εργασίας», αντί για την αξιοποίησή τους στην απελευθέρωση των δυνατοτήτων και του ελεύθερου χρόνου του ανθρώπου, αναγγέλλει το τέλος της «νέας εποχής». Αναγγέλλει το τέλος του Στρατοπέδου της Αγοράς και της στρατηγικής που προωθείται κάτω από τον ψευδώνυμο όρο παγκοσμιοποίηση».Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν τέτοιας έκτασης και βάθους φαινόμενα κρίσης και κοινωνικού αποκλεισμού, με παράλληλη συσσώρευση - σε τοπική και παγκόσμια κλίμακα - ασύλληπτων μεγεθών πλούτου και υπερκερδών. Ποτέ άλλοτε η ανθρωπότητα δεν βίωσε απειλές όπως οι μη αναστρέψιμες κλιματικές αλλοιώσεις, ή το ενδεχόμενο γενετικών αλλοιώσεων του ανθρώπινου είδους.

Η περιθωριοποίηση των πιο στοιχειωδών θεσμών της ίδιας της «παραδοσιακής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας», η μετατροπή της πολιτικής σε απλό επικοινωνιακό άλλοθι των κατεστημένων οικονομικών κύκλων, και η αναστροφή ακόμη και θεμελιωδών αστικών αρχών όπως, ενδεικτικά, του τεκμηρίου της αθωότητας και του προσωπικού απορρήτου, αρκούν για να απαντήσουν στο πολιτικό ερώτημα για το μέλλον: Το νεοταξικό-νεοφιλελεύθερο σύστημα,το πολιτικό πρότυπο των μητροπολιτικών κέντρων της Δύσης - από τη φύση του – δεν μπορεί να παράγει καμιά εναλλακτική προοπτική σε όφελος των λαών. Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει ότι απέναντι στο νεοταξικό-νεοφιλελεύθερο σύστημα και τους κάθε λογής πολιτικούς του εκφραστές, δεν μπορεί να υπάρξει καμιά λογική συναίνεσης ή συμβιβασμού!

Η Νέα Τάξη αποτελεί το ολοκληρωτικό πολιτικό δόγμα της εποχής μας, το οποίο, σε αντίθεση με τα ολοκληρωτικά πολιτικά δόγματα του Φασισμού και τού Εθνικοσοσιαλισμού, δεν αποκαλύπτειτην ιδεολογική του ταυτότητα, δεν συγγράφει προγράμματα, δεν εκφράζεται με σύμβολα ή λογότυπα.

Η Νέα Τάξη ουσιαστικά κρύβεται πίσω από το προπέτασμα της «Παγκοσμιοποίησης» Το πολιτικό δόγμα της Νέας Τάξης εμφανίζει εσωτερική συνοχή, ικανότατες δεξαμενές σκέψης, ισχυρούς ιδεολογικούς μηχανισμούς και αξιόλογες δυνατότητες ελέγχου της Πληροφόρησης, του τρόπου ζωής και του Πολιτισμού.

Ό,τι επιτεύχθηκε από τα έθνη και τους λαούς με την κατάλυση της Φεουδαρχίας, και ό,τι κατακτήθηκε από τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες 20^ου Αιώνα, βάλλεται. Οι εξουσίες συγκεντρώνονται σε ελάχιστα κέντρα, συμπυκνώνονται όπως ακριβώς και στην περίοδο του Μεσαίωνα.

Η αγορά που διαμορφώνεται από την Νέα Τάξη μόνο ως «Στρατόπεδο της Αγοράς» μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο πολίτης αλλοτριώνεται, μετατρέπεται σε αντικείμενο επιτήρησης, αλλά και η καθαυτό οικονομική δραστηριότητα περιστέλλεται, στενεύει ασφυκτικά από την κυριαρχία του εμπορίου του χρήματος και των «πολυεθνικών» κολοσσών, σε βάρος της πραγματικής παραγωγής.

Χαρακτηριστικό του «Στρατοπέδου της Αγοράς» είναι ότι λιγότερα από χίλια άτομα ελέγχουν το 80% του παραγόμενου παγκόσμιου πλούτου. Η παραπάνω ελίτ σε συν-εργασία με τις ισχυρές τοπικές ελίτ, επιβάλλει δικό της δίκαιο στις συναλλαγές, διαμορφώνει στα μέτρα της τις τιμές και την αγορά εργασίας, κατάσχει άνευ ανταλλάγματος την δημόσια περιουσία και την γη και την περιουσία ολόκληρων εθνών. Η εργατική τάξη συνθλίβεται με τις τεχνητές μετακινήσεις πληθυσμών και την επέλαση της μαύρης εργασίας η μικρομεσαία παραγωγή διώκεται και η μεσαία τάξη αφανίζεται

Γενικότερα, η θεοποίηση των δυνάμεων της αγοράς, η αναγωγή τους σε νόμους της πολιτείας και πρότυπα του πολιτισμού και η καταστροφή των πραγματικών παραγωγικών δυνάμεων της Οικονομίας, το Περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα και η εξάντληση των αποθεμάτων του πλανήτη, αλλά και η επιδρομή και η γενοκτονία που συντελείται στον τρίτο κόσμο, δεν αποτυπώνουν παρά την μία πλευρά της πραγματικότητας.Περιγράφουν την κοινωνία των αναπόφευκτων για το καπιταλιστικό σύστημα, νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων και της αδιέξοδης συσσώρευσης κεφαλαίων από τους «πολυεθνικούς» κολοσσούς. Η άλλη πλευρά αποτυπώνεται στην πορεία της Οικονομίας των ΗΠΑ, που από το ΄90 αποτελεί τη μόνη υπερδύναμη του πλανήτη.

Η Οικονομία των ΗΠΑ παρά το ρόλο της «ατμομηχανής της παγκόσμιας Οικονομίας», και τις ελπίδες για ανάκαμψη που εναποθέτουν τα δύο άλλα διεθνή οικονομικά κέντρα (Ε.Ένωση, Ιαπωνία) σε αυτήν, παραμένει η Οικονομία με το υψηλότερο εξωτερικό χρέος στον κόσμο, αλλά και μία απ' τις οικονομίες με τα υψηλότερα δημοσιονομικά ελλείμματα και το υψηλότερο έλλειμμα ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών.Η πορεία του χρηματιστηρίου της Ν. Υόρκης, η πορεία του στυλοβάτη της οικονομίας των ΗΠΑ, αναγκάζει τον πρόεδρο της Κεντρικής τράπεζας να δηλώνει «αβέβαιος για το μέλλον των αγορών». Στην ίδια πόλη, στην πρόσοψη του δυτικού κόσμου, 1.500.000 πολίτες συντηρούνται σήμερα με συσσίτιο… το σύνδρομο της Νέας Ορλεάνης του 2005 αποτελεί έναν μόνιμο εφιάλτη που καταδιώκει τις ΗΠΑ!

Αναπόφευκτα, η «νέα αυτοκρατορία» ακολουθεί τον διαδρομή κάθε αυτοκρατορίας. Διεκδικεί ρόλο κοσμοκράτορα και καταφεύγει στη «πολιτική των κανονιοφόρων» για τον έλεγχο περιοχών ζωτικών συμφερόντων, ενεργειακών αποθεμάτων, παλιών και νέων αγορών που αναδύθηκαν μετά την κατάρρευση των ανατολικού συστήματος.Η βαθειά εσωτερική κρίση και η ανάγκη να εδραιώσει την κυριαρχία της σε κρίσιμα σημεία επιρροής, προτού επέλθει στον πλανήτη ένας πολυπολικός κόσμος, επενεργούν καταλυτικά, αντικαθιστούν τις ισορροπίες του ψυχρού πολέμου με στρατηγικές κατασκευής προτεκτοράτων, με σχεδιασμούς τεχνητών μετακινήσεων πληθυσμών και με προτεραιότητες «προσάρτησης εδαφών και ολικής κατοχής χωρών!»

Επομένως: Η κατάργηση του «εθνικού κράτους» στην περιφέρεια, που επιχειρεί η Νέα Τάξη με πρόσχημα την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, συνιστά την πιο επικίνδυνη συνέπεια του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος, συνιστά την πιο προωθημένη αιχμή του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού». Εκεί, σε κάθε χώρα και ενιαία περιοχή ξεχωριστά, θα κριθεί η τύχη της «Παγκοσμιοποίησης» και η «νέα εποχή».

Πρωταρχικό στοιχείο του Σοσιαλισμού είναι ο Διεθνισμός, η παγκόσμια κοινότητα αλληλεγγύης και συνεργασίας των εθνών. Ο Διεθνισμός - εξ΄ ορισμού - προϋποθέτει την ύπαρξη των εθνών, άρα απορρίπτει την κατάργησή τους. Χωρίς τον ανυποχώρητο αγώνα για εθνική ανεξαρτησία, ο Διεθνισμός γίνεται συνώνυμο του κοσμοπολιτισμού και της συνολικής υποταγής στο δίκαιο και την υπεροχή του ιμπεριαλισμού.Η «πολυπολιτισμική κοινωνία», το ιδεολογικό πρότυπο της «παγκοσμιοποίησης», δεν αφορά την σύζευξη των πολιτισμών. Τοποθετείται στον αντίποδα του Διεθνισμού και επιδιώκει στην θέση των υπαρχόντων εθνικών πολιτισμών να εγκαθιδρύσει «τα γκέτο και το πρότυπο του πολίτη των ΗΠΑ», να εγκαταστήσει παντού ένα ενιαίο πρότυπο πολίτη, το πρότυπο του πολίτη-υπηκόου των «πολυεθνικών» κολοσσών.

Το έθνος χρειάζεται τώρα να διασυρθεί ως ο «εν δυνάμει τρομοκράτης» της «νέας εποχής», να υβρισθεί ως από τη φύση του εθνικιστικό, να συκοφαντηθεί ως καταπατητής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να καταστεί ανυπόληπτο στη συνείδηση των λαών.Μέσω της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας» η Νέα Τάξη επιδιώκει την απονεύρωση της ιστορικής μνήμης, της γλώσσας, και της συνέχειας των πολιτισμών, επιδιώκει την κατάργηση των συλλογικών συνειδήσεων, δικαιωμάτων και κατακτήσεων των λαών.Οι εκτεταμένες τεχνητές μετακινήσεις πληθυσμών μετά το ΄90, εκτός από τον κίνδυνο τροφοδότησης φαινόμενων όπως της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, θα αξιοποιηθούν τελικά προς την ίδια κατεύθυνση. Θα χρησιμοποιηθούν για την διάσπαση του εθνικού κράτους, για την απονέκρωση του εργασιακού και κατ΄επέκταση του κοινωνικού ιστού και το πέρασμα των πολιτικών της Νέας Τάξης, και δεν πρέπει να ταυτίζονται με τα μεταναστευτικά ρεύματα άλλων ιστορικών περιόδων.

Οι ΗΠΑ, μετά την κατάρρευση του ανατολικού συστήματος και την ήττα στην οποία υποχρεώθηκε το διεθνές προοδευτικό κίνημα, δεν περιορίζονται στην απόλυτο έλεγχο των αγορών. Θέλουν τώρα να καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα κατά των λαών.Επιχειρούν να συντρίψουν τις βάσεις των μεγάλων κοινωνικοπολιτικών κατά-κτήσεων του 20^ου Αιώνα, με μια συνολική, στρατιωτική και πολιτική ρεβάνς! Κάτω από αυτή την διαλεκτική διατάσσεται σήμερα η Νέα Τάξη, δηλαδή η επικρατούσα εκδοχή του ιμπεριαλισμού.

Στις χώρες της Περιφέρειας, η υλοποίηση του κοινωνικού μεσαίωνα του προπερασμένου αιώνα και η βίαιη ενοποίηση των αγορών τους, προϋποθέτουν και την κατάργηση του «εθνικού κράτους» και την επιστροφή στις «κοινότητες» του ιδίου αιώνα. Προϋποθέτουν χώρες διεθνή προτεκτοράτα των «πολυεθνικών», χώρες «περιορισμένης ευθύνης», με μοναδική αποστολή την φύλαξη και την καταστολή των λαών.Άρα: Ο αγώνας για την κοινωνική και την εθνική-δημοκρατική απελευθέρωση, δεν διαχωρίζεται, και αφορά σήμερα όλους όσους θέτουν την εργασία και τον άνθρωπο πάνω από την ιδεολογία του κέρδους και των αγορών όλους όσους ανταγωνίζονται έμπρακτα την ζοφερή προοπτική που επιφυλάσσει η «παγκοσμιοποίηση» και η «νέα εποχή». Το ΔΗΚΚΙ εδώ θεμελιώνει την πολιτική του στρατηγική.

Το ΔΗΚΚΙ προτείνοντας για την χώρα μας μία πορεία αυτοτελούς ανάπτυξης, αυτοδιάθεσης και ισότιμης συνεργασίας πρώτα και κύρια στον ενιαίο γεωπολιτικά, οικονομικά, και πολιτιστικά χώρο της Βαλκανικής και της Αν. Μεσογείου, προτάσσει την πολιτική της υπεράσπισης του δικαιώματος της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και την πολιτική της υπεράσπισης των μεταπολεμικών συνόρων της Βαλκανικής.Απορρίπτοντας κάθε μορφής μεγαλοϊδεατισμό, το ΔΗΚΚΙ δηλώνει την αντίθεσή του στο σοβινιστικό-φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας το οποίο αναγνωρίζεται μαζί με το Ισραήλ - μετά και από τον στρατιωτικό άξονα που συνομολόγησαν οι δύο αυτές χώρες το 1995 - ως η αναγκαία «περιφερική υπερδύναμη» και το οργανικό μέρος τωνγεωπολιτικών ανακατατάξεων που επιχειρεί η ιμπεριαλιστική Νέα Τάξη στην περιοχή. 

Το ΔΗΚΚΙ συντάσσει την πολιτική του στη βάση του ότι το μέτωπο Ελλάδα-Κύπρος-Μέση Ανατολή, είναι ενιαίο. Ο ρόλος των νεοταξικών βάσεων της Κύπρου το καλοκαίρι του 2006 στην επίθεση κατά του Λιβάνου το επιβεβαιώνει. Η ενίσχυση της σιωνιστικής ηγεσίας του Ισραήλ από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, πέραν του ότι είναι επικίνδυνη, απομονώνει την χώρα από τους φυσικούς συμμάχους της στη περιοχή.

Απομονώνει την Ελλάδα από τους παραδοσιακά φίλους αραβομουσουλμανικούς λαούς, από τον εν΄ δυνάμει ισχυρό πόλο ο οποίος θα κρίνει τελικά τις εξελίξεις σε ολόκληρη την περιοχή. Η ήττα της Νέας Τάξης στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, αλλά και οι πρόσφατες αποστάσεις της Ρωσίας από την προετοιμασία της επέμβασης στο Ιράν, δημιουργούν προϋποθέσεις για την εμφάνιση ενός πολυπολικού κόσμου και ενισχύουν την προηγούμενη εκτίμηση.

Οι ΗΠΑ θεωρούν αναπόσπαστο μέρος ευρύτερων σχεδιασμών τους με επίκεντρο την Κεντρική Ασία και την Μ. Ανατολή, την διάσπαση των συνόρων στην Βαλκανική. Προωθούν την αποσταθεροποίηση της Βαλκανικής και την μετατροπή της σε μία μάζα καντονιών και «κοινοτήτων»; δορυφόρων του στρατιωτικού καθεστώτος της Τουρκίας, στο έδαφος της οποίας και συγκεκριμένα στην Σμύρνη, εμπιστεύονται ένα από τα κύρια στρατηγεία των μελλοντικών στρατιωτικών τους επιχειρήσεών με ορίζοντα ανερχόμενους πόλους όπως η Κίνα και η Ρωσία.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Τουρκικό στρατιωτικό καθεστώς επιδιώκει τη διάσπαση του ενιαίου γεωπολιτικά χώρου Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, αξιοποιώντας την Ελληνική ενδοτικότητα και συγκεκριμένα την αλλαγή του στρατιωτικού αμυντικού δόγματος της χώρας και την συμμετοχή της στη νέα δομή και τις εξοπλιστικές επιλογές του ΝΑΤΟ, τις συμφωνίες του Ελσίνκι και την προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης, τον δήθεν ελληνοτουρκικό διάλογο, καθώς και την έμμεση επαναφορά του σχεδίου Αναν.Η συμμετοχή στην νέα δομή του ΝΑΤΟ παράγει τετελεσμένα διάσπασης των ανατολικών μας συνόρων, και συγχρόνως υποχρεώνει την χώρα στην αποδοχή τους και λειτουργεί ως βάση ενθάρρυνσης της επιθετικότητας του καθεστώτος της Άγκυρας. 

Η αποσταθεροποίηση στα Βόρεια σύνορά μας η οποία ξεκίνησε με την διάλυση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και συνεχίζεται με σχέδια τύπου «μεγάλης Αλβανίας», με τον άξονα Άγκυρας-Τιράνων και την ενίσχυση του αλυτρωτισμού που κρύβει η χρήση του ονόματος Μακεδονία ή παραγώγου του από το «κράτος θρυαλλίδα» των Σκοπίων, ολοκληρώνει το νεοταξικό παζλ της υπονόμευσης.Η απόσχιση του Κόσσοβου που προωθούν οι ΗΠΑ παρά τις αντιδράσεις της Ρωσίας, τη διαφωνία χωρών όπως η Ιταλία και την δικομματική συναίνεση στη χώρα μας! είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για τον κατακερματισμό των συνόρων στην περιοχή.Επιχειρώντας μια φάρσα της ιστορίας, η Νέα Τάξη επιδιώκει να επαναφέρει την Βαλκανική στην προ των συμφωνιών της Λοζάνης και του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εποχή!

Επιπρόσθετα, η μεθοδευόμενη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ένωση, η οποίαδια-θέτει και την αναγκαία ελληνική αποδοχή, συμπληρώνει τη διασπαστική δράση του ΝΑΤΟ στα ανατολικά μας σύνορα με τη δυνατότητα μελλοντικών μετακινήσεων πληθυσμών, και υπονομεύει την υπόσταση της χώρας και ολόκληρης της Βαλκανικής.

Ο ρόλος τον οποίο μέσω του αρμοδίου Επιτρόπου της διαδραμάτισε η Ε.Ένωση στο σχέδιο Αναν, συνεχίζεται με τις πρωτοβουλίες της για την διεθνή αναγνώριση του Τουρκικού ψευδοκράτους της Κύπρου, και ουσιαστικά υποδηλώνει την συνηγορία της στην διάσπαση της αρραγούς γεωπολιτικής ζώνης Κύπρος - Αιγαίο - Θράκη.Συμπερασματικά: Η συμμετοχή της χώρας μας στην νέα δομή του ΝΑΤΟ και η υποταγή της στις πολιτικές της «ιεράς συμμαχίας» ΗΠΑ-Ε. Ένωσης, οδηγούν στην υποθήκευση της εθνικής κυριαρχίας και του μέλλοντός της και μάλιστα σε μία χρονική περίοδο κατά την οποία διαφαίνεται η δυνατότητα εξόδου από την ασφυκτική κυριαρχία του μονοπολικού κόσμου και της «μετά το 1990 εποχής».

Το καθεστώς χώρας περιορισμένης ευθύνης, η συμμετοχή στις «σταυροφορίες» της Νέας Τάξης ανά τον κόσμο, και ο οικονομικός δοσιλογισμός που πιστοποιείη εκχώρηση των «εθνικών επιχειρήσεων», δεν αποτελούν ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα. Οι παραπάνω πολιτικές συνθέτουν το αντίτιμο της αναβαθμισμένης συμμετοχής της ελληνικής μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης στο τοπικό μέρισμα της παγκοσμιοποίησης. Συνιστούν το πολιτικό αντίτιμο για την εμπορική πρωτοκαθεδρία της στην: «υπό την αρμοστεία των ΗΠΑ και τους στρατοκράτες της Άγκυρας, σχεδιαζόμενη ομοσπονδία συνδιαχείρισης των αγορών της Βαλκανικής!» Αυτή είναι η «αναπτυξιακή» πρόταση του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου για την χώρα μετά την στροφή της Ε. Ένωσης προς την ενσωμάτωση πρώην ανατολικών κρατών! Η ένταξη της Τουρκίας στην Ε. Ένωση, που προετοιμάζεται παρά τις γνωστές φραστικές αντιρρήσεις στην Γαλλία και την Γερμανία, αλλά και η ένταξη της Βουλγαρίας, και της Ρου-μανίας, την δημιουργία του προηγούμενου «υπερεθνικού» μορφώματος υπηρετούν.

Αυτός είναι και ολόγος για τον οποίο σύσσωμο το οικονομικό κατεστημένο και το πολιτικό του προσωπικό, προβάλλουν την διχοτόμηση του Αιγαίου στο δικαστήριο της Χάγης ως «νέα εθνική στρατηγική»! στηρίζουν την ισχυροποίηση του φασιστικού καθεστώτος της Άγκυρας με την ένταξή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση! και εργάζονται - αντίθετα από τη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας - για την έμμεση επαναφορά του, καταδικασμένου με δημοψήφισμα από τον Κυπριακό λαό, σχεδίου Αναν! Η αγορά της Τουρκικής τράπεζας Φινασμπανκ από την Εθνική με κεφάλαια ισοδύναμα με τα συνολικά δικά της κεφάλαια! και η ταυτόχρονη πώληση της Εθνικής στις ΗΠΑ, αποτελεί την κορυφαία πολιτική πράξη της ελληνικής άρχουσας τάξης, που συμβολίζει και επικυρώνει την προηγούμενη διαδρομή. Η αθρόα μεταφορά επιδοτούμενων, κερδοφόρων Ελληνικών βιομηχανικών μονάδων σε χώρες της Βαλκανικής εντάσσεται στην ίδια στρατηγική.

Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει ότι ο αγώνας για εθνική ανεξαρτησία, για την μη αλλαγή των συνόρων και την απόκρουση των σχεδιασμών της Νέας Τάξης στην Βαλκανική, αποκτά σήμερα απόλυτη πολιτική προτεραιότητα και θεμελιώνει τις προϋποθέσεις για την αλληλεγγύη και την ισότιμη συνεργασία των λαών της. Η στήριξη των δικαιωμάτων του Ελληνισμού εκεί όπου αυτά απειλούνται, όπως συμβαίνει σήμερα στην γειτονική Αλβανία, δεν έρχεται σε αντίθεση με την προηγούμενη στρατηγική καιμπορεί να συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου της δημιουργικής συνεργασίας των λαών.

Το ΔΗΚΚΙ επιβεβαιώνει την ιδρυτική του θέση πως η μετά το ΄90 ενίσχυση των «υπερεθνικών οργανισμών» και των ενιαίων αγορών, δεν αφορά κάποια ουδέτερη εξελικτική διαδικασία της οικονομίας ή την δημιουργία φυσικών οικονομικών συνόλων. Εκφράζειτο πεδίο κυρίως της ενδυνάμωσης, αλλά και της εξομάλυνσης των αντιθέσεων των ισχυρών κέντρων της Δύσης, με δεδομένη μεσοπρόθεσμα την ηγεμονία των ΗΠΑ και στόχο την ακύρωση του «εθνικού κράτους» στην περιφέρεια, όπως ακριβώς προβλέπει και η Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη την οποία μάλιστα επαναφέρουν παρά την εκπεφρασμένη μαζική αντίθεση των λαών της Ευρώπης.

Εκφράζει την μετά την πτώση του ανατολικού συστήματος πολιτική βούληση της Νέας Τάξης, δηλαδή της νέας «ιεράς συμμαχίας», της συμμαχίας ΗΠΑ-Ε.Ένωσης, για πλήρη και μόνιμη προσάρτηση των χωρών της περιφέρειας και των αγορών τους.  Η πορεία της Ε.Ένωσης με την δρομολόγησή της στις κατευθύνσεις του Μάαστριχτ της Λισσαβόνας και του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών, την συμμετοχή της στις επιδρομές και τους σχεδιασμούς της Νέας Τάξης και την επιμονή της στο αντιδραστικό μανιφέστο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης και το γνωστό συνοδό Μνημόνιο, που αποδίδουν την βαθύτερη φιλοσοφία της, είναι χαρακτηριστική.

Το ΔΗΚΚΙ εκτιμά ότι ο αγώνας για κοινωνική απελευθέρωση σε κάθε χώρα ξεχωριστά, πρέπει να συνδεθεί με τον στόχο για μια άλλη ριζικά διαφορετική Ευρώπη, για τη μόνη ένωση της Ευρώπης που μπορεί να υπάρξει πραγματικά. Την Ευρώπη της αλληλεγγύης των εθνών και των λαϊκών κινημάτων, την Ευρώπη του Σοσιαλισμού του 21^ου Αιώνα, στην θέση της Ευρώπης του Γερμανικού κεφαλαίου, των «πολυεθνικών» και του ευρωατλαντισμού.

Στην χώρα μας, το μέτωπο κυβέρνησης-αξιωματικής αντιπολίτευσης-Βρυξελλών, ηγείται της αντιμεταρρύθμισης και της γενικότερης αντιδραστικής στροφής. Ηγείται της ιδιωτικοποίησης των «εθνικών επιχειρήσεων», της καθήλωσης των δημοσίων επενδύσεων, της δημιουργίας όρων εκποίησης του ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού περιβάλλοντος, και της σύνθλιψης του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της παραγωγής και της αγροτικής Οικονομίας». Ηγείται της εκχώρησης εκείνων ακριβώς των πυλώνων οι οποίοι καθόρισαν την όποια μεταπολεμική ανάπτυξη του τόπου. Επιπλέον: Πρωτοστατεί στην κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης, στην κατάργηση του οκτάωρου, του πενθήμερου και της μόνιμης εργασίας, στην έκρηξη της ανεργίας, στο ξήλωμα του ΕΣΥ και του Κοινωνικού Κράτους, και στην διαρκή λιτότητα για τον λαό.Παράγει μαζικά στις ηλικίες κάτω των σαράντα ετών το πρότυπο του εργαζομένου «των 700 ΕΥΡΩ και της μόνιμης εργασιακής και ασφαλιστικής αβεβαιότητας»

Η ΟΝΕ και η απώλεια Συναλλαγματικής πολιτικής λόγω της εισαγωγής του ΕΥΡΩ, αντί για «σύγκλιση με τις οικονομίες της Β. Ευρώπης» και την είσοδο της χώρας στον «σκληρό πυρήνα των χωρών της Ένωσης», οδήγησαν σε μεγαλύτερη απόκλισηκαι στην υπαγωγή της στην τάξη μιας νέας διεθνούς περιθωριοποίησης.Συνοπτικά: Σήμερα στον μονόδρομο των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων που χαράσσεται από την ΟΝΕ και το Διευθυντήριο της Ε.Ένωσης, διασταυρώνονται, και χαράσσουν την βαθιά διαχωριστική γραμμή μεταξύ προόδου και συντήρησης, όλες οι παλιές και οι νέες αιτίες της κρίσης της ελληνικής Οικονομίας.

Η επιλογή των κατευθύνσεων του Μάαστριχτ και η εισαγωγή της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ που αποτέλεσε την κύρια οικονομική επιλογή της ελληνικής μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης την τελευταία δεκαπενταετία έφερε νέα δεδομένα στην οικονομία της χώρας. Εκτός από την μείωση των εξαγωγών και των ξένων επενδύσεων, και την παγίωση των απαγορευτικών επιπέδων στα επιτόκια δανεισμού, εξέλιξη η οποία ανατρέπει όλα τα επιχειρήματα των κάθε λογής απολογητών τους, συνοδεύτηκε και από μία γενικότερη στροφή εναντίον της πραγματικής παραγωγής. Συνοδεύτηκε από οικονομικούς στόχους όπως η τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και η γνωστή «χρηματιστηριακή απογείωση» του 1999-2000!

Ουσιαστικά, η εφαρμογή της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ οδήγησαν στην επικράτηση της πλασματικής χρηματοπιστωτικής οικονομίας και του «εμπορίου του χρήματος» σε βάρος της παραγωγής, διαδικασία η οποία επιβεβαιώνεται και από την άνοδο και κυριαρχία του τραπεζικού καρτέλ. Η κυριαρχία του τραπεζικού καρτέλ συμβολίζει με τον πιο παραστατικό τρόπο τον αρπακτικό-παρασιτικό και ταυτόχρονα ισχυρό-ταξικό χαρακτήρα του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου. Σημειώνουμε ταυτόχρονα ότι τα κέρδη των τραπεζών τα τελευταία χρόνια αποδεικνύουν πως το ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο έχει πάψει να αποτελεί τον μικρομεσαίο της ευρωπαϊκής οικονομίας. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει και Ανάπτυξη για τον τόπο.
Η ανάπτυξη που ανακοινώνεται, εκτός από το τέχνασμα της πρόσθεσης στο ΑΕΠ μεγεθών όπως ο υψηλός πληθωρισμός, τα έσοδα από εκχωρήσεις «εθνικών επιχειρήσεων», και ο υπερδανεισμός των ελληνικών νοικοκυριών, είναι και στην ουσία της πλασματική και δεν σχετίζεται με λαϊκές ανάγκες ή με κάποια πρόοδο στη παραγωγή.Η ανάπτυξη που ανακοινώνεται, υποδηλώνει την ραγδαία μονοπωλιακή συγκέντρωση των τελευταίων χρόνων στην Οικονομία, και κυρίως τη συσσώρευση κεφαλαίων από την λειτουργία της Ελληνικής μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης ως κατεξοχήν: χρηματιστικού-τραπεζικού κερδοσκόπου, αναδόχου μεγάλων δημοσίων έργων-μεγαλοπρομηθευτή του δημοσίου και εμπορικού εισαγωγέα-αντιπροσώπου ξένων επιχειρηματικών οίκων. Η ίδια η σύνθεση του ΣΕΒ το αποδεικνύει, και αποκαλύπτει όλη την ανατομία της σύγχρονης Ελληνικής Οικονομίας!

Παρά την «δημιουργική Λογιστική» η οποία έχει αναχθεί σε επίσημη οικονομική μέθοδο του ελληνικού κράτους και των Βρυξελλών, οι αριθμητικοί δείκτες επιμένουν ότι: Η νεοφιλελεύθερη «εξυγίανση της οικονομίας» δεν είναι παρά το ταξικό πρόσχημα για την γιγαντιαία ανακατανομή του εθνικού εισοδήματος, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, και της παραγωγής.

Αλλά και η «δημιουργική Λογιστική» είναι μια από τις πολιτικές απάτες του Νεοφιλελευθερισμού που δεν κρατάει για πολύ. Με τον νέο υπολογισμό του ΑΕΠ στον οποίο εξαναγκάσθηκαν και ο οποίος απέχει λιγότερο από την πραγματικότητα, το εξωτερικό χρέος της χώρας μετρούμενο ως ποσοστό του ΑΕΠ, κατεβαίνει κάτω από τα επίπεδα τα οποία, κατά τον Νεοφιλελευθερισμό πρέπει να διατηρεί μία υγιής Οικονομία! Αποδεικνύεται έτσι πως οι θεωρίες περί δήθεν υπερχρέωσης της χώρας, η οποία τάχα «φτάνει ως τις μεθεπόμενες γενεές» και περί δήθεν δημιουργίας του χρέους το 1981-1985 όπου «γινόταν κοινωνική πολιτική με δανικά», οι θεωρίες επάνω στις οποίες από το 1990 η ΝΔ και το νέο ΠΑΣΟΚ οικοδόμησαν ολόκληρη επιχείρηση ιδεολογικής τρομοκρατίας για να «νομιμοποιήσουν» τον Νεοφιλελευθερισμό στην συνείδηση του λαού, δεν αποτελούσαν παρά ένα ευτελές νεοταξικό ιδεολόγημα.

Το τραπεζικό καρτέλ διευθύνει την όλη διαδικασία της ελληνικής Οικονομίας. Με όρους νόμιμης τοκογλυφίας κατατρώγει και αποτελειώνει ό,τι εναπομένει από την παραγωγική προσπάθεια του λαού. Συγκεντρώνει σε εθνική κλίμακα το τελικό προϊόν της εκμετάλλευσης, αναγνωρίζει επισήμως πως δεν γίνονται σημαντικές επενδύσεις στη χώρα και συγχρόνως τολμά να υπερηφανεύεται πως είναι ο μόνος τομέας που επενδύει: «με την ίδρυση νέων υποκαταστημάτων και τις προσλήψεις προσωπικού!» Η δράση του τραπεζικού καρτέλ, γύρω από το οποίο συνενώνεται σήμερα και ισχυροποιείται όλο το παλιό και το νέο αρπακτικό-παρασιτικό κατεστημένο που λυμαίνεται τον τόπο, επιφέρει τελειωτικά πλήγματα στην παραγωγή.

Οι αποδοχές των εργαζομένων βρίσκονται στο ύψος των τριών πέμπτων των χωρών της Ε.Ένωσης ενώ ο τιμάριθμος και ο πληθωρισμός κινούνται σε επίπεδα πολύ υψηλότερα των ιδίων χωρών, και η ανεργία με τη μία ή την άλλη μορφή της πλήττει κάθε λαϊκή οικογένεια, ενώ η «μαύρη εργασία» προστατεύεται από το επίσημο κράτος και ουσιαστικά εξουδετερώνει την διαπραγματευτική ισχύ της εργατικής τάξης. Την ίδια στιγμή, η κερδοφορία των μεγαλύτερων ελληνικών επιχειρήσεων κατέχει μια από τις υψηλότερες θέσεις στον κόσμο, ενώ ο παρασιτισμός, ο πρωτοφανής υπερπλουτισμός και η προκλητική χλιδή, συνυπάρχουν με τον υπερδανεισμό και την εξώθηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού σε καθεστώς σύγχρονης φτώχειας. Η δυαδική κοινωνία γίνεται πλέον στη χώρα μας ορατή.

Τελικά, με την επικράτηση των αρχών της πλασματικής-χρηματοπιστωτικής οικονομίας του νεοφιλελευθερισμού επάνω στη πραγματική παραγωγή, και την σύνθλιψη του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής και του αγροτικού τομέα», των αληθινών κινητήριων δυνάμεων της Ελληνικής Οικονομίας σταδιακά η χώρα: μετατρέπεται σε χώρο υπηρεσιών και εισαγωγών, και παράδεισο παρασιτισμού και υπερκερδών του μεγάλου ελληνικού και ξένου κεφαλαίου. 

Η μαζική διεύρυνση της Ε.Ένωσης καταδεικνύει πως ακόμη και η γνωστή εκδοχή μιας υποτυπώδους σύγκλησης των οικονομιών των χωρών-μελών, ώστε να διευκολυνθεί η λειτουργία της ενιαίας αγοράς, έχει υποκατασταθεί από την εκδοχή μιας «περί την Γερμανία Ευρώπης» με κριτήρια καθαρά γεωπολιτικά. Η πλήρης ταύτιση της ισοτιμίας του ΕΥΡΩ με το «πρώην» γερμανικό μάρκο, γίνεται μόνιμο καθεστώς.Οι ζημίες στις χώρες της περιφέρειας, από το υπερτιμημένο ΕΥΡΩ, από την αναθεωρημένη ΚΑΠ, και την ανεξέλεγκτη εισαγωγή προϊόντων από τρίτους μέσω της Ε.Ε., δεν μπορούν πλέον να αντισταθμιστούν από κοινοτικούς πόρους οι οποίοι προορίζονται τώρα για την ενσωμάτωση ανατολικών χωρών και την ενίσχυση της Τουρκίας.Στην Ελλάδα το ΕΥΡΩ, αρκεί για να εγγυηθεί την αποβιομηχάνιση και μία πορεία «τύπου Αργεντινής» στην οικονομία, ενώ η περαιτέρω επιμονή στην εφαρμογή του επιταχύνει την εγκατάσταση της «κοινωνίας των δύο τρίτων».

Ενδεικτικά, ακόμη και μελέτες ομίλων όπως η Eurobank καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι: «η είσοδος του ΕΥΡΩ στη χώρα συνοδεύτηκε από εντονότατες αποκλίσεις μεταξύ φτωχών και πλουσίων σε βάρος των φτωχών».

Στην χώρα μας, από το 2007, οι εισροές από τα κοινοτικά ταμεία θαυπολείπονται - ακόμη περισσότερο από ότι έως τώρα των αντίστοιχων εισφορών της προς την Ε. Ένωση. Επομένως η στρατηγική του οικονομικού κατεστημένου για την θυσία της παραγωγικής βάσης της χώρας με αντάλλαγμα την ιδιοποίηση των κοινοτικών πόρων και μαζί οι όποιες ελπίδες πως έτσι θα προέκυπτε μια κάποια έμμεση τόνωση της οικονομίας, ναυαγούν. Ενώπιον της επερχόμενης οικονομικής κρίσης το οικονομικό κατεστημένο και το πολιτικό του προσωπικό δεν διαθέτουν καμιά ορατή διέξοδο. Στην Ελλάδα, λόγω της περιφερικής της θέσης, οι επιπτώσεις των νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων επιδρούν πολλαπλασιαστικά. Ταυτόχρονα με την ενδυνάμωση του μεγάλου κεφαλαίου, προκαλούν μόνιμες διαρθρωτικές βλάβες στην παραγωγή, εγκαθιστούν την ταξική βαρβαρότητα και την «κοινωνία των δύο τρίτων», και καθιστούν την ανάγκη της ανατροπής του νεοταξικού κατεστημένου, επείγουσα και επιτακτική!

Το ΔΗΚΚΙ, χωρίς αυταπάτες για μια «αυτόνομη πορεία», επιμένει στην «επανεθνικοποίηση» της διεύθυνσης της ελληνικής οικονομίας, με παράλληλη ισότιμηδιεθνή συνεργασία, απορρίπτοντας κάθε δογματική πρόσδεση στον «αυτόματο πιλότο» ενός κέντρου διεθνούς ισχύος. Επιμένει στον «δημόσιο-κοινωνικό χαρακτήρα των στρατηγικών τομέων και κλάδων της Οικονομίας κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του λαού, στην ενίσχυση - σε νέες βάσεις - του συνεταιριστικού κινήματος και στην ενίσχυση του αυτόνομου μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής».
Το ΔΗΚΚΙ προσβλέπει στην ανάταξη του ελληνικού κοινωνικού κινήματος και στην ανάκτηση της ιστορικής δυνατότητάς του να επιβάλει ένα εκ΄ βάθρων ανασυγκροτημένο-δημοκρατικό, απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση του οικονομικού κατεστημένου και την πολιτική-επαγγελματική γραφειοκρατία, παραγωγικό για τον λαό κράτος. Εκεί, στην έγερση ενός ισχυρού ρεύματος, για την λαϊκή-δημοκρατική εξουσία, επενδύει τη πολιτική του προοπτική!

Η απελευθέρωση του εργατικού και γενικότερα του συνδικαλιστικού κινήματος, από τις επαγγελματικές πλειοψηφίες της ηγεσίας του, που το χειραγωγούν στην συναίνεση, και τον εκφυλισμό, είναι δυνατόν, με την προϋπόθεση της «άμεσης δημοκρατίας», να συμβάλλει ουσιαστικά και στην απελευθέρωση της παραπάνω δυναμικής. Ο προσανατολισμός του ΔΗΚΚΙ στο ταξικό συνδικαλιστικό και το ευρύτερο λαϊκό κίνημα χρειάζεται να βαθύνει και να αποκτήσει οργανικά, μόνιμα χαρακτηριστικά. Η δράση του στο ΠΑΜΕ μπορεί να ενισχύσει την προσπάθεια αυτή.

Η πολιτιστική παρακμή, η κρίση των αξιών, η απαξίωση και ο καθολικός στιγματισμός των θεσμών, είναι το υπόβαθρο και μαζί το αποτέλεσμα της αναγωγής των νόμους της αγοράς σε νόμους της κοινωνίας και πρότυπα του Πολιτισμού και συνέχεται στενά με την συντελούμενη έφοδο κατά του μοναδικού ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού περιβάλλοντος της χώρας μας.

Το «νέο» οικονομικό κατεστημένο με τον αρπακτικό χαρακτήρα και τον κοσμοπολίτικο-παρασιτικό προσανατολισμό του, μέσω του απόλυτου ελέγχου αρχικά της Πληροφόρησης και των ΜΜΕ, και στην συνέχεια της πολιτικής, της πολιτιστικής και γενικότερα της δημόσιας ζωής, επέδρασε καταλυτικά και εργάσθηκε μεθοδικά για την μεταφορά στοιχείων και προτύπων της κρίσης σε ικανά τμήματα του λαού.Παράλληλα, νευραλγικά τμήματα της διανόησης τα οποία εντάχθηκαν ενεργά στους νεοταξικούς ιδεολογικούς και διοικητικούς μηχανισμούς του κράτους μέσα από την διαδικασία ενσωμάτωσης του ΠΑΣΟΚ ενίσχυσαν αυτήν την νοσηρή πραγματικότητα. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ στην προηγούμενη διαδικασία υπήρξε καταλυτικός και τα αποτελέσματά του τα αξιοποιεί τώρα η ΝΔ, η οποία, παρά την δικομματική πόλωση, διατηρεί άθικτους και υπερασπίζεται τους μηχανισμούς που εγκατέστησε το ΠΑΣΟΚ.Η μεταφορά και αναπαραγωγή στοιχείων και προτύπων της κρίσης μέσα στην κοινωνία, αποτελεί κύριο συστατικό της νεοταξικού ολοκληρωτικού δόγματος και χρησιμοποιείται ανοιχτά για την πολιτισμική-ηθική παράλυση και εξουδετέρωση του λαού.

Στον τόπο που γέννησε τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, η αντιμεταρρύθμιση στην Παιδεία η οποία ξεκινάει από την αναθεώρηση του άρθρου 16 και τον νόμο-πλαίσιο για την εμπορευματοποίηση των ΑΕΙ, και επεκτείνεται ως την παραχάραξη στοιχείων που συναρθρώνουν την Ελληνική Ιστορία, γίνεται η νέα «μεγάλη ιδέα» και το επίσημο «επιχειρηματικό και πολιτιστικό! ιδανικό» που συνεγείρει και συνενώνει όλες τις πτέρυγες του οικονομικού κατεστημένου και του πολιτικού του προσωπικού!  Η Αθήνα, με το 2% πράσινο, και οι «σχεδιασμένες» εκτεταμένες βλάβες παντού στην περιφέρεια, αποτυπώνουν την γενική «έφοδο στο φυσικό περιβάλλον της χώρας!». Το τραμ και το τμήμα του Προαστιακού μέσα στην πρωτεύουσα, δεν περιγράφουν μόνο την εκποίηση κάθε χωροταξικού περιθωρίου και κάθε υπολείμματος πρασίνου.Συμβολίζουν την «πάλη κατά του λαού» στην οποία, στο όνομα της χωρίς όρια εξασφάλισης υπερκερδών επιδίδονται και την οποία θέλουν να παρουσιάζουν ως ιδεολογική πρόταση, βαφτίζοντάς την ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, και ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ! Εδώ συμπυκνώνεται όλη η εγχώρια έκδοση της «νέας εποχής».

Με την επίσης δικομματική αναθεώρηση του άρθρου 24, και τον νόμο για τα ΤουριστικάΑκίνητα που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ και εφαρμόζει η ΝΔ, απελευθερώνουν και θεσμικά την εκποίηση του ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού περιβάλλοντος ευνοώντας και μη αναστρέψιμες βλάβες, που έχουν αποτραπεί επί χιλιετίες σε αυτόν τον τόπο. Συνολικά, η επιβολή του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» απειλεί τον παραγωγικό ιστό, αλλά και ό,τι πιο ακριβό διαθέτει η χώρα ιστορικά. Απειλεί την ίδια την πολιτιστική συνέχεια και βάση της ελληνικής κοινωνίας! Απειλεί την συνοχή του λαού και αποτελεί την βαθύτερη αιτία της γενικότερης «κρίσης αξιών» που μαστίζει σήμερα τον τόπο!

Οργανικό στοιχείο του Σοσιαλισμού, οργανικό στοιχείο του αγώνα για την εξάλειψη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την επίτευξη του τελικού στόχου μιας κοινωνίας «αυτοδιεύθυνσης των συνεταιρισμένων παραγωγών», αποτελεί η Δημοκρατία. Από τη φύση της ιδεολογίας του δεν μπορεί να υπάρξει κόμμα το οποίο επαγγέλλεται τονΣοσιαλισμό εάν δεν εδραιώνεται στην εσωκομματική δημοκρατία.  Το πρότυπο εξουσίας που επαγγέλλεται ένας πολιτικός σχηματισμός, δεν αντανακλά παρά τα πρότυπα της ίδιας της εσωτερικής του λειτουργίας.

Η εισαγωγή στοιχείων και αρχών «ανάκλησης και άμεσης δημοκρατίας της βάσης» στην θέση της εκφυλισμένης από τη Νέα Τάξη «παραδοσιακής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», συνιστά όρο για την ανόρθωση και τον ριζικό εκδημοκρατισμό των θεσμών. Αποτελεί όρο για την εκ΄ βάθρων ανασυγκρότηση του ελληνικού κράτους, το οποίο, εκτός από την εγγενή παθολογία του, αντιμετωπίζει σήμερα και την τύχη της «λείας της εξουσίας» της μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης και της κάθε είδους επαγγελματικής-κομματικής γραφειοκρατίας που την εκπροσωπεί. Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει ότι: Ο αγώνας για την κοινωνική και εθνική άμυνα και απελευθέρωση ταυτίζεται όσο ποτέ με τον αγώνα για τη δημοκρατία και τον Πολιτισμό, με την ανατροπή του νεταξικού νεοφιλελεύθερου συστήματος και τη πρόταση του Σοσιαλισμού.

Επιγραμματικά, η σύζευξη του κοινωνικού–ταξικού αιτήματος με το δημοκρατικό-πατριωτικό αίτημα, μέσα σε θεσμούς «αυτόοργάνωσης, ανακλητότητας και άμεσης δημοκρατίας», συγκροτούν την στρατηγική της λαϊκής δημοκρατικής ενότητας και εξουσίας , την προγραμματική πρόταση του ΔΗΚΚΙ προς την ελληνική κοινωνία.

Το ΔΗΚΚΙ θεμελιώνει την ιδεολογία του στον επιστημονικό Σοσιαλισμό και στις δια-χρονικές αξίες και αρχές της εθνικής ανεξαρτησίας, της λαϊκής κυριαρχίας και της γνήσιας πολυκομματικής δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της ισονομίας-ισοπολιτείας της συλλογικότητας και του σεβασμού της ξεχωριστής προσωπικότητας του ατόμου.

Το ΔΗΚΚΙ δεν ιδρύθηκε ως ιδιοκτησία και δεν μετεβιβάσθηκε ποτέ στην κυριότητα κανενός. Δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί απόσχιση, διάσπαση, συνέχεια ή άρνηση ενός καθεστωτικού σχηματισμού.Δεν αποτέλεσε και δεν αποτελεί απλά και μόνο τον καρπό ανεκπλήρωτων κοινωνικών επιταγών.

Ιδρύθηκε ως πολιτική πρωτοβουλία δημοκρατικής-πατριωτικής άμυνας και αντεπίθεσης στην διάσπαση του «έθνους–κράτους» και της ιστορικής συλλογικής συνέχειας και μνήμης, που προωθεί από το 1990 η Νέα Τάξη, στην χώρα μας και στην περιοχή.Ιδρύθηκε στον αντίποδα της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού όπως εξειδικεύονται από την Ε.Ένωση για την χώρα μας με την συνθήκη του Μάαστριχτ.Ιδρύθηκε ως αναγκαία, σύγχρονη συμβολή ανόρθωσης της «μισθωτής εξαρτημένης εργασίας» και του «μικρού και μεσαίου μεγέθους της εγχώριας παραγωγής και της αγροτικής οικονομίας» δηλαδή του συνόλου των παλιών και νέων εκμεταλλευόμενων ταξικά στρωμάτων και κύριων αναπτυξιακών δυνάμεων της ελληνικής οικονομίας.Ιδρύθηκε ως απάντηση στην κατάργηση των κατακτήσεων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στην εμπορευματοποίηση της πολιτικής, και στην «γενικότερη κρίση θεσμών και αξιών» που προκαλεί το νεοταξικό καθεστώς στην ελληνική κοινωνία.

Το ΔΗΚΚΙ ιδρύθηκε ως αναγκαία ενωτική συνέχεια, για τηνεπεξεργασία επίκαιρης σοσιαλιστικής πρότασης εξουσίας μετά τις μεγάλες διεθνείς ανακατατάξεις, που επέδρασαν και επιδρούν καταλυτικά στην γεωπολιτική θέση, στην οικονομία, στην κοινωνική διάρθρωση και βάση της χώρας, αλλάζοντας τα μεταπολιτευτικά δεδομένα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θεωρούμε ότι το ΔΗΚΚΙ μπορεί να συνδεθεί στέρεα και να συνενώσει, παλιές και νέες ανάγκες, παλιά και νέα ταξικά καταπιεζόμενα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας, ανεξάρτητα από προηγούμενη κοινωνική ένταξη, ανεξάρτητα από προηγούμενες ιδεολογικοπολιτικές αναζητήσεις ή διαδρομές.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το ΔΗΚΚΙ καλείται σήμερα να κατακτήσει τον ρόλο της ενοποίησης και αναγέννησης του ιστορικού, συνεπή σοσιαλιστικού χώρου. Καλείται να συμβάλλει ιδρυτικά και να πυροδοτήσει την έγερση ενός συνεπούς ισχυρού σοοσιαλιστικού-πατριωτικού ρεύματος η απουσία του οποίου αποτελεί μία από τις κυρίες αιτίες της κρίσης και της υστέρησης του λαϊκού κινήματος της χώρας μας.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το ΔΗΚΚΙ καλείται, κάτω από την προηγούμενη στρατηγική του, να συμβάλλει ως ένα κομβικό σημείο από το οποίο μπορεί να αναδειχθεί η πρόταση για το κοινωνικοπολιτικό Μέτωπο των αριστερών, πατριωτικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων και την λαϊκή-δημοκρατική εξουσία στον τόπο.Και εδώ, - σε ένα βαθμό - το ΔΗΚΚΙ μπορεί να συμβάλλει άμεσα ανεξάρτητα και από το σημερινό, συγκυριακό μέγεθός του. Να γιατί, ακόμα και μετά το χτύπημα της πολιτικής αποστασίας το ΔΗΚΚΙ «έπρεπε οπωσδήποτε να κλείσει!»

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ έχουν παγιωθεί οριστικά σε επαγγελματικούς - γραφειοκρατικούς, εγχώριους μηχανισμούς διαχείρισης, της Νέας Τάξης, και του ελληνικού μεγάλου κεφαλαίου. Αποβλέπουν αποκλειστικά στην ιδιοποίηση της κυβερνητικής εξουσίας, στην λειτουργία των κρατικών μηχανισμών ενσωμάτωσης, αποπροσανατολισμού και καταστολής, και στην παρουσίαση τεχνητών μεταξύ τους διενέξεων, ώστε να εμφανίζονται σαν διαφορετικοί πόλοι και να εγκλωβίζουν ριζοσπαστικές δυνάμεις.Μπροστά στην επερχόμενη κρίση, οι τεχνικές της «κεντροαριστεράς» και της «κεντροδεξιάς» επενδυμένες και με δήθεν αντινεοφιλελεύθερα ή και εθνικοανεξαρτησιακά αιτήματα, θα αποτελέσουν τον νέο δούρειο ίππο του δικομματισμού και θα χρησιμοποιηθεί συμπληρωματικά στην προσπάθεια να καμφθεί το φρόνημα του λαού.

Με την επιτυχή παρουσία του στις τοπικές εκλογές σε ολόκληρη τη χώρα μέσα από την συνεργασία του με το ΚΚΕ, την Κομμουνιστική Επανίδρυση, και την Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών, το ΔΗΚΚΙ επανακάμπτει δυναμικά στη κεντρική πολιτική σκηνή, δίνει ευρύτερα ένα μήνυμα της αισιοδοξίας για το σοσιαλιστικό-πατριωτικό ρεύμα και το Μέτωπο. Το ΔΗΚΚΙ προχώρησε πανελλαδικά την ανασυγκρότησή του, και εξέλεξε περισσότερους εκπροσώπους στην Τ. Α. από τις αντίστοιχες εκλογές του 2002.

Παρά την παραβίαση των δικαστικών αποφάσεων και των αποφάσεων της Βουλής, και τον συνεχιζόμενο οικονομικό του αποκλεισμό από την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και παρά το πρωτοφανές εμπάργκο των ΜΜΕ, το ΔΗΚΚΙ, μετά από έναν πεντάμηνο ανοιχτό στο λαό προσυνεδριακό διάλογο, διεξήγαγε με επιτυχία το 3^ο Συνέδριό του.Με την στήριξη των αγωνιστών του σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου και την αλληλεγγύη των συμμάχων του, το ΔΗΚΚΙ άντεξε την ισχυρή νεοταξίτικη επίθεση που επακολούθησε της πολιτικής αποστασίας, και βγαίνει δυναμωμένο από την κρίση.Ωστόσο, ο στόχος της επανόδου του στην κεντρική πολιτική σκηνή θα ολοκληρωθεί μόνο με την δυναμική παρουσία του στις επερχόμενες εθνικές εκλογές.

Μέσα από την συνολική ανάλυση που παραθέσαμε, καταλήγουμε στην εκτίμηση ότι οι επερχόμενες εκλογές θα επηρεάσουν καθοριστικά τα πολιτικά πράγματα του το-που, αλλά και τις προσπάθειες ανόρθωσης του λαϊκού κινήματος, και την ίδια την υπόσταση του προοδευτικού χώρου, θα κρίνουν την είσοδο σε ένα 2^οτελικό γύρο νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων και υποχωρήσεων σε μείζονα εθνικά θέματα.

Ταυτόχρονα, θεωρούμε ότι η πολιτική συγκυρία είναι έτσι διαμορφωμένη, ώστε η μάχη των βουλευτικών εκλογών, που έχει ήδη ξεκινήσει, μπορεί να μετατραπεί σε: αφετηρία για την ανασύσταση του συνεπή σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου, και κατ΄ επέκταση, αφετηρία για την έναρξη και των διαδικασιών του Μετώπου πριν από όλα στο μαζικό κίνημα και μέσα στο λαό. 

Η διαρκής λιτότητα, οι ανειλημμένες δεσμεύσεις στις ΗΠΑ, και η έλλειψη στρατηγικής διεξόδου από το πολιτικό κατεστημένο της χώρας, οδηγούν - με απόλυτη ακρίβεια - στο ξέσπασμα της κρίσης! Ήδη το αντινεοταξικό κίνημα της παιδείας έδωσε το πρώτο δείγμα γραφής για τις ημέρες που έρχονται. Φυσικά, το κίνημα της παιδείας δεν υπόσχεται μόνο του μία γενικότερη «κοινωνική αναστροφή», αλλά, όπως συνέβη και σε άλλες ιστορικές περιόδους, καταδεικνύει τις βαθύτερες διεργασίες, διεργασίες μιας κινητικότητας εξόδου της κοινωνίας από την παθητικότητα και την αναμονή.Το γεγονός πως δεν είναι σήμερα ορατές μαζικές κινήσεις απεγκλωβισμού λαϊκών στρωμάτων από την Νέα Τάξη και το δικομματισμό, αντικειμενικά, δημιουργεί εμπόδια, αλλά, πιστεύουμε πως δεν αναιρεί, αντίθετα ενισχύει την αναγκαιότητα να τεθεί άμεσα στον λαό η πρόταση της εκκίνησης των διαδικασιών του λαϊκού Μετώπου.

Το ΔΗΚΚΙ θα συνεχίσει τον αγώνα του μέσα στο λαό και θα είναι παρόν και στην εκλογική μάχη. Το ερώτημα είναι εάν θα ενεργοποιηθεί και η προοπτική για την δημιουργία του «αντίπαλου δέους» που θα θέσει την πρόταση της λαϊκής-δημοκρατικής εξουσίας. Εάν θα τεθεί στον λαό η πρόταση του Μετώπου, και εδώ, οι εκλογές αποτελούν μία πρόκληση, προσφέρουν ένα καίριο πεδίο!

Στο διάστημα από το 2^ο Συνέδριο έγιναν βήματα για την προώθηση του λαϊκού Μετώπου και κυρίως η Πολιτική Συνεργασία των τοπικών εκλογών με το ΚΚΕ, την Κομμουνιστική Ανανέωση, την Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών, Οικολόγους, ανένταχτους αγωνιστές κ.ά. με επιτυχή αποτελέσματα και θετική απήχηση στον λαό. Η Πολιτική Συνεργασία είναι ένα σημαντικό βήμα το οποίο - σε κάθε περίπτωση, και ανεξάρτητα από τις εθνικές εκλογές - πρέπει να συνεχισθεί και να διευρυνθεί.

Το 3^ο Συνέδριο εκτιμώντας ότι το αίτημα του λαϊκού Μετώπου έχει σήμερα ωριμάσει στο λαϊκό κίνημα επαναφέρει την πρωτοβουλία που είχε αναλάβει το 2^οΣυνέδριό του το 2004 συνδέοντας την τώρα και με την πρόταση της κοινής στάσης των δυνάμεων που ενδιαφέρονται για το αντινεοταξικό Μέτωπο, στις επερχόμενες εκλογές. Καταρχήν, επιβεβαιώνει την θέση ότι το «κλειδί» για την προώθηση των ενωτικών διαδικασιών βρίσκεται στην συμφωνία σε ένα ελάχιστο πολιτικό πλαίσιο, όλων όσων ενδιαφέρονται για την υπόθεση αυτή. Για τον σκοπό αυτό το 2^ο Συνέδριο το2004 είχε επεξεργασθεί την πρόταση «εννέα σημείων για την ισότιμη συνεργασία».

1. Οφείλει να διαχωρίζεται με σαφήνεια από εγνωσμένεςπολιτικές κυβερνητισμού, «κεντροαριστεράς» ή «κεντροδεξιάς», με όποια μορφή και αν αυτές εκδηλώνονται.
2. Οφείλει να διασφαλίζει τις προϋποθέσεις αυτοτέλειας των συνιστωσών του και της διατήρησης της πολιτικής φυσιογνωμίας τους, σε όλα τα επίπεδα της συνεργασίας.

Ασφαλώς, στο προσεχές διάστημα η νέα Κεντρική Επιτροπή, σε ειδική Σύνοδό της - όπου έχουν κληθεί και όλα τα ιδρυτικά στελέχη του ΔΗΚΚΙ που διαχωρίζονται από την πολιτική αποστασία - θα εξετάσει και τις δυνατότητες για ευρύτερη συνεργασία, εφόσον το θέμα αυτό έχει να κάνει και με την στρατηγική που προκρίνουν και άλλες δυνάμεις της αριστεράς με τις οποίες συνεχίζουμε επιμέρους επιτυχείς συνεργασίες.

1. Η ριζική αλλαγή της ακολουθούμενης δημοσιονομικής πολιτικής της εισοδηματικής πολιτικής και της πολιτικής των Δημοσίων Επενδύσεων, η προοδευτική μεταρρύθμιση του φορολογικού συστήματος και η ανατροπή του χρηματοπιστωτικού καθεστώτος, για την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος κατά των υπερκερδών της με-γαλοεπιχειρηματικής τάξης και υπέρ της αύξησης των μισθών, ημερομισθίων, και συντάξεων και του επιδόματος ανεργίας, στα πραγματικά επίπεδα των σημερινών αναγκών. Η αποφασιστική ενίσχυση της δημόσιας ενιαίας δωρεάν Παιδείας και συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, της δημόσιας χωρίς διακρίσεις δωρεάν Υγείας, Πρόληψης και Αποκατάστασης σε όλους τους τομείς. Η οικοδόμηση Κοινωνικού Κράτους σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες και τα μέτρα πλήρους προστασίας των ανέργων. Η στήριξη της οικονομικής πολιτικής στις προτάσεις του συνδικαλιστικού κινήματος.
2. Η άμεση επανατοποθέτηση της χώρας απέναντι στο ΕΥΡΩ στο σύμφωνο σταθερότητας, την ΟΝΕ και γενικότερα τις κατευθύνσεις του Μάαστριχτ και του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών. Ο δημόσιος-κοινωνικός χαρακτήρας όλων των στρατηγικών τομέων και κλάδων της ελληνικής Οικονομίας. Η εκ΄ βάθρων δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους, ώστε με εργαλείο ένα ανασυγκροτημένο, απαλλαγμένο από την εκμετάλλευση του οικονομικού κατεστημένου και την επαγγελματική κομματική γραφειοκρατία - παραγωγικό για το λαό κράτος, να εφαρμοστεί πρόγραμμα πραγματικής Ανάπτυξης, στηριγμένο στην εξαρτημένη εργασία και στο «μικρό και το μεσαίο οικονομικό μέγεθος της εγχώριας παραγωγής και της αγροτικής Οικονομίας». Πρόγραμμα Ανάπτυξης με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες της περιοχής μας και με προτεραιότητες την Περιφέρεια και την εγγύηση του ιστορικού-πολιτιστικού και φυσικού Περιβάλλοντος της χώρας.
3. Η άμεση επανατοποθέτηση της χώρας απέναντι στην αναθεωρημένη ΚΑΠ, στην ΓΚΑΤ, και στην πολιτική των μεταλλαγμένων, ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις χάραξης Αγροτικής Πολιτικής σε εθνική βάση. Αγροτικής πολιτικής στηριγμένης στα αγροτικά, τα εδαφοκλιματολογικά και τα ποιοτικά πλεονεκτήματα της χώρας, στην ανάπτυξη σε νέες αρχές του συνεταιριστικού κινήματος, στον μικρό και μεσαίο αγρότη και στην ανάκαμψη της Ελληνικής Υπαίθρου.
4. Η κατάργηση όλων των αντεργατικών και αντιασφαλιστικών νόμων, το σταθερό 35/ωρο–5/νθήμερο–7/ωρο, η προστασία της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους εργασίας. Τα μέτρα υγειονομικής ασφάλειας των εργαζομένων στους ίδιους χώρους.Οι θεσμοί εκρίζωσης κάθε είδους «μαύρης εργασίας» με την ανασύσταση και ενεργοποίηση των Επιθεωρήσεων Εργασίας και τον αποφασιστικό έλεγχο των συνδικαλιστικών οργάνων στην εργοδοσία. Η θέσπιση μεταναστευτικών κανόνων με πανελλαδικό και τοπικό προγραμματισμό των αναγκών σε εργατικό δυναμικό. Η καθιέρωση ως προϋπόθεση για την εργασία της Κάρτας Εργασίας, και η ταυτόχρονη πλήρης εγγύηση των ίσων δικαιωμάτων σε όλους όσους λαμβάνουν την Κάρτα Εργασίας. Η θεσμοθετημένη υποχρέωση του κράτους στην στήριξη των οικογενειών με τρία η περισσότερα παιδιά, των νέων ζευγαριών, καθώς και των μονογονεϊκών οικογενειών.
5. Η πρόταξη δημοκρατικού-πατριωτικού αμυντικού δόγματος στην Εξωτερική Πολιτική, την Άμυνα, την Παιδεία, την Εργασία και τον Πολιτισμό και η υπεράσπιση του δικαιώματος της εθνικής ανεξαρτησίας, και του μέλλοντος της χώρας. Η κατηγορηματική αντίθεση σε κάθε μορφή επαναφοράς της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης και των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφαιρούν εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα από τους λαούς.Η ανάπτυξη δραστήριων πολιτικών συνεργασίας με τις χώρες που αποτελούν φυσικούς συμμάχους μας στη περιοχή. Η αλληλεγγύη με τους λαούς που αγωνίζονται για πατρίδα και εθνική ανεξαρτησία. Η υπεράσπιση των πολιτιστικών και μορφωτικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού σε ολόκληρο τον κόσμο, και η αξιοποίηση της στήριξης που μπορεί να προσφέρει στην εξωτερική μας πολιτική.
6. Η άμεση απεμπλοκή της χώρας από την νέα δομή του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, από τα εξοπλιστικά προγράμματα του ΝΑΤΟ και από άλλες δεσμεύσεις υπονόμευσης της εθνικής κυριαρχίας όπως ο Ελληνοτουρκικός διάλογος, οι συμφωνίες του Ελσίνκι και η προσφυγή στο δικαστήριο της Χάγης. Ο αγώνας για Κύπρο Ενιαία-Ανεξάρτητη. Η υπεράσπιση των σημερινών συνόρων της Βαλκανικής. Η απόρριψη του σχεδίου Νίμιτς για τα Σκόπια, και των πολιτικών αποσταθεροποίησης στα βόρεια σύνορά μας. Ο απεγκλωβισμός από τις επιχειρήσεις και τις επιδρομές της Νέας Τάξης, η απόσυρση των ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων, και η διακοπή των στρατιωτικών διευκολύνσεων παρέχει από το έδαφός της η χώρα μας σε αυτές.
7. Η εισαγωγή θεσμών «συμμετοχής, ανάκλησης και άμεσης δημοκρατίας της βάσης» για την εκ΄ βάθρων δημοκρατική ανασυγκρότηση και τον συλλογικό-λαϊκό έλεγχο του κράτους καθώς και τον συλλογικό-λαϊκό έλεγχο των φορέων της Πληροφόρησης και του Πολιτισμού. Η υπεράσπιση των ατομικών και συλλογικών, δημοκρατικώνκαι πολιτικών δικαιωμάτων και μη εφαρμογή των αποφάσεων της Ε.Ένωσης καθώς και των διμερών ή άλλων διεθνών συμβάσεων παραβίασης των προσωπικών δεδομένων. Η κατάργηση ολόκληρου του πλέγματος των αντιδημοκρατικών νόμων, ο δημοκρατικός έλεγχος και η κατάργηση των κρατικών στεγανών και όλων των κατασταλτικών αντιλαϊκών μηχανισμών.
8. Η πρόταξη μιας επιθετικής Οικολογικής πολιτικής σε όλους τους τομείς της ασκούμενης κυβερνητικής πολιτικής σε αντιδιαστολή με την φιλοσοφία και την προτεραιότητα του κέρδους. Η απαγόρευση των μεταλλαγμένων και οι πολιτικές προστασίας της υγείας των πολιτών από χημικά ή πυρηνικά - κατά βάση - προϊόντα αλλά και κάθε υγειονομικά επιβλαβή δραστηριότητα σε όλη την διατροφική αλυσίδα.
9. Η Θέσπιση του συστήματος της γνήσιας απλής Αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος της χώρας.