Ο "αδύναμος κρίκος" της επόμενης περιόδου δεν θα είναι από την πλευρά του αγώνα, θα είναι από την πλευρά των εργολάβων της Νέας Τάξης, από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει αναλάβει την αποστολή να κλείσει κόμματα και να "ξεκαθαρίσει" τον τόπο από κάθε μετερίζι και φύτρο λαϊκής αντίστασης...
Το ΔΗΚΚΙ θα είναι παρόν στις εκλογές επικεφαλής στην προσπάθεια ανασύνταξης του Σοσιαλιστικού-Πατριωτικού χώρου, του χώρου που από το 1985 εξάρθρωσε η σοσιαλδημοκρατία, η απουσία του οποίου είναι σήμερα αισθητή και δυσκολεύει την προώθηση του Μετώπου.

Άρθρο του Π. Μαντά, Συντονιστή της
Δ.Ε. του ΔΗΚΚΙ, ΠΑΡΟΝ - 27/5/2007

Η υπόθεση Παπανδρέου-Τσοβόλα αποτελεί κόλαφο για το ΠΑΣΟΚ, γιατί εισάγει πολιτικά ήθη από εκείνα που ενδημούν πέραν του Ατλαντικού, ήθη κατώτερα και από τον καμβά της πολιτικής συναλλαγής επάνω στον οποίο εξυφαίνεται.

Το τίμημα το οποίο διαπραγματεύεται ο κ. Τσοβόλας έναντι του περίφημου «πινακίου φακής» δεν αφορά τον ίδιο. Αφορά την εξόντωση του ΔΗΚΚΙ. Όχι βέβαια την πολιτική εξόντωση. Αυτήν αδυνατεί να την επωμισθεί ο κ. Τσοβόλας, διότι: είτε ευοδωθεί είτε όχι το γνωστό δημόσιο ειδύλλιό του με τον κ. Παπανδρέου, ο κ. Τσοβόλας, ήδη, διέγραψε μόνος του την ιστορία του, κατέρρευσε άδοξα στην συνείδηση του λαού!

Υπάρχουν όμως και οι «τεχνικές» της φυσικής εξόντωσης και της δολιοφθοράς στο ΔΗΚΚΙ, με την αξιοποίηση της ιδιότητας του πρώην προέδρου του, και κυρίως η πρόκληση σύγχυσης κατά την προεκλογική περίοδο, σχετικά με την συνέχιση ή μη της λειτουργίας του. Σε αυτήν ακριβώς την διαδικασία προορίζεται για να «βάλλει πλάτη» ο κ. Τσοβόλας...και σε αυτού του είδους τις διαδικασίες η απουσία ηθικού αυτουργού θεωρείται αδιανόητη!

Η ηθική αυτουργία του κ. Παπανδρέου είναι αυταπόδεικτη, και είναι μια πράξη κατεξοχήν υπονομευτική, καθαρόαιμα νεοταξίτικη και προπαντός Αμερικανική. Το ΠΑ ΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου είναι το μόνο πολιτικό κόμμα της χώρας που δεν έστειλε εκπροσώπους του στα δύο τελευταία Συνέδρια του ΔΗΚΚΙ και το μόνο που «κάλυψε» με εκπροσώπους του αντισυγκέντρωση που επεχείρησε ο κ. Τσοβόλας!

Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι οι συσχετισμοί θα ήταν σήμερα διαφορετικοί για τον δικομματισμό αν το ΔΗΚΚΙ δεν είχε δεχτεί τη γνωστή επίθεση. Ο καθένας επίσης αντιλαμβάνεται πως η παρουσία Τσοβόλα στα έδρανα του ΠΑΣΟΚ με το ΔΗΚΚΙ όμως ζωντανό, εκ΄ των πραγμάτων, μετατρέπεται σε ένα πουκάμισο αδειανό, σε ένα φιάσκο τύπου Δαμανάκη με μόνο πρακτικό αντίκρισμα την δωρεάν διαφήμιση του - υπό έκδοση - ογκώδους Λευκώματος που φέρει τον τίτλο «Δηλώσεις Τσοβόλα για το ΠΑΣΟΚ, 1995-2004»!

Η υπόθεση Παπανδρέου-Τσοβόλα αποτελεί μέρος του σχεδίου αναδιάταξης του κομματικού συστήματος, το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή στις αρχές του 2000, μετά την παρουσίαση του εγγράφου Ντε Σότο, προπομπού του σχεδίου Ανάν, και συνδέεται με τη παράλληλη προετοιμασία της «λύσης Παπανδρέου» για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ.

Ζητούμενο, η εξόντωση της «ελάσσονος αντιπολίτευσης» και κάθε συγκροτημένης «δυναμικής μειοψηφίας», εφόσον, πέραν της αστάθειας που δρομολογούσε η είσοδος τότε στην ΟΝΕ, ξεκινούσε και η διελκυστίνδα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων, οι οποίες, ως γνωστό, επιφέρουν ανεξέλεγκτους κλυδωνισμούς.

Όπως επαληθεύτηκε και πρόσφατα στην Παιδεία, οι απαιτήσεις της Νέας Τάξης δεν μπορούν πλέον να ικανοποιηθούν μέσω του κλασικού δικομματισμού. Χρειάζεται τώρα ένας ευρύτερος διπολισμός τύπου κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς ο οποίος θα καταλαμβάνει εξολοκλήρου τον πολιτικό χάρτη, με μόνο την κομμουνιστική αριστερά σε θέση κοινοβουλευτικού σχηματισμού «εκτός των τειχών της Νέας Τάξης», και την προοπτική να απομονωθεί ώστε στην πορεία να αντιμετωπισθεί και αυτή κάτω από άλλες διαδικασίες.

Οι σχηματισμοί που κινούνται πέραν του δικομματισμού αλλά δεν διαχωρίζονται από την νεοταξική πολιτική, θεωρείται ότι έχουν εγκλωβισθεί ιδεολογικά «εντός των τειχών», ώστε, μετά τις εκλογές, να οδηγηθούν - χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις - στο ένα ή στο άλλο σκέλος του σχήματος κεντροδεξιά-κεντροαριστερά, το οποίο θα λειτουργεί ανεξάρτητα από το πόσα κόμματα θα διαθέτει η νέα βουλή.

Το ΔΗΚΚΙ απλώς επιλέχθηκε πρώτο και απομονώθηκε ως στόχος, με την λογική του
γνωστού, φασιστικής έμπνευσης, «αδύναμου κρίκου»...Τον Μάρτιο του 2004, πριν από τις Ευρωεκλογές, λόγω της τροπής που έπαιρνε για τις ΗΠΑ και προσωπικά για τον κ. Παπανδρέου το δημοψήφισμα στην Κύπρο και κάτω από την επείγουσα ανάγκη εκλογικής υποστύλωσης του ΠΑΣΟΚ, επισπεύσθηκε το τελικό χτύπημα.

Αλλά, «κάποιοι τους περίμεναν»! Οι αγωνιστές του ΔΗΚΚΙ σε όλη την Ελλάδα, δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν για ποιον λόγο ένα κόμμα με ανεπτυγμένες λειτουργίες έπρεπε να βάλλει λουκέτο μέσα από έκτακτες διαδικασίες, και μάλιστα πριν τις Ευρωεκλογές, οι οποίες - στην τότε διαμορφωμένη συγκυρία - κατά γενική ομολογία αποτελούσαν ιδανικό πεδίο για την ανάκαμψή του.

Έκτοτε, με αποφάσεις των αρμόδιων καταστατικών οργάνων του, το ΔΗΚΚΙ συνεχίζει αδιάλειπτα την λειτουργία του. Ωστόσο, παραμένει αποκλεισμένο από την κρατική επιχορήγηση και επιπλέον υφίσταται ολικό εμπάργκο από τα ΜΜΕ παρά την δικαστική απόφαση και τις επανειλημμένες αποφάσεις της Βουλής που το δικαιώνουν, και παρά την κάθοδό του στις δημοτικές εκλογές σε ολόκληρη τη χώρα!

Είναι φανερό! Στο δίπολο κεντροδεξιά-κεντροαριστερά, δεν αναγνωρίζονται δικαστήρια, κοινοβούλιο, αστικοί συνταγματικοί κανόνες και διάκριση εξουσιών. Μία είναι η υπέρτατη αρχή: Το ολοκληρωτικό πολιτικό δόγμα της Νέας Τάξης. Αυτό θα συν τάσσει και τον κατάλογο της εκάστοτε «ελάσσονος αντιπολίτευσης». Στο εξής, αυτό θα υπαγορεύει την ατζέντα της πολιτική ζωής!

Λογαριάζουν όμως και πάλι χωρίς τον ξενοδόχο! Ο «αδύναμος κρίκος» της επόμενης περιόδου δεν θα είναι από την πλευρά του αγώνα, θα είναι από την πλευρά των εργολάβων της Νέας Τάξης, από την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει αναλάβει την αποστολή να κλείσει κόμματα και να «ξεκαθαρίσει» τον τόπο από κάθε μετερίζι και φύτρο λαϊκής αντίστασης.

Το ΔΗΚΚΙ θα συνεχίσει τον αγώνα του και την ενίσχυση της Πολιτικής Συνεργασίας των δημοτικών εκλογών με το ΚΚΕ, την Κομμουνιστική Ανανέωση, και την Παρέμβαση Αριστερών Πολιτών και ανένταχτους αγωνιστές, η οποία αποτελεί μια σημαντική υποθήκη στην υπόθεση του Μετώπου.

Το ΔΗΚΚΙ θα είναι παρόν στις εκλογές με τα «εννέα σημεία για την ισότιμη πολιτική συνεργασία» που ψήφισε τα 3^ο Συνέδριό του, επικεφαλής της προσπάθειας ανασύνταξης και συνασπισμού του Σοσιαλιστικού-Πατριωτικού χώρου, του χώρου που από το 1985 εξάρθρωσε η σοσιαλδημοκρατία, η απουσία του οποίου είναι σήμερα αισθητή και δυσκολεύει την προώθηση του Μετώπου.