Η άρνηση του Μνημονίου δεν αρκεί

Άρθρο του Π. Μαντά (γραμματέα της Δ.Ε. του ΔΗΚΚΙ) στην εφημερίδα «ΔΡΟΜΟΣ της Αριστεράς» 7/8/2010

Από τις επαφές κυβέρνησης και κλιμακίου της τρόικας τις προηγούμενες ημέρες επιβεβαιώθηκε το χειρότερο δυνατό σενάριο για το τι πραγματικά συμφώνησε η κυβέρνηση με την τρόικα, στην πραγματικότητα με την κοινοπραξία ΗΠΑ - Γερμανίας, στο μνημόνιο του Απριλίου.

Ήρθε στο φως πως πρέπει να ανοίξει ο φάκελος απολύσεις στον δημόσιο τομέα, νέες μειώσεις των μισθών στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, νέο κουτσούρεμα των συντάξεων και των εργασιακών δικαιωμάτων κ.ά. Μάθαμε πως εκτός από την απελευθέρωση της παραγωγής ενέργειας που έχει ήδη νομοθετηθεί θα πρέπει να εκποιήσουμε και τις ζωτικές μονάδες της ΔΕΗ και γενικότερα να εκχωρήσουμε ή να κλείσουμε! «ό,τι κινείται» στις «εθνικές επιχειρήσεις» (πρώην ΔΕΚΟ), πως με το πρόσχημα των κλειστών επαγγελμάτων θα εξοντωθούν μαζικά οι ελεύθεροι επαγγελματίες, πως η άγρια φορομπηξία του 2010 αποτελούσε μόνο το προοίμιο και ότι τώρα ετοιμάζεται η δεύτερη και δυνατή έφοδος κ.ο.κ.

Από τα όσα εμφανίσθηκαν ως πλάνο Νο 2 του μνημονίου, με την δέσμευση μάλιστα να ξεκινήσουν μέσα στο Β΄ εξάμηνο του 2010, και ανάγκασαν ακόμη και «έγκριτους» αναλυτές - απολογητές της Παγκοσμιοποίησης και της ξένης κατοχής να μιλούν για την ύπαρξη δεύτερης, συμπληρωματικής συμφωνίας με την τρόικα, γίνεται σαφές κάτι που όσοι αντιστέκονται δεν έκαναν απόλυτα και όσο θα έπρεπε σαφές στον λαό όλο το προηγούμενο διάστημα.

Γίνεται σαφές ότι η Ε. Ένωση, επιβάλλει στη χώρα μας, σε μια χώρα του αναπτυγμένου «Δυτικού κόσμου», αυτούσιο το μοντέλο ξένης κατοχής και ολικής καταστροφής που αποτολμούσαν μόνο οι ΗΠΑ μέσω του ΔΝΤ, και μόνο σε χώρες του 3ου κόσμου. Επιβάλλει (σε μια χώρα όπου τα συνολικά συσσωρευμένα κεφάλαια της ήταν το 2009 20/πλάσια του ΑΕΠ αντί 12/πλάσιου σε άλλες χώρες της Ευρώπης), το μοντέλο που έγινε γνωστό ως «μπανανία» και συνδέθηκε, πέρα από τη κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας άρα και του δικαιώματος της λαϊκής κυριαρχίας, με τις πιο μελανές σελίδες οπισθοδρόμησης, ταξικής εκμετάλλευσης και καταστολής είτε οι τοπικές ελίτ συνεργάσθηκαν ή ακόμη και προσκάλεσαν τους ξένους επικυρίαρχους όπως έκανε εδώ η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, είτε όχι.

Οι θεωρίες ότι στην περίπτωση της Ελλάδας έχουμε να κάνουμε με χώρα μέλος της Ε. Ένωσης και δη με μέλος της περίφημης ζώνης της ΟΝΕ, και εν΄ πάση περιπτώσει δεν έχουμε μια πρόσκληση του εκτελεστικού αποσπάσματος του ΔΝΤ από την Ε. Ένωση όπως έγινε στην περίπτωση της πρώην «ανατολικής» Ουγγαρίας αλλά ένα είδος συνυπευθυνότητας Ε. Ένωσης-ΕΚΤ-ΔΝΤ (τρόικα), θεωρίες οι οποίες υπέβοσκαν σε όλο το πολιτικό φάσμα και συνέτειναν στο ότι υπάρχουν τα περιθώρια διορθωτικών κινήσεων ή αναμονής πανευρωπαϊκών κινημάτων μέσα στην δοσμένη ρότα της Ε. Ένωσης, μετά την επίσκεψη του κλιμακίου πρέπει να επανεξετασθούν.

Οι θεωρίες που υποτιμούσαν τον ιμπεριαλιστικό - αρπακτικό χαρακτήρα του Ευρωπαϊκού Βορρά, που υπολόγιζαν ότι στην περίπτωση της Ελλάδας θα γίνουν σεβαστές μερικές «κόκκινες γραμμές» και εναπομείναντα «Ευρωπαϊκά κεκτημένα», ότι η μοίρα των χωρών της Έ. Ένωσης είναι κοινή επομένως η Ελλάδα, όντας στον «σκληρό πυρήνα» της Ένωσης, θα αποφύγει εξ΄ ορισμού την βίαιη τριτοκοσμοποίηση, ότι έστω σε συνθήκες ταξικού και παραγωγικού Μεσαίωνα θα παραμείνει η δυνατότητα εξόδου από την μέγγενη χωρίς μόνιμες - μη αναστρέψιμες απώλειες και εδαφικούς ακρωτηριασμούς, αποδείχτηκαν εσφαλμένες.

Άλλωστε από την αρχή ο Ευρωπαϊκός Βορράς δεν έκρυψε την πρόθεση του να αντιμετωπίσει την μεγαλύτερη κρίση που έπληξε το καπιταλιστικό σύστημα από την γέννησή του, εκτός των άλλων, και με την μέγιστη δυνατή άντληση υπεραξίας και εθνικού πλούτου από τις χώρες του Νότου, με πρώτο στόχο και πρόθυμο «πειραματικό εργαστήριο» τη χώρα μας.

Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί ο δανεισμός της χώρας από τις Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες με επιτόκια σχεδόν διπλάσια από αυτά που οι ίδιες προμηθεύονται το χρήμα. Το εξωφρενικό στην συμφωνία του Απριλίου είναι ότι για ένα δημοσιονομικό έλλειμμα που η ίδια Ε. Ένωση φαίνεται να μετριάζει τώρα σε 13,7% (13% το μέτραγαν οι Προβόπουλος-Καραμανλής τον Αύγουστο του 2.009! όταν σε όλη την Ευρώπη η λεγόμενη «Δημιουργική Λογιστική» οργίαζε), η Ελλάδα καλείται στην τριετία να εκτινάξει το συνολικό χρέος της από το 120% στο 150% του ΑΕΠ καταβάλλοντας στους ξένους προστάτες υπέρογκες - απαγορευτικές για την επιβίωσή της δόσεις (στην πραγματικότητα δόσεις-πανωτόκια) και μαζί να εκχωρήσει όλη την μεταπολεμική της Ανάπτυξη και τις κοινωνικές κατακτήσεις ενός Αιώνα.

Αλλά και πριν τη κατάληξη της συμφωνίας της 23ης Απριλίου η Ε. Ένωση δεν έκρυψε τις προθέσεις της. Σε έγκαιρη ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή για το τι θέσεις θα κρατήσει η Ε. Ένωση κατά τις διαπραγματεύσεις απέναντι στις γνωστές θέσεις του ΔΝΤ, ο αρμόδιος Επίτροπος απάντησε ότι δεν υπάρχει καμία διάσταση της Ένωσης με τις θέσεις που διατυπώνει το ΔΝΤ!

Επομένως, όταν η κ. Μέρκελ μας απειλούσε με έξοδο από το ΕΥΡΩ δεν το έκανε για να συνετίσει τον ελληνικό λαό, ο οποίος άλλωστε έχει ταυτίσει το ΕΥΡΩ με την απαξίωση της αγοραστικής του δύναμης την τελευταία δεκαετία αλλά για να συσπειρώσει στην συμφωνία του Απριλίου όλες τις μερίδες του οικονομικού κατεστημένου που αναγνωρίζουν ότι στο ΕΥΡΩ και την δίδυμή του ΟΝΕ στηρίζεται η επιβολή του Νεοφιλελευθερισμού και η συμμετοχή στο deal της Παγκοσμιοποίησης. Μια συμμετοχή η οποία θα γίνεται όμως στο εξής από την - χωρίς σωσίβιες λέμβους - 3η θέση, ενόσω ο Τιτανικός του καπιταλισμού παραδέρνει στα παγόβουνα της κρίσης.

Η «επίσκεψη» του Ιουλίου απέδειξε ότι παρά την ξενοδουλεία και τον ραγιαδισμό της η ελληνική άρχουσα τάξη ουσιαστικά «αδειάστηκε» από τους ξένους προστάτες της, έμεινε μετέωρη, έμεινε δίχως στρατηγική και θα είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει την επερχόμενη «ολική καταστροφή», και την γενικευμένη - στην ουσία - νέα εθνική κρίση.

Σε αυτές τις συνθήκες, σε συνθήκες όπου θα κριθεί όχι απλά η επόμενη «πολιτική σαιζόν» αλλά το καθεστώς της 20/ετίας και το μέλλον, στις συνθήκες όπου θα κριθεί η νέα Μεταπολίτευση, η απλή άρνηση του Μνημονίου (το οποίο πλέον όλοι λίγο - πολύ θα «αναθεματίζουν»), δεν αρκεί.

Χρειάζεται να τεθεί και ο στόχος της Μεγάλης Αλλαγής και για τούτο απαιτείται ένα ασυμβίβαστο Νέο ΕΑΜ, απαιτείται ανεξάρτητα από τους σημερινούς συσχετισμούς, οι οποίοι είναι μετέωροι, να τεθεί το πολιτικό Πρόγραμμα της «επόμενης ημέρας». Ένα σαφές πολιτικό Πρόγραμμα με σκοπό ένα ισχυρό παλλαϊκό πολιτικό ρεύμα που θα θέτει στο επίκεντρο, θα αντιμετωπίζει ενιαία και θα σπάει τον γόρδιο δεσμό του τρίπτυχου χρέος - ΕΥΡΩ - ξένη κατοχή και του διεφθαρμένου πολιτικού καθεστώτος της τελευταίας 20/ετίας.

ΤΑ 12 ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΔΗΚΚΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΕΑΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ:

ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΑΜ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ, ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΚΑΤΟΧΗ! ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙ ΠΑΝΤΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΜΕ ΕΝΙΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

  1. ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗΣ στους δανειστές Τώρα! για να μην πτωχεύσει ο λαός και για να ανατραπεί η μεθοδευμένη πορεία «ελεγχόμενης Πτώχευσης» και τελικής χρεοκοπίας. Επαναδιαπραγμάτευση - Διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους ως «νομικά επαχθούς» και διπλά εξοφλημένου. Στάση Πληρωμής και Επαναδιαπραγμάτευση και όχι Αναδιάρθρωση, μέσω της οποίας είναι πολύ πιθανό να επιχειρηθεί μια απλή επιμήκυνση της πληρωμής ώστε να προλάβουν να αποκομίσουν περισσότερες δόσεις-πανωτόκια πριν την Πτώχευση. ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ των πολεμικών αποζημιώσεων που μας οφείλει η Γερμανία και οι οποίες ξεπερνούν κατά πολύ το χρέος.
  2. ΑΚΥΡΩΣΗ των διεθνών συμφωνιών ή δεσμεύσεων που ανέλαβε η χώρα από τις 23 Απριλίου και ΑΜΕΣΗ ΔΕΣΜΕΥΣΗ των περιουσιών στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, όλων όσων ενέχονται σε κλοπές ή πράξεις κατά του Ελληνικού δημοσίου ή υπονόμευσαν την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.
  3. ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ (Νέα Δραχμή!) με την στερεή στήριξη και όχι την υπονόμευση του κράτους, τώρα! και όχι «κατόπιν εορτής» και εθνικής καταστροφής, τέλος στην αιμορραγία της Παραγωγής και των Εξαγωγών μας από το ΕΥΡΩ και από την ΟΝΕ (Το ΕΥΡΩ παραμένει ακέραιο στις καταθέσεις και τα χαρτονομίσματα ως συνάλλαγμα. Τα δάνεια δραχμοποιούνται στην αρχική τιμή)
  4. ΑΝΑΚΤΗΣΗ της άσκησης πολιτικής δημοσίων επενδύσεων, δημοσιονομικής και συναλλαγματικής πολιτικής από τη χώρα μας. ΑΡΝΗΣΗ όσων εντολών της Ε. Ένωσης που θίγουν τη δημοκρατία, την Παιδεία, το Οικοσύστημα (Μεταλλαγμένα) και την Οικονομία.
  5. ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των τραπεζών και των επιχειρήσεων και κλάδων στρατηγικής σημασίας για την Οικονομία. Λαϊκός έλεγχος την διοίκηση και τον τρόπο λειτουργίας των ΔΕΚ0. ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ της χρηματοπιστωτικής πολιτικής για τη ΣΤΗΡΙΞΗ της μικρομεσαίας επιχείρησης ώστε να λειτουργήσει ως δύναμη κίνησης όλης της πραγματικής Οικονομίας. Προστασία του μικρο-καταθέτη.
  6. ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ της Αγροτικής Παραγωγής με σκοπό να αναστραφεί το ανεπίτρεπτο για τη χώρα μας αρνητικό γεωργικό-κτηνοτροφικό εμπορικό ισοζύγιό.
  7. ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ του 45% στη φορολογία των μεγάλων ΑΕ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ πάταξης της φορο-απαλλαγής - φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του κυκλώματος και της απάτης των «μεγάλων έργων» και των ΣΔΙΤ.
  8. ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ με μοχλό τις αυξημένες Δημόσιες Επενδύσεις, τις εθνικοποιημένες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και φορέα ένα νέο, απαλλαγμένο από τα μικρά και μεγάλα συμφέροντα και τον εναγκαλισμό του «κομματικού κράτους», ΥΠΟ ΛΑΪΚΟ ΕΛΕΓΧΟ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟ ΤΟΜΕΑ.
  9. ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ των καταργηθέντων κατακτήσεων, δικαιωμάτων και ελευθεριών. ΔΙΑΤΙΜΗΣΗ στα προϊόντα πλατιάς κατανάλωσης. ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ του εθνικού εισοδήματος υπέρ του λαού και των Ανέργων, μέσα από την οποία θα κινηθεί και η Αγορά θα κινήσει την Παραγωγή και τις Εξαγωγές.
  10. ΠΡΟΤΑΞΗ της δημόσιας ανθρωποκεντρικής Παιδείας και του μοναδικού φυσικού-πολιτιστικού Περιβάλλοντος της χώρας και ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΣΤΥΛΩΣΗ του ΕΣΥ και του Κοινωνικού Κράτους.
  11. ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ της εθνικής κυριαρχίας και ακεραιότητας στον ενιαίο χώρο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη.

Έξοδος από το ΝΑΤΟ. Όχι στην αποσταθεροποίηση των Βόρειων συνόρων μας και της Βαλκανικής.

Διαμόρφωση δημοκρατικού-πατριωτικού Αμυντικού Δόγματος. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

© 2018 ● ΔΗΚΚΙ - ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ