Α) Το ΔΗΚΚΙ έγκαιρα - πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές είχε εκτιμήσει πως έχουμε εισέλθει σε μια πορεία κρίσης του νεοταξικού-νεοφιλελεύθερου συστήματος διεθνώς και στην χώρα μας, περίοδο για την οποία προσέθετε ότι θα συνοδευόταν από σημαντικές πολιτικές μετατοπίσεις προς τα αριστερά και θα έθετε νέα καθήκοντα για το λαϊκό κίνημα.

Σήμερα διανύουμε αυτήν ακριβώς την περίοδο. Διανύουμε μια περίοδο με ενδιαφέρουσες κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις, με την Ελληνική κοινωνία να απορρίπτει την νεοταξική ιδεολογία και πολιτική, και με το νεοταξικό καθεστώς και τους πολιτικούς του εκπροσώπους του απέναντί της να «υπόσχονται» ακόμη μεγαλύτερη όξυνση των αιτιών που τροφοδοτούν την κρίση, ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην «πάλη εναντίον του λαού και της χώρας».

Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή του ξεδιπλώματος μιας κρίσης η οποία δεν αποτελεί μια ακόμη από τις «μικρές» περιοδικές κρίσεις του καπιταλιστικού συστήματος, όπως αυτές που γνωρίζουμε από την δεκαετία του ’70, αλλά αφορά τον ίδιο τον πυρήνα του διεθνούς οικονομικού  συστήματος. Αφορά το νεοταξικό – νεοφιλελεύθερο μοντέλο στην οικονομία και την πολιτική, το μοντέλο που εφαρμόζεται διεθνώς από το 1989 ως μονόδρομος για τον καπιταλισμό.

Βρισκόμαστε μόλις στην αρχή του ξεδιπλώματος μιας κρίσης η οποία άρχισε να εκδηλώνεται και στο πολιτικό επίπεδο με πρώτο σύμπτωμα την κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας στην Βόρεια Ευρώπη και στην χώρα μας.

Ξεδιπλώνεται μια κρίση η οποία στην χώρα μας, λόγω της περιφερειακής της θέσης εμφανίστηκε νωρίτερα, προσλαμβάνει πολύ βαθύτερα και πιο έντονα χαρακτηριστικά από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης και αναμένεται σύντομα να πάρει διαστάσεις κοινωνικής έκρηξης αλλάζοντας εκ΄ βάθρων το πολιτικό σκηνικό και μαζί του και το τοπίο στην αριστερά.

Σήμερα, η μεγάλη διαρροή από τον δικομματισμό προς τα αριστερά, και το κενό που έχει δημιουργηθεί στον δικομματισμό με το ΠΑΣΟΚ να χάνει την πολιτική πρωτοβουλία και τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να έρχεται στην θέση της Ένωσης Κέντρου του ΄74, είναι τα δύο γεγονότα  που χαρακτηρίζουν την πολιτική σκηνή.

Είναι ενδεικτικό της ταχύτητας των εξελίξεων το ότι ο εκλογικός νόμος ο οποίος μόλις προ δύο μηνών ψηφίστηκε από την ΝΔ ήδη ξεπεράστηκε από την ζωή και  κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στα σχέδια αυτού του κόμματος για αυτοδύναμη διατήρηση της εξουσίας, με αποτέλεσμα να δοκιμάζονται πλέον τα σενάρια για συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ως μόνη διέξοδος για το νεοταξικό καθεστώς.     

Το ΔΗΚΚΙ θεωρεί ότι οι μετατοπίσεις ψηφοφόρων προς τα αριστερά ούτε «ψήφο διαμαρτυρίας» αποτελούν, ούτε τεχνητά δημιουργούνται «από τα πάνω» για τις ανάγκες αναμόρφωσης του κομματικού συστήματος όπως συνέβη το ΄89. Πολύ περισσότερο οι πολιτικές μετατοπίσεις  δεν αποτελούν κάποιο είδος αναβίωσης του φαντάσματος της «κοινωνικής κεντροαριστεράς» το οποίο σύμφωνα με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων βρικολάκιασε! απαιτώντας τάχα το «τέλος των αυτοδυναμιών» και την κυβερνητική συνεργασία της αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ!

Παρά την συνεχή ενασχόληση των δημοσκόπων και την ενορχηστρωμένη παρέμβαση των εταιρειών δημοσκοπήσεων που ενδιαφέρονται για την επισκευή του νεοταξικού δικομματικού συστήματος και μάλιστα με την ενσωμάτωση και την συνδρομή της νέας αριστερής δυναμικής, τα καλά νέα δεν μας τα φέρνουν τα… γκάλοπ. Τα καλά νέα δεν μας τα φέρνουν οι κάθε λογής επικοινωνιολόγοι των οικονομικοεκδοτικών συγκροτημάτων που σπεύδουν να αναγνωρίσουν μια πραγματικότητα για να μπορέσουν στην συνέχεια να την καταστείλουν ή να την χειραγωγήσουν.

Λειτουργούμε στο μαζικό κίνημα όπου μπορούμε να διακρίνουμε αυτό που δεν υπήρχε μέχρι χθες. Και υπάρχει η αδιάψευστη εμπειρία από τον ηρωικό αγώνα των απεργών της ΔΕΗ, των απεργών στους ΟΤΑ και των Τραπεζών που πέρασαν την «κόκκινη γραμμή» της νεοταξικής κοινοβουλευτικής νομιμότητας και μπλόκαραν την οικονομική διεργασία εφαρμόζοντας με αυθεντικό τρόπο το απεργιακό τους δικαίωμα, ασκώντας ουσιαστική πίεση στο καθεστώς.

Υπάρχει η εμπειρία δύσκολων απεργιών που «χτύπησαν κεντρικά», και ανέστρεψαν ένα κλίμα υποταγής που επικρατούσε χρόνια και καθόριζε την φορά των πραγμάτων στην Ελληνική κοινωνία. Αγώνων οι οποίοι άδειασαν την κυβέρνηση Καραμανλή, την πλειοψηφία ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ της ΓΣΕΕ και όλους όσους ανέμεναν ότι η σύγκρουση για το Ασφαλιστικό δεν θα ξεπεράσει τα όρια μιας μεγάλης μαζικής διαμαρτυρίας κατά το προηγούμενο της περιόδου Γιανίτση και θα ότι θα μπορέσουν έτσι ετούτη την φορά (με την ΝΔ στην κυβέρνηση) να την αποκρούσουν.

Διαψεύστηκαν. Συνέβη και εδώ ό,τι συνέβη με το άρθρο 16. Σε αυτό το σημείο εμείς διακρίνουμε την νέα μεταπολίτευση από τα κάτω για την οποία γίνεται πολύς λόγος και εκεί εντοπίζουμε την νέα δυναμική. Η αντιμεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό έχει ήδη κουρελιαστεί και μπορεί στην συνέχεια να ακυρωθεί στην πράξη, καίγοντας μαζί της και την πορεία ολοκλήρωσης των νεοταξικών αναδιαρθρώσεων που επιχειρεί η κυβέρνηση Καραμανλή.

Βρισκόμαστε μπροστά στην διαδικασία αυθεντικών πολιτικών διεργασιών και μετατοπίσεων, πολιτικών διεργασιών και μετατοπίσεων απόρριψης του δικομματικού συστήματος όπως αυτό σχηματοποιήθηκε από το ’89 και μετά με την μετατροπή των δύο κυρίαρχων κομμάτων και ιδίως την μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε νεοταξική πολιτική δύναμη.

Πρόκειται ακριβώς για την αρχή της συνολικής απόρριψης του νεοταξικού-νεοφιλελεύθερου δικομματισμού για την οποία αγωνιστήκαμε την τελευταία εικοσαετία.

Απόρριψη που πλήττει κατεξοχήν την σοσιαλδημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ δηλαδή τον πόλο ο οποίος σύμφωνα με την γνωστή δικομματική διελκυστίνδα θα έπρεπε τώρα να συλλέγει την φθορά του κυβερνώντος κόμματος!

Απόρριψη που όμως γρήγορα επεκτάθηκε, πλήττει και με μαθηματική ακρίβεια θα πλήξει στην ίδια ένταση και την ΝΔ η οποία όντας στην κυβέρνηση σηκώνει τώρα το κύριο βάρος της νεοταξικής διαχείρισης..

Επιμένουμε στην εκτίμηση ότι στην χώρα μας η κρίση στην οικονομία εκδηλώνεται νωρίτερα και με πολύ μεγαλύτερη ένταση από τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Θεωρούμε ότι πρέπει να είμαστε έτοιμοι στο αμέσως επόμενο διάστημα να αντικρύσουμε στην χώρα μας  τα συνολικά αποτελέσματα του μοντέλου τύπου Αργεντινής που ακολουθεί - με την Ευρωπαϊκή Ένωση στην θέση του Δ.Ν.Τ. - το  Ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο.

Εκτιμάμε επίσης πως η Ε.Ένωση, λόγω της στροφής που διενεργεί προς Ανατολάς, αφήνει το Ελληνικό νεοταξικό καθεστώς μπροστά στην προηγούμενη διαδικασία απογυμνωμένο χωρίς καμία ρεαλιστική οδό διαφυγής.     

Δίνουμε ιδιαίτερη σημασία στις προηγούμενες εκτιμήσεις, και ιδίως στην αξιολόγηση των διεργασιών και πολιτικών μετατοπίσεων που επιτελούνται διότι με βάση μια τέτοια αποτίμηση των πραγμάτων η αριστερά (συμπεριλαμβανομένου του ΔΗΚΚΙ) καλείται να θέσει την δική της στρατηγική για το επόμενο κρίσιμο διάστημα, και η αριστερά καλείται - αυτήν την φορά - να μην λαθέψει ούτε κατ΄ ελάχιστο στους στόχους της.

Κάτω από αυτό το πρίσμα θεωρούμε πως – με την ισχυρή παρέμβαση της αριστεράς - η συνέχιση και η έκβαση της σύγκρουσης που ξεκίνησε από το Ασφαλιστικό μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τις προοδευτικές πολιτικές διεργασίες που βιώνουμε.

Η σύγκρουση στο Ασφαλιστικό ακόμη και μετά την ψήφισή του στην Βουλή και η επέκταση της στην εισοδηματική πολιτική, στον Καποδίστρια 2, στις ιδιωτικοποιήσεις εθνικών επιχειρήσεων όπως ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, τα λιμάνια κ.ά. θα ενοποιήσει την αντίσταση του λαού στις νεοταξικές αναδιαρθρώσεις και θα κρίνει τελικά την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της χώρας.

Η κυβέρνηση Καραμανλή σε απόλυτη αντιστοιχία με ότι επιχείρησε ανεπιτυχώς με το άρθρο 16 στην Παιδεία, δεν ενδιαφέρεται απλώς να περάσει το Ασφαλιστικό. Επιδιώκει να επιφέρει μια συντριπτική ήττα στο διαμορφούμενο αντινεοφιλελεύθερο κύμα , ή έστω να το καθηλώσει στα επίπεδα μιας μαζικής διαμαρτυρίας, διαμαρτυρίας η οποία όμως δεν θα αρκέσει για να ανατρέψει τον δεύτερο και τελικό γύρο της νεοφιλελεύθερης επίθεσης και θα περιοριστεί απλώς σε μια ορισμένη ενίσχυση των συνδικαλιστικών παρατάξεων και των εκλογικών ποσοστών της Αριστεράς.

Με την άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση η κυβέρνηση Καραμανλή δεν κάνει μια απλή διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος. Επιχειρεί να «καθαρίσει» το πεδίο από τα μεσαία και νέα εργατικά στρώματα που μετατοπίζονται πολιτικά και γνωρίζει καλά ότι θα συναντηθούν με την γενικευμένη κρίση που επέρχεται και μπορούν να προκαλέσουν το ισχυρό ρεύμα της ανατροπής του νεοταξικού καθεστώτος.

Μπροστά στην επερχόμενη κοινωνική έκρηξη η ΝΔ επιλέγει να επισπεύσει το ξήλωμα ολόκληρου του πλέγματος των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων και την επιβολή του νεοταξικού Μεσαίωνα.

Συμπερασματικά, η κυβέρνηση Καραμανλή με την ουσιαστική συμπολίτευση του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να προλάβει τις εξελίξεις και να φέρει το παιχνίδι «στο δικό της γήπεδο», σπεύδει να μεταφέρει την κρίση στις πλάτες του λαού ώστε να τον εξοντώσει πριν προλάβει να εξεγερθεί και να επιβάλλει «σιγή νεκροταφείου και γενικής ιδιώτευσης» ξεπερνώντας έτσι τον κάβο της κρίσης που επέρχεται. Επομένως:  

Η ήττα της κυβερνητικής πολιτικής που μεταφράζεται αυτόματα και σε ήττα της αξιωματικής «αντιπολίτευσης» του ΠΑΣΟΚ  θα κρίνει το αν το μαζικό λαϊκό κίνημα θα περάσει στην αντεπίθεση ή θα απωθηθεί - στο πιο κρίσιμο ραντεβού του της τελευταίας εικοσαετίας - στον ρόλο του ουραγού των εξελίξεων.

Και η αριστερά δεν έχει κανένα ιστορικό περιθώριο να μείνει διστακτική, «να κρατήσει τα πράγματα», να φοβηθεί τις εξελίξεις αυτοπεριοριζόμενη σε μια ασταθή και πρόσκαιρη αύξηση των δυνάμεών της και αφήνοντας την πρόταξη της δικής της στρατηγικής για το αόριστο μέλλον όπως έκανε το ΄45 ή το ΄58. Αυτό δείχνει η συσπείρωση που επιτυγχάνεται στον ΣΥΡΙΖΑ Μόνο ήττα και οπισθοχώρηση μπορεί να φέρει κάθε επανάληψη προηγούμενων δοκιμασμένων και χρεοκοπημένων επιλογών.

Η αριστερά οφείλει να καταλάβει την κενή θέση και την πολιτική πρωτοβουλία της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι μόνο στην Βουλή και εντός των ορίων της νεοταξικής νομιμότητας, αλλά μέσα στον λαό προχωρώντας σε ρήξη με την κυβέρνηση και θέτοντας «εδώ και τώρα» τον στόχο της πολιτικής ανατροπής και μιας άλλης εξουσίας:

Να θέσει με σαφήνεια τον στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης της ΝΔ και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που κλειδώνει την Ελληνική κοινωνία στην λαιμητόμο των «δύο τρίτων» και την χώρα σε αντιδραστική τροχιά.

Να θέσει θέμα όχι άλλης κυβέρνησης αλλά άλλης κυβερνητικής εξουσίας, όχι κυβέρνησης με επίκεντρο την αριστερά όπως το θέτει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυβέρνησης «αποκλειστικά» των συνεργαζόμενων δυνάμεων της αριστεράς πράγμα που – εκτός των άλλων – προϋποθέτει, επειγόντως, και τα εξής:

Η αριστερά να πάρει σαφή πρωτοβουλία αγώνα κατά της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ στην ΓΣΕΕ που αποτελεί σήμερα την αιχμή του δόρατος εναντίον των λαϊκών αγώνων.

Η αριστερά να πάρει σαφή πρωτοβουλία ανατροπής του επερχόμενου Καποδίστρια 2 που είναι το επόμενο μεγάλο γεγονός σύγκρουσης του νεοταξικόυ-νεοφιλελεύθερου συστήματος με την κοινωνία.

Η αριστερά καλείται να θέσει την δική της αυτόνομη στρατηγική, το δικό της Πρόγραμμα εξουσίας. Και εδώ τίθεται το ερώτημα: υπάρχει σήμερα επεξεργασμένη αριστερή στρατηγική και Πρόγραμμα αριστερής εξουσίας; Είναι έτοιμη για μια τέτοια πρόκληση η αριστερά;

Απαντάμε πως δεν αποφασίζει η ίδια η αριστερά για κάτι τέτοιο. Απαντάμε ότι τους στόχους και τα προγράμματά της τα ιεραρχούν οι ανάγκες των ταξικά εκμεταλλευόμενων στρωμάτων, τα ιεραρχεί η ίδια η αναγκαιότητα και τα ιεραρχεί με πολύ συγκεκριμένες και αυστηρές χρονικές προτεραιότητες και απαιτήσεις.

Απαντάμε ότι δεν είμαστε προϊόν κάποιας συγκυρίας, ότι ερχόμαστε από πολύ μακριά και ότι διαθέτουμε μια διαχρονική, επεξεργασμένη πρόταση εξουσίας, η οποία είναι σήμερα περισσότερο αποσαφηνισμένη περισσότερο επίκαιρη και βιώσιμη από ποτέ:

Η αριστερά διαθέτει την πρόταση του Σοσιαλισμού με την κοινωνική ιδιοκτησία σε όλους τους στρατηγικούς τομείς και κλάδους της οικονομίας και τον λαό σε όλα τα επίπεδα εξουσίας. Πρόταση η οποία προϋποθέτει φυσικά και την διεθνή επανατοποθέτηση της χώρας και κατά συνέπεια την θέση για έξοδο από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και από την ζώνη της ΟΝΕ και του ΕΥΡΩ.

Αυτήν την πρόταση πιστεύουμε πως πρέπει «εδώ και τώρα» να θέσει η αριστερά και με βάση αυτήν την στρατηγική να ζητήσει την ανατροπή της ΝΔ και της συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Να θέσει δηλαδή τον στόχο της δικής της κυβερνητικής εξουσίας για τον Σοσιαλισμό. Στόχο που πρέπει να τίθεται με την αυθεντική δυναμική και την ορατή προοπτική του χωρίς όμως να εκφυλίζεται και να ξεπέφτει στον κυβερνητισμό, χωρίς να έχει σαν ορίζοντα τις επόμενες βουλευτικές εκλογές.  

Επιμένουμε παράλληλα στην εκτίμηση πως για να θέσει θέμα άλλης εξουσίας η αριστερά δεν μπορεί να τοποθετηθεί μόνο στο θέμα τα οικονομίας και να περιοριστεί σε αφηρημένα αντιπολεμικά αιτήματα στο μείζον ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της αυτοδιάθεση της χώρας στο διεθνές γίγνεσθαι.

Άλλωστε η κατάσταση στην χώρα μας μπορεί να μετατραπεί σε ένα εκρηκτικό μείγμα για το δικομματισμό και να δημιουργήσει ακόμα πιο ισχυρές ανακατατάξεις εάν συνδυαστεί με τον αγώνα για την αντιμετώπιση της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ στην Βαλκανική. Επέμβαση η οποία για την Ελλάδα μεταφράζεται με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Μεταφράζεται με πολύ συγκεκριμένο τρόπο με τις γνωστές απαράδεκτες απαιτήσεις της Νέας Τάξης στη ζώνη Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη, τις απαιτήσεις σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας και του μέλλοντος της χώρας μας.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση του Κόσσοβου και των Σκοπίων καθώς και η επαναφορά του σχεδίου Ανάν που συνδυάστηκε με την αλλαγή ηγεσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία συνιστούν την έναρξη του τελευταίου σταδίου εφαρμογής των γεωπολιτικών αλλαγών που επιχειρεί η Νέα Τάξη στην περιοχή και αφορούν την χώρα μας.

Πιστεύουμε ότι οι προηγούμενες εξελίξεις εισάγουν την Ελλάδα σε μια νέα ιστορική-πολιτική περίοδο, σε μια περίοδο κατά την οποία η τύχη του «εθνικού κράτους» θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και το ζήτημα της εξουσίας.

Το ΔΗΚΚΙ καταθέτει την θέση ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί πρόγραμμα αριστερής εξουσίας σε μια χώρα «περιορισμένης κυριαρχίας» και «αμφισβητούμενων συνόρων» και σε ένα περιβάλλον κατακερματισμένης και δέσμιας στο ΝΑΤΟ Βαλκανικής.

Άλλωστε η ίδια η επιχείρηση αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας και υποθήκευσης του μέλλοντος της χώρας μας, θέτει σε πρώτη προτεραιότητα ένα μείζον πολιτικό θέμα, μια μεγάλη πρόκληση.

Και απέναντι σε αυτήν την πρόκληση η αριστερά ή θα απαντήσει παίρνοντας την υπόθεση στην πλάτη της και αναδεικνυόμενη στο ύψος των παραδόσεων του ΕΑΜ, ή θα λάμψει δια της απουσίας της, αναγορεύοντας το νεοταξικό πολιτικό κατεστημένο σε ένα είδος «ντε φάκτο» ηγεμονικής πολιτικής δύναμης του τόπου με ότι αυτό συνεπάγεται και για το δικό της μέλλον. Αυτή είναι και η στρατηγική διαφωνία μας με τις δύο μεγαλύτερες δυνάμεις της αριστεράς, τόσο με το ΚΚΕ όσο και με τον ΣΥΝ και αυτή η στρατηγική διαφοροποίησή μας αναδείχτηκε δυστυχώς σε όλη της την έκταση στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο.

Το ΔΗΚΚΙ θεωρεί ότι η νεοταξική-ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Βαλκανική βρίσκεται σε στενή σχέση και συνάρτηση με την επίθεση που εκτυλίσσεται, και μάλιστα χωρίς επιτυχία, στην Κεντρική Ασία και στην Μέση Ανατολή και επιδιώκει τον προληπτικό και απόλυτο έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων του πλανήτη.

Επιδιώκει κυρίως την περιθωριοποίηση του αναδυόμενου πόλου Ρωσίας-Κίνας στην διεθνή σκηνή. Επιδιώκει την περιθωριοποίηση του πόλου Ρωσίας-Κίνας που απειλεί να αντικαταστήσει την σημερινή μονοκρατορία των ΗΠΑ με έναν πολυπολικό κόσμο, αλλάζοντας - υπέρ των λαών - τις ισορροπίες και την προοπτική στην περιφέρεια του πλανήτη και πρωτίστως στην Βαλκανική, εξέλιξη η οποία επιβεβαιώθηκε στην σύνοδο του Βουκουρεστίου και σηματοδοτεί μια περίοδο σημαντικών δυνατοτήτων για την δημοκρατική-πατριωτική άμυνα και την επανατοποθέτηση της χώρας μας στο διεθνές γίγνεσθαι.

Το ζητούμενο της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην Βαλκανική είναι ο κατακερματισμός των συνόρων και η πολτοποίηση των κοινωνικών και εθνικών συλλογικοτήτων, η μετατροπή της σε μια άμορφη μάζα αδύναμων κρατιδίων – προτεκτοράτων, δορυφόρων του στρατιωτικού – υποϊμπεριαλιστικού καθεστώτος της Άγκυρας. Κεντρικός στόχος της είναι η διάσπαση του «εθνικού κράτους» στους δύο πυλώνες που μορφοποιούν ιστορικά την Βαλκανική και συγκεκριμένα στην Σερβία και στην Ελλάδα.

Σε αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιούνται εθνοτικές ομάδες οι οποίες δεν διαθέτουν από μόνες τους την δυνατότητα να αποτελέσουν χωριστές κρατικές οντότητες και επομένως, εφόσον επέλεξαν να αυτονομηθούν, αργά ή γρήγορα θα περιπέσουν στην τάξη του «κράτους δορυφόρου» των ΗΠΑ, στην τάξη του κράτους προτεκτοράτου και «θρυαλλίδας» για την γύρω περιοχή.

Οι πιέσεις που ασκεί η ηγεσία των ΗΠΑ για το Σκοπιανό αποτελούν μία ακλόνητη απόδειξη πως μέσα στο σημερινό πλέγμα της Νέας Τάξης οι εθνοτικές ομάδες στο Κοσσυφοπέδιο και στα Σκόπια όχι μόνο δεν είναι ανίσχυρες αλλά αντίθετα η πραγματική τους ισχύς και η ζημία την οποία πρόκειται να προκαλέσουν μακροπρόθεσμα είναι αντιστρόφως ανάλογες του πραγματικού τους μεγέθους τους και έτσι πρέπει να αποτιμηθεί. Ωστόσο, οι εξελίξεις στην Βαλκανική - όπως έχουμε επισημάνει - δεν μπορούν να εκτιμηθούν εάν δεν συνυπολογιστεί ο καίριος ρόλος της Τουρκίας.

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι το στρατοκρατικό-φασιστικό καθεστώς της Άγκυρας είναι η «λυδία λίθος» για το μέλλον που θέλει να οικοδομήσει η Νέα Τάξη στην Βαλκανική.

Αποτελώντας - σύμφωνα με την επίσημες θέσεις των ΗΠΑ – περιφερειακή υπερδύναμη της Νέας Τάξης στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις που επιχειρούνται με επίκεντρο την Κεντρική Ασία, το καθεστώς της Άγκυρας προορίζεται να αναλάβει στα Βαλκάνια ρόλο αντίστοιχο με τον ρόλο που παίζει στην Μέση Ανατολή το κράτος του Ισραήλ.

Δεν είναι τυχαίο ότι τo καθεστώς τα Άγκυρας ενώ με την κάλυψη του δυτικού κόσμου εγκληματεί εναντίον μεγάλων εθνικών συνόλων στην Ανατολική Τουρκία και στο Βόρειο Ιράκ, την ίδια στιγμή στρέφεται εναντίον της Σερβίας σπεύδοντας να αναγνωρίσει το ψευδοκράτος του Κόσσοβου, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία - ένα ανεξάρτητο κράτος μέλος του ΟΗΕ - και πρωταγωνιστεί στην στήριξη των αλυτρωτικών πολιτικών των Σκοπίων.

Η επίσημη αποδοχή από την Ελλάδα θέματος Τουρκικής μειονότητας στην Θράκη δείχνει το μέτρο των επιπτώσεων που θα έχει μεσοπρόθεσμα στην χώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Βαλκανική Προοιωνίζει μάλιστα άμεσα την αναθέρμανση του λεγόμενου Ελληνοτουρκικού διαλόγου και της διαδικασίας της Χάγης με ότι αυτό συνεπάγεται για τα ανατολικά μας σύνορα.

Οι ΗΠΑ καθόλου δεν αρκούνται στην πληθώρα των αναγνωρίσεων των Σκοπίων με το όνομα Μακεδονία και στο γεγονός ότι δεν υπάρχει σήμερα καμία απολύτως εκκρεμότητα σε βάρος της ύπαρξης και της λειτουργίας αυτού του κράτους, όπως διατείνονται δήθεν για το ψευδοκράτος στην κατεχόμενη Κύπρο. Το σκοπιανό σε καμία περίπτωση δεν είναι ανεξάρτητο από τις επιλογές του ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται και πασχίζουν για το σκοπιανό αποκλειστικά και μόνο για ένα ζήτημα:

Για την επίσημη αποδοχή από την Ελλάδα της χρήσης του όρου Μακεδονία στην ονομασία των Σκοπίων, έτσι ώστε μεσοπρόθεσμα να υπάρξει ένα ισχυρό πολιτικοδιπλωματικό προηγούμενο σε βάρος της χώρας μας, προηγούμενο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί στο ευρύτερο σχέδιο πολτοποίησης των Βόρειων συνόρων μας και της Βαλκανικής.

Το ΔΗΚΚΙ τονίζει ότι καμιά εγγύηση δεν μπορεί να δώσει ο κ. Νίμιτς και ο προϊστάμενος του Γ.Γ του ΟΗΕ για το Σκοπιανό εφόσον προηγουμένως έχουν καταπατήσει βάναυσα τις εγγυήσεις που δόθηκαν στην γειτονική Σερβία για το Κοσσυφοπέδιο με το ψήφισμα 1244 του Σ.Α. του ΟΗΕ.

Το ΔΗΚΚΙ πιστεύει πως - μακριά από μεγαλοϊδεατισμούς και εθνικισμούς - χρειάζεται να αναπτυχθεί ένα ισχυρό και αδιάλλακτο αντιϊμπεριαλιστικό –  πατριωτικό κίνημα το οποίο θα υπερασπίσει την εθνική κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία από την επέμβαση της ιεράς συμμαχίας ΗΠΑ – Βρυξελλών στη Βαλκανική και από την δράση του στρατιωτικού τοποτηρητή τους της Άγκυρας.

Κίνημα το οποίο θα εργάζεται για την αλληλεγγύη και την συνεργασία των λαών της Βαλκανικής των οποίων η μοίρα είναι κοινή και η πρόοδος τους ταυτίζεται με την εθνική ανεξαρτησία και μία μόνο προοπτική, την προοπτική των σοσιαλιστικών Βαλκανίων που θα σημάνει την πραγματική απελευθέρωση των λαών της Βαλκανικής.

Πιστεύουμε, πως ανεξάρτητα από σημαντικές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσά μας, η αριστερά μπορεί και πρέπει να πάρει την υπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας στα χέρια της προτάσσοντας αυτό που επιτάσσει ο κοινός στόχος της απόκρουσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης.

Συναγωνιστές συναγωνίστριες

Δημιουργείται σήμερα από τα κάτω μια κατάσταση αντίστοιχη της περιόδου ΄76-΄79, η οποία όμως διαφέρει από τότε γιατί η κινητήρια δύναμή της δεν αφορά σωρευμένες αντιθέσεις από το παρελθόν, αλλά έρχεται από το μέλλον, έρχεται από αντιθέσεις που τώρα αρχίζουν να ξεδιπλώνονται και ανατρέπουν τους παγιωμένους πολιτικούς συσχετισμούς.

Δημιουργείται μια κατάσταση αντίστοιχη του ΄76 -΄79 η οποία όμως σε αντίθεση με τότε δεν μπορεί εύκολα να χειραγωγηθεί από τα πάνω και να ταυτιστεί με την πορεία ενός ηγέτη ή μιας ηγεσίας.

Δημιουργείται μια νέα κατάσταση η οποία επιταχύνει τις εξελίξεις στην αριστερά και καθιστά ρεαλιστική την πρόταση για την συγκρότηση του Μετώπου εφόσον φαίνεται ότι η αριστερά σήμερα, σαν σύνολο, τείνει να γίνει ο δεύτερος πόλος καταλαμβάνοντας τον χώρο του σοσιαλφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ το οποίο δείχνει να ακολουθεί την πορεία που ακολούθησε ο χώρος του Κέντρου μετά το ΄49 ή μετά το ΄74.

Η νέα κοινωνική δυναμική που εμφανίζεται αναδεικνύει μία συσπείρωση τύπου «ΕΔΑ υπό δοκιμή» με όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά που μπορεί αυτή να φέρει μαζί της. Συσπείρωση η οποία εκφράζεται στον ΣΥΡΙΖΑ λόγω της επιμονής του ΚΚΕ να διαχωρίζεται από τα μεσαία και τα σύγχρονα εργατικά στρώματα, δηλαδή από τα στρώματα εκείνα που σήμερα κινητοποιούνται και προκαλούν την προηγούμενη δυναμική.

Δημιουργείται στον ΣΥΡΙΖΑ μία κατάσταση τύπου «ΕΔΑ υπό δοκιμή» η οποία διαφέρει από την προδικτατορική ΕΔΑ στο ότι αναγνωρίζει πως δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν ενιαίο κόμμα αλλά θα δράσει ως μετωπικό πολιτικό σχήμα αντίστοιχο των λαϊκών μετώπων τα οποία ίδρυσε – με μεγάλη επιτυχία – η αριστερά την δεκαετία του ΄30 αντιμετωπίζοντας την επίθεση του φασισμού.

Διαφέρει επίσης από την προδικτατορική ΕΔΑ στο γεγονός ότι διακηρύσσει πως εξαρτά την τελική επιτυχία του όλου εγχειρήματος από την συνεργασία του με την υπόλοιπη αριστερά καθώς και με έναν σοσιαλιστικό πόλο που θα καλύψει το κενό έκφρασης καταπιεζόμενων μεσαίων και νέων εργατικών στρωμάτων που εγκαταλείπουν πλέον το ΠΑΣΟΚ.

Εμείς θεωρούμε πως μόνο ένας τέτοιος πόλος μπορεί να υπάρξει:

O σοσιαλιστικός-πατριωτικός πόλος της αριστεράς ο οποίος θα λειτουργήσει ως συνέχεια και επικαιροποίηση των παραδόσεων της 3^ης Σεπτέμβρη. Πρόκειται για τον πόλο η ανάδειξη και ισχυροποίηση του οποίου όπως εκτίμησε το 3^ο Συνέδριο του ΔΗΚΚΙ είναι αναγκαία για την δημιουργία του Μετώπου και την πραγματική πολιτική αλλαγή στην χώρα. Και αυτός ο πόλος θα λειτουργήσει αυτόνομα. Δεν είναι και δεν μπορεί να μετατραπεί σε συνιστώσα ούτε του ΣΥΝ ούτε του ΚΚΕ γιατί απλούστατα αποτελεί ιδεολογικά και πολιτικά μια αναγκαία συνιστώσα ολόκληρης της αριστεράς.

Όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η αριστερά στο σύνολό της δεν θα μπορέσει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα εξουσίας εάν δεν συμπαραταχθεί με αυτόν τον χώρο. Και αυτός ο χώρος είτε θα «εκφραστεί» από ένα νέο, δήθεν αριστερό ΠΑΣΟΚ με αρνητικά αποτελέσματα για όλη την αριστερά, είτε θα εκφραστεί από τις γνήσιες σοσιαλιστικές-πατριωτικές δυνάμεις, μέσα στις οποίες πρωταγωνιστικό ρόλο μπορεί να παίξει το ΔΗΚΚΙ.

Καμία δύναμη της αριστεράς δεν μπορεί να έχει προοπτική κινούμενη με την στρατηγική της αυτοδύναμης πορείας όπως κινείται το ΚΚΕ.

Σήμερα η γραμμή της αυτοδυναμίας δεν σημαίνει μόνο νίκη του δικομματισμού, σημαίνει επιβολή του νεοταξικού Μεσαίωνα, σημαίνει έναν τρίτο γύρο σε βάρος του λαϊκού κινήματος στην χώρας μας.

Η αυτόνομη πορεία του σοσιαλιστικού-πατριωτικού πόλου και η ανάδειξή του στην κεντρική πολιτική σκηνή είναι ο κύριος άξονας της στρατηγικής μας είναι το κλειδί για την επίτευξη του Μετώπου όλης της αριστεράς. Όμως η αυτόνομη πορεία δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδύναμη πορεία. Και εάν η αυτοδύναμη πορεία είναι μία φορά καταστροφική για τον ΣΥΝ ή για το ΚΚΕ κατά τον ίδιο τρόπο είναι δέκα φορές καταστροφική για το ΔΗΚΚΙ, και είναι σε κάθε περίπτωση σίγουρη συνταγή ήττας για το λαϊκό κίνημα.

Επομένως, η ισχυροποίηση και η ανάδειξη ενός αυτόνομου ισχυρού σοσιαλιστικού-πατριωτικού ρεύματος δοκιμάζοντας την συνεργασία και την συσπείρωση που επιτυγχάνεται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικό καθήκον που μας χρεώνουν οι εξελίξεις και κυρίως η κατάρ ρευση του ΠΑΣΟΚ που αποτελεί την μείζονα πολιτική εξέλιξη της πε ριόδου που διανύουμε.

Συναγωνιστές συναγωνίστριες   

Δημιουργείται σήμερα μια συσπείρωση στην αριστερά η οποία απορρέει από έναν ολόκληρο ιστορικό κύκλο, απορρέει από βαθύτερες διεργασίες αναστροφής στην Ελληνική κοινωνία και ταυτόχρονα από ανάγκες που έρχονται από το μέλλον, και δεν οφείλεται απλά στην εμφάνιση ενός νέου ηγετικού προσώπου, όπως εναγωνίως προσπαθούν να μας πείσουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και οι εταιρείες δημοσκοπήσεων.

Στην δρομολόγηση αυτής της εξέλιξης έχουμε και εμείς συμβάλει και μάλιστα την πιο κρίσιμη στιγμή με την εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές. Έχουμε συμβάλλει ουσιαστικά και έχουμε συμβάλλει κρατώντας ταυτόχρονα την συνεργασία μας σε σημαντικά μέτωπα με το ΚΚΕ (Τ.Α. ΠΑΜΕ κ.ά.) γεγονός το οποίο – πέρα από πλεονέκτημα για τον χώρο μας - αποτελεί κατάκτηση για όλη την αριστερά και θα το ενισχύσουμε με κάθε δυνατό τρόπο.  

Την εξέλιξη αυτή που έχει σαν επίκεντρο τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει πριν από όλα να την αναγνωρίσουμε, να την ενθαρρύνουμε και να την χαιρετίσουμε ως πολύ θετική.

Να πάρουμε επίσης σοβαρά υπόψη μας ότι εκεί βρίσκεται σήμερα κριτικά η εκλογική μας βάση γιατί εκεί την καλέσαμε να τοποθετηθεί, όπως επίσης ότι προς τα εκεί κινείται κριτικά και η βάση που αποδεσμεύεται από το ΠΑΣΟΚ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κατ΄ ανάγκη αυτός ο κόσμος θα μείνει εκεί και στις ευρωεκλογές οι οποίες απέχουν πολύ. Να ανοίξουμε παράλληλα μέτωπο για τον διαχωρισμό αυτής της πολύ ενδιαφέρουσας συσπείρωσης από τις ιδεολογικές επιδράσεις της νέοταξικής πολιτικής και από κάθε μορφή και είδος συνεργασίας με τις δυνάμεις του πολιτικού κατεστημένου  εκτιμώντας στην συνέχεια τα αποτελέσματα αυτής της παρέμβασης και:

Διατηρώντας πλήρως την πολιτική αυτονομία μας να λειτουργήσου με στο εξής την συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ «υπό δοκιμή» όπως αναφέρει συχνά ο Αλέκος Αλαβάνος αλλά ενεργά, πολλαπλασιαστικά, ενισχύοντας τις νέες συσπειρώσεις που αναδεικνύει και μαζί και την δική μας επιρροή.

Το ΔΗΚΚΙ επιβεβαιώνει σήμερα την επιτυχή εκλογική συνεργασία που ξεκίνησε με τον ΣΥΡΙΖΑ τον Σεπτέμβρη και με βάση τα εννέα σημεία που καθόρισαν το 2^ο και το 3^ο Συνέδριό του και την πρόταση του για κυβέρνηση των δυνάμεων της αριστεράς θα συμμετέχει σε όλες τις διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ και θα ενεργοποιηθεί για την κοινή δράση μαζί του σε όλα τα επίπεδα.

Β) Το ΔΗΚΚΙ έκλεισε έναν δύσκολο κύκλο της πορείας του με δύο κρίσιμες για το μέλλον του αδυναμίες. Την επικοινωνιακή προβολή και παρουσία του, και την οργανωτική του ανάπτυξη που συμβαδίζει και συνεπάγεται την συμμετοχή του στα μαζικά κινήματα. (Στον ιδεολογικό τομέα έγιναν ορισμένα σημαντικά πρώτα βήματα που υπόσχονται μια καλή συνέχεια).

Ωστόσο, θα ήταν λάθος να μηδενίσουμε ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα. Θα ήταν τραγικό λάθος π.χ. να πάρει κάποιος την οργανωτική εικόνα σε έναν νομό, ή σε μια περιοχή και να την βάλει στη θέση της οργανωτικής εικόνας του ΔΗΚΚΙ σε όλη την χώρα.

Εξίσου τραγικό λάθος θα ήταν να πάρει κάποιος την εικόνα που έχουν για το ΔΗΚΚΙ κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά είναι αποκομμένα από τις πολιτικές εξελίξεις - και πολλές φορές αλλάζουν εικόνα από ένα και μόνο γεγονός μέσα σε 24 ώρες - και να βάλει αυτήν την εικόνα στην θέση της εικόνας που έχουν για το ΔΗΚΚΙ τα πολιτικοποιημένα, ενεργά στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας. Εάν χαράξουμε επάνω σε τέτοια κριτήρια την παραπέρα στρατηγική μας σίγουρα θα λαθέψουμε στους στόχους μας.

Πιστεύουμε ότι τα παραπάνω αποδίδουν ειλικρινά μια πραγματικότητα. Αποδίδουν με λίγο αυστηρό τρόπο την σημερινή πραγματικότητα του ΔΗΚΚΙ. Η αλήθεια όμως δεν βρίσκεται εδώ και η μεγάλη αλήθεια είναι ότι:

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ Πολύ περισσότερο δεν γίνονται σε μια πολιτική περίοδο όπου το κλίμα κοινωνικής αναστροφής και της αγωνιστικής ανάτασης που βιώνουμε τελευταία δεν υπήρχε και εμείς σηκώναμε ταυτόχρονα το βάρος μιας αποστασίας.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον για το ΔΗΚΚΙ είναι:

Τώρα που ξεπεράσαμε την εσωκομματική  κρίση, τώρα που με την χρηματοδότηση που δικαιούμαστε και λαμβάνουμε από τον κρατικό προϋπολογισμό και υπάρχει η δυνατότητα στοιχειωδώς μεν αλλά επαρκώς να λύσου με το οικονομικό πρόβλημα, τώρα που επιπλέον το κλίμα έξω έχει αναστραφεί και η κατάρρευση της σύγχρονης σοσιαλ δημοκρατίας μας φέρνει σε προνομιακή πολιτική θέση, μπορούμε να προχωρήσουμε; Μπορούμε να σηκώσουμε αυτό το βάρος;

Πιο συγκεκριμένα τίθενται μπροστά στην Κεντρική Επιτροπή τα εξής ερωτήματα:

1)    Μπορούμε να επαναπροσανατολίσουμε το ΔΗΚΚΙ και να το στρέψουμε στην πολιτικοοργανωτική ανάπτυξη και οργανωτική δράση κάνοντας το μεγάλο άλμα σε αυτήν την κατεύθυνση; Μπορούμε να αξιοποιήσουμε τις μεγάλες δυνατότητες που δίνει η συσπείρωση γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ σε μία τέτοια υπόθεση; Μπορούμε να επιδράσουμε πολιτικά ακόμη και να ηγεμονεύσουμε ιδεολογικά σε ένα μεγάλο μέρος αυτών των συσπειρώσεων;

2)    Μπορούμε να σχεδιάσουμε να οργανώσουμε και να υλοποιήσουμε μία δυνατή πανελλαδική επικοινωνιακή καμπάνια που θα «ταράξει τα νερά» και θα «περάσει» το ΔΗΚΚΙ παντού; (Συνεχίζοντας πάντα την επίμονη απαίτησή μας να καλύψει ο ΣΥΡΙΖΑ το σπάσιμο του εμπάργκο που έχουν επιβάλλει στο ΔΗΚΚΙ τα μεγάλα ΜΜΕ. Προχωρώντας παράλληλα άμεσα στην έκδοση του πρώτου φύλου της εφημερίδας)

3)    Μπορούμε να συγκεντρώσουμε τα ανένταχτα στελέχη του συνεπή σοσιαλιστικού-πατριωτικού χώρου δημιουργώντας μια ευρεία σοσιαλιστική-πατριωτική συσπείρωση και θέτοντας το ζήτημα της σοσιαλιστικής επανίδρυσης σαν συνέχεια της διακήρυξης της 3^ης Σεπτέμβρη και της απαίτησης για συνεργασία αυτού του χώρου με την αριστερά;